ปัจจัยและสื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อการเข้าถึงข้อมูลและการบริการของนักศึกษา ระดับปริญญาตรี กรณีศึกษากองกิจการนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
DOI:
https://doi.org/10.14456/jmu.2026.39คำสำคัญ:
สื่อประชาสัมพันธ์, การเข้าถึงข้อมูล, การบริการ, กิจการนักศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาปัจจัยและสื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อการเข้าถึงข้อมูลและการบริการของนักศึกษาระดับปริญญาตรี 2. ศึกษาพฤติกรรมการรับรู้ข้อมูลข่าวสารประชาสัมพันธ์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี และ 3. ศึกษาแนวทางในการพัฒนาการประชาสัมพันธ์ข้อมูลและการบริการ การดำเนินการวิจัยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือหลักในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างนักศึกษาระดับปริญญาตรี จำนวนทั้งสิ้น 425 คน จัดเก็บข้อมูลในรูปแบบออนไลน์ผ่าน Google Forms ค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามเท่ากับ 0.984 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานด้วยค่าทีและการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยด้านสื่อประชาสัมพันธ์มีอิทธิพลต่อการเข้าถึงข้อมูลและการบริการของนักศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยเฉพาะสื่อในรูปแบบต่าง ๆ ได้แก่ สื่อสังคมออนไลน์ สื่อสิ่งพิมพ์ สื่อบุคคล และสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ล้วนมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมการรับรู้ข้อมูลข่าวสารของนักศึกษา การรับรู้ข้อมูลข่าวสารด้านการประชาสัมพันธ์ของนักศึกษาภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะข้อมูลด้านการพัฒนานักศึกษา ซึ่งมีค่าเฉลี่ยของการรับรู้สูงที่สุด ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ศึกษาอยู่ในระดับชั้นปีที่ 1 ช่องทางหลักในการรับรู้ข้อมูลข่าวสารของกองกิจการนักศึกษา คือ เฟซบุ๊กเพจของกองกิจการนักศึกษา ซึ่งเป็นช่องทางที่สามารถเข้าถึงได้ง่าย ช่วงเวลาที่นิยมรับข้อมูลข่าวสารมากที่สุดคือ 12.01 – 15.00 น. อุปกรณ์หลักที่ใช้คือ สมาร์ทโฟน สำหรับจำนวนข่าวสารที่เหมาะสมในการประชาสัมพันธ์ต่อวันอยู่ที่ 1 – 3 ข่าวสาร ประเภทข่าวสารที่นักศึกษาให้ความสนใจมากที่สุดคือ ทุนการศึกษา รูปแบบของสื่อประชาสัมพันธ์ที่ได้รับความสนใจมากที่สุดคือ สื่อผสม
โดยข้อมูลเชิงลึกจากการศึกษาครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาระบบการประชาสัมพันธ์และการให้บริการของกองกิจการนักศึกษาให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ตอบสนองต่อความต้องการของนักศึกษาและผู้รับบริการได้อย่างตรงจุดและเกิดประโยชน์สูงสุด
เอกสารอ้างอิง
กฤษณพร ประสิทธิ์วิเศษ. (2561). พฤติกรรมการเปิดรับข่าวสาร การรู้ทันสื่อ และการรู้ทันตนเอง ในสื่อสังคมออนไลน์ของนักศึกษานิเทศศาสตร์ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารมนุษยศาสตรและสังคมศาสตร์, 37(1), 200-213.
กองกิจการนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล. (2562, 17 มกราคม). เว็บไซต์กองกิจการนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล. กองกิจการนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล. https://op.mahidol.ac.th/sa/.
งานประชาสัมพันธ์และสารสนเทศ. (2561, 1 พฤษภาคม). คู่มือการเลือกใช้สื่อเพื่อการประชาสัมพันธ์ กรมชลประทาน. กรมชลประทาน. http://kmcenter.rid.go.th/kcperson/main2/_kmspb/dataspb/work_manual_spb_2561/016_2561.pdf
ชัยนันท์ นันทพันธ์. (2548). การประชาสัมพันธ์ให้ได้ผล. สถาบันพัฒนาสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์.
ณชญาดา จันทร์งาม. (2552). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์และภาพลักษณ์ของสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก (ช่อง 5) [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ณิชกุล เสนาวงษ์. (2564). การศึกษาพฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของคนเจนเนอเรชั่นแซดในยุค New Normal ในกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม].
ธัญธัช วิภัติภูมิประเทศ. (2562). สังคมวิทยาดิจิทัล: แนวคิดและการนำไปใช้. วารสารราชภัฏสุราษฎร์-ธานี, 6(1), 43-45.
นงลักษณ์ สุทธิวัฒนพันธ์. (2545). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์. อัลฟ่า.
ประทุม ฤกษ์กลาง. (2556). การประชาสัมพันธ์ Public relation. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. นานมีบุ๊คส์.
รุ่งนภา พิตรปรีชา. (2556). พลังแห่งการประชาสัมพันธ์ Power of public relations. คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิรัช อภิรัตนกุล. (2546). การประชาสัมพันธ์ (พิมพ์ครั้งที่10). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิเศษศักดิ์ โคตรอาษา, เดชอนันต์ บุญพัน, กฤษณา บุตรปาละ, สุดาใจ โล่ห์วินิชชัย และเสรี หร่ายเจริญ. (2542). เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 1). เธิร์ดเวฟเอ็ดดูเคชั่น.
สมาน ลอยฟ้า. (2554). การประเมินเว็บไซต์. วารสารคณะมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 18(2), 1-9.
สันนิภา โลหะสุวรรณ์, ศรัณย์ธร ศศิธนากรแก้ว, และ วราพรรณ อภิศุภะโชค. (2565). การเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ การรับรู้ การใช้ประโยชน์ และการมีส่วนร่วมของข้าราชการกองทัพอากาศ. วารสารสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ, 13(2), 168-183.
แสงเดือน ผ่องพุฒ. (2556). สื่อสังคมออนไลน์และแนวทางการประยุกต์ใช้. สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
อภิชัจ พุกสวัสดิ และ กุลทิพย์ ศาสตระรุจ. (2556). การประชาสัมพันธ์ภายใต้กระแสสื่อสังคมออนไลน์. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 6(2), 24-38.
อรอนงค์ สวัสดิ์บุรี. (2555). พฤติกรรมและการสื่อสารในองค์การ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อรุณรัตน์ ชินวรณ์. (2553). สื่อประชาสัมพันธ์ Public relations media. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อินทิรา นาวีระ. (2565). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเปิดรับสื่อของผู้บริโภคบริษัท เอส ดี ดี เอสจํากัด. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(2), 87-101.
Baran, S. J., & Davis, D. K. (2006). Mass communication theory foundations, ferment, and future. Belmont. Thomson Higher Education.
Cutlip, S. M. & Center, A. H. (1978). Effective Public Relations. 5th ed. Prentice-Hall.
Cutlip, S. M., Center, A. H., & Broom, G. M. (2006). Effective public relations. Pearson Prentice Hall.
Digimusketeers. (2023, 18 กันยายน). สื่อออนไลน์ หมายถึงอะไร มีกี่ประเภท มีข้อดี-ข้อเสียอะไรบ้าง?. Digimusketeers. https://digimusketeers.co.th/blogs/สื่อออนไลน์-หมายถึงอะไร.
Marston, J. E. (1979). Modern Public Relations. McGraw-Hill.
Thailand Quality Award. (2022, 22 สิงหาคม). ทำไม การรับฟังเสียงลูกค้า จึงเป็นเครื่องมือทรงพลัง ช่วยธุรกิจก้าวข้ามวิกฤต. Thailand Quality Award. https://www.tqa.or.th/2022/08/tqc-2021-cutomer-voice/
The Digital Tips. (2567, 11 มีนาคม). 10 สถิติ Facebook ในไทยที่นักการตลาดต้องรู้ ปี 2024. DGT. https://thedigitaltips.com/blog/facebook/facebook-statistics-in-thailand-update-2024/#1--facebook---facebook---915.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Mahidol R2R e-Journal

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
