ผลของการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเฝ้าระวังสัญญาณเตือนภาวะวิกฤต ต่ออาการทรุดลงทางคลินิกของผู้ป่วย ในหอผู้ป่วยใน โรงพยาบาลชุมชน

บทคัดย่อ

ภาวะวิกฤตเป็นความเจ็บป่วยที่รุนแรงและคุกคามต่อชีวิต การเฝ้าระวังอาการเปลี่ยนแปลงก่อนการทรุดลงทางคลินิกสามารถช่วยเหลือผู้ป่วยได้รวดเร็ว ลดภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรงก่อนผู้ป่วยจะเข้าสู่ภาวะวิกฤต การวิจัยแบบกึ่งทดลองชนิดสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเฝ้าระวังสัญญาณเตือนภาวะวิกฤตในหอผู้ป่วย โรงพยาบาลเวียงเชียงรุ้ง โดยใช้กรอบแนวคิดของซูคัพ เป็นแนวทางในการดำเนินการวิจัย ประกอบด้วย 4 ระยะ คือ 1) ระยะค้นหาปัญหา 2) ระยะค้นหาหลักฐานเชิงประจักษ์ที่เกี่ยวข้อง 3) ระยะพัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลและการทดสอบความเป็นไปได้ของแนวปฏิบัติ และ 4) ระยะนำแนวปฏิบัติที่ปรับปรุงแล้วไปใช้ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยพยาบาลวิชาชีพ จำนวน 8 คน และกลุ่มผู้ป่วย จำนวน 90 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 45 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเฝ้าระวังสัญญาณเตือนภาวะวิกฤต แบบบันทึกอุบัติการณ์การทรุดลงทางคลินิกอย่างไม่คาดคิด ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 0.90 และ 0.80 ตามลำดับ และแบบสอบถาม
ความพึงพอใจของพยาบาลที่ใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเฝ้าระวังสัญญาณเตือนภาวะวิกฤต ทดสอบความเชื่อมั่นค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.80 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติทดสอบไคสแคว์ และสถิติฟิชเชอร์ ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มทดลองเกิดอุบัติการณ์อาการทรุดลงน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (χ²=5.40, p<.05) พยาบาลผู้ใช้แนวทางการพยาบาลมีความพึงพอใจต่อการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเฝ้าระวังสัญญาณเตือนภาวะวิกฤต ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (x̄=4.19, SD=0.58) จึงควรใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลเฝ้าระวังสัญญาณเตือนก่อนเข้าสู่ภาวะวิกฤตในหอผู้ป่วย เพื่อลดอุบัติการณ์การทรุดลงทางคลินิกและป้องกันการเกิดภาวะวิกฤต