ความท้าทายด้านสุขภาพจิตของนักศึกษาพยาบาลในมหาวิทยาลัยนานาชาติ

บทคัดย่อ

การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณแบบภาคตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจความชุกและระดับความรุนแรงของภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล และความเครียดในนักศึกษาพยาบาล รวมทั้งศึกษาปัจจัยทางวิชาการ การเงิน สังคมจิตวิทยา ไลฟ์สไตล์ และปัจจัยส่วนบุคคลที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนเปรียบเทียบสุขภาพจิตระหว่างนักศึกษาไทยและนักศึกษานานาชาติ และศึกษากลวิธีการเผชิญปัญหา โดยใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบสะดวก (convenience sampling) จากนักศึกษาพยาบาล ปีการศึกษา 2025 ที่ยินยอมเข้าร่วมการวิจัย ได้กลุ่มตัวอย่าง 147 คน คิดเป็นร้อยละ 80 ของประชากรทั้งหมด เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วยแบบประเมิน DASS-21 และ Brief COPE ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นสูง (Cronbach’s alpha = 0.96 และ 0.91 ตามลำดับ) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ
ผลการศึกษาพบว่านักศึกษาพยาบาลร้อยละ 28.5 มีภาวะซึมเศร้า ร้อยละ 25.1 มีความเครียด และร้อยละ 54.3 มีความวิตกกังวลในระดับปานกลางถึงรุนแรงมาก กลวิธีการเผชิญปัญหาที่ใช้บ่อย ได้แก่ การยอมรับ การคิดเชิงบวก และการเผชิญปัญหาเชิงรุก ขณะที่กลวิธีเชิงลบพบในระดับต่ำ ปัญหาสุขภาพจิตไม่แตกต่างกันตามชั้นปี แต่มีความสัมพันธ์กับสัญชาติโดยนักศึกษาไทย และนักศึกษาเอเชียที่ไม่ใช่ไทยมีระดับภาวะซึมเศร้าและความเครียดสูงกว่า นอกจากนี้ ภาระงานวิชาการ การขาดการสนับสนุนทางสังคม และภาวะสุขภาพจิตที่มีอยู่เดิมพบว่าเป็นตัวทำนายที่สำคัญ ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการจัดการที่คำนึงถึงความแตกต่างทางวัฒนธรรม เพื่อลดภาระงาน เสริมสร้างการสนับสนุนทางสังคม และส่งเสริมการดูแลสุขภาพจิตในนักศึกษาพยาบาล