การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะติดบ้านติดเตียง โดยการใช้ครอบครัวเป็นฐานในสถานการณ์การระบาดของโรคโควิด 19 อำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงปฏิบัติการมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะติดบ้านติดเตียงโดยการใช้ครอบครัวเป็นฐาน ในสถานการณ์การระบาดของโรคโควิด 19 แบ่งการศึกษาเป็น 4 ระยะ ได้แก่ 1) ศึกษาสภาพปัญหาโดยใช้แบบสอบถามในกลุ่มผู้ดูแลจำนวน 192 คน สัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจำนวน 20 คนและสนทนากลุ่มจำนวน 3 กลุ่ม ทำการพัฒนารูปแบบโดยการระดมสมองกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจำนวน 20 คน 2) ทดลองใช้รูปแบบการดูแลผู้สูงอายุติดบ้านติดเตียงจำนวน 50 ครอบครัว 3) สังเกตและประเมินผล และ 4) สะท้อนผล ผลการวิจัยพบว่า ผู้ดูแลมีความรู้เกี่ยวกับโรคโควิด 19 ระดับดี การรับรู้โอกาสเสี่ยงระดับมาก ความรุนแรงของโรคระดับมาก การรับรู้ประโยชน์อยู่ในระดับมาก การรับรู้อุปสรรคระดับน้อย และพฤติกรรมการป้องกันระดับดี ร้อยละ 86.5, 94.3, 79.2, 88.5, 51.0 และ 88.5 ตามลำดับ สมาชิกไม่ได้สวมหน้ากากเมื่ออยู่บ้าน และไม่ได้อาบน้ำเมื่อกลับเข้าบ้าน รูปแบบการดูแลที่พัฒนาขึ้นใช้ครอบครัวเป็นฐานเสริมสร้างความรู้ ใช้เทคโนโลยีสื่อสารสนับสนุนอุปกรณ์ ป้องกัน และการพึ่งพาทรัพยากรในชุมชน หลังการใช้รูปแบบผู้ดูแลมีความรู้ ทักษะเพิ่มขึ้น ไม่พบผู้สูงอายุเป็นโรคโควิด 19 ดังนั้น สถานบริการสาธารณสุขควรสนับสนุนการใช้ครอบครัวและชุมชนเป็นฐานในการดูแลผู้สูงอายุติดบ้านติดเตียงอย่างต่อเนื่อง