ผลการใช้แนวทางการประเมินสัญญาณเตือนก่อนเข้าสู่ภาวะวิกฤต (MEWS) ต่ออุบัติการณ์การย้ายเข้าหอผู้ป่วยวิกฤต หอผู้ป่วยกึ่งวิกฤต โดยไม่ได้วางแผนในผู้ป่วยที่ทำหัตถการถ่างขยายหลอดเลือดหัวใจ (PCI) ในห้องตรวจสวนหัวใจ สถาบันโรคทรวงอก

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลลัพธ์ของการใช้แนวทางการประเมินและเฝ้าระวังผู้ป่วยที่ทำหัตถการถ่างขยายหลอดเลือดหัวใจ ระหว่างรูปแบบเดิมกับการใช้แนวทางการประเมินสัญญาณเตือนก่อนเข้าสู่ภาวะวิกฤต (MEWS) ต่ออุบัติการณ์การย้ายเข้าหอผู้ป่วยวิกฤตและกึ่งวิกฤตโดยไม่ได้วางแผนในห้องตรวจสวนหัวใจ สถาบันโรคทรวงอก เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง ทำการศึกษาโดยคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจที่นัดมาทำหัตถการถ่างขยายหลอดเลือดหัวใจในห้องตรวจสวนหัวใจ สถาบันโรคทรวงอก และมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด จำนวน 160 ราย กลุ่มละ 80 ราย 1) กลุ่มทดลองเป็นกลุ่มที่ใช้แนวทางการประเมินสัญญาณเตือนภาวะวิกฤต (MEWS) 2) กลุ่มควบคุมเป็นกลุ่มที่ใช้รูปแบบเดิม เครื่องมือวิจัย ได้แก่ 1) แนวทางการประเมินสัญญาณเตือนภาวะวิกฤต (MEWS) 2) แบบบันทึกอุบัติการณ์การย้ายเข้าหอผู้ป่วยวิกฤตและกึ่งวิกฤตโดยไม่ได้วางแผน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย สถิติ Chi Square test และ Fisher’s Exact test

ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มทดลองพบอุบัติการณ์การย้ายเข้าหอผู้ป่วยวิกฤตและกึ่งวิกฤต จำนวน 6 ราย ร้อยละ 7.5 น้อยกว่ากลุ่มควบคุม ซึ่งพบอุบัติการณ์การย้ายเข้าหอผู้ป่วยวิกฤตและกึ่งวิกฤต จำนวน 15 ราย ร้อยละ 18.7 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P< .05) จากการศึกษาแสดงให้เห็นว่าแนวทางการประเมินสัญญาณเตือนก่อนเข้าสู่ภาวะวิกฤต (MEWS) มีประสิทธิภาพในการใช้ประเมินผู้ป่วยที่ทำหัตถการถ่างขยายหลอดเลือดหัวใจ