การประยุกต์ใช้วิธีวิทยาการวิจัยแนวอัตชาติพันธุ์วรรณาเชิงวิพากษ์ เพื่อสร้างสุนทรียะในการดูแลตนเองของบุคคลเป็นโรคลมชัก

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเผยให้เห็นกระบวนการสร้างความรู้จากประสบการณ์ของบุคคลโรคลมชักที่ผ่านการ สังเกตและการสะท้อนย้อนคิดกับตัวตนของพวกเขา อันก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอัตลักษณ์ของบุคคล ซึ่งการสะท้อนย้อนคิดกับ ตนเองถือว่าเป็นหัวใจของงานแนวอัตชาติพันธุ์วรรณา โดยมีผู้วิจัยในฐานะเป็นคนในกลุ่มวัฒนธรรมย่อยนั้น ร่วมสร้างความรู้และต่อ รองกับบริบทวัฒนธรรมสุขภาพ เพื่อให้คนในสังคมรับรู้และเข้าใจบุคคลโรคลมชักมากขึ้น และนำเสนอตัวอย่างในการประยุกต์ใช้วิธี วิทยาการวิจัยแนวอัตชาติพันธุ์วรรณา เชิงวิพากษ์ ในงานวิจัยทางการพยาบาล จากปริญญานิพนธ์ เรื่องการสร้างความรู้ด้วยสุนทรียะ ของบุคคลเป็นโรคลมชัก โดยเน้นกระบวนการวิจัย รวมทั้งเสนอให้เห็นถึงความเหมาะสมของการใช้วิธีวิทยาการวิจัยนี้กับการนำ มาประยุกต์ใช้ เพื่อเปิดพื้นที่การศึกษาวิจัยทางการพยาบาล และการเข้าถึงประสบการณ์ของผู้ป่วยและครอบครัวอย่างลึกซึ้ง ผลการวิจัย เผยให้เห็นถึงปรารถนาแห่งตนและเส้นทางเดินหลากหลายผ่านการวิภาษสะท้อนย้อนคิดกับตนเองในชีวิตของบุคคล โรคลมชักเพื่อนำสู่การพึ่งพาตนเองให้ได้ ภายใต้บริบทวัฒนธรรมสุขภาพและบริบทสังคมไทย โดยบุคคลโรคลมชักต้องการที่จะ 1) ควบคุมอาการชักได้ 2) ทำกิจวัตรประจำวันได้ด้วยตนเอง 3) ประกอบอาชีพเพื่อเลี้ยงดูตนเอง สร้างฐานะให้ครอบครัว และได้ทำงานในสิ่งที่ตนเองรัก 4) ดูแลครอบครัว ภรรยา บุตร และบิดามารดา และ 5) ดำรงอยู่กับโรคลมชักอย่างมีความสุข และมีศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ในมุมมองของสังคม ซึ่งการให้ความหมายของสุนทรียะในการดูแลตนเองในชีวิตบุคคลโรคลมชัก จึงไม่เหมือนกันขึ้นกับเงื่อนไขของแต่ละบุคคลที่สะท้อนย้อนคิดกับตัวตน ความปรารถนาและบริบทชีวิต