ผลของการยืดเหยียดกล้ามเนื้อ การเดิน และการนั่งพักที่มีต่อการฟื้นสภาพของ อัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ความแข็งแรงของขา และพลังกล้ามเนื้อ หลังการแข่งขันเซปักตะกร้อทีมชุดชาย มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการยืดเหยียดกล้ามเนื้อ การเดิน และการนั่งพักที่มีต่อการฟื้นสภาพของอัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ความแข็งแรงของขา และพลังกล้ามเนื้อหลังการแข่งขันเซปักตะกร้อทีมชุดชาย มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ กลุ่มตัวอย่างจำนวน 12 คน เป็นนักกีฬาเซปักตะกร้อชายมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬานักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ครั้งที่ 44 คชสารเกมส์ แบ่งออกเป็น 3 กลุ่มเท่าๆ กัน ด้วยการจับฉลาก ศึกษาการฟื้นสภาพหลังการแข่งขัน 3 รูปแบบ ประกอบด้วยการยืดเหยียดกล้ามเนื้อ การเดิน และการนั่งพัก โดยกลุ่มตัวอย่างทำการฝึกซ้อมเซปักตะกร้อโดยการจำลองการแข่งขันจริงแบบต่อเนื่องกัน 4 วัน แล้วปฏิบัติการฟื้นสภาพทั้ง 3 รูปแบบ แต่ละครั้งเว้นระยะห่างกันเป็นเวลา 1 สัปดาห์ บันทึกผลอัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ความแข็งแรงของขา และพลังกล้ามเนื้อ ก่อนการฝึก และหลังการฝึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (One-Way Analysis of Variance with Repeated Measures) เปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ เมื่อพบความแตกต่างจะใช้การวิเคราะห์เป็นรายคู่ด้วยวิธีของบอนเฟอโรนี (Bonferroni) กำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า การฟื้นสภาพด้วยการเดินหลังการฝึกครั้งที่ 2 ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจขณะพักลดลงเข้าสู่สภาวะปกติได้ดีกว่าการนั่งพักอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่าโค้ช หรือผู้ฝึกสอนกีฬาเซปักตะกร้อ สามารถนำวิธีการดังกล่าวเป็นทางเลือกไปใช้เพื่อฟื้นสภาพอัตราการเต้นของหัวใจขณะพักกับนักกีฬาของตนเองหลังจากที่แข่งขันเสร็จสิ้น เพื่อให้ร่างกายเกิดความพร้อมในการแข่งขันวันต่อไปได้