การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของพยาบาลผู้จัดการการดูแลผู้สูงอายุ ในเขตสุขภาพที่ 10

บทคัดย่อ

         การวิจัยและการพัฒนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง และศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงต่อการรับรู้สมรรถนะของตนเองและความรู้ในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของพยาบาลผู้จัดการการดูแลผู้สูงอายุ ตัวอย่าง คือ พยาบาลวิชาชีพที่ได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติงานในการดูแลผู้สูงอายุในเขตสุขภาพที่ 10 จำนวน 72 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองที่เข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง จำนวน 36 คน และกลุ่มควบคุมได้รับการส่งเสริมสมรรถนะตามปกติ จำนวน 36 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ โปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะของตนเองในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง และแบบวัดความรู้ในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยด้วย Dependent t-test และ Independent t-test

         ผลการศึกษาพบว่า 1) โปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ การให้ความรู้ การฝึกทักษะที่จำเป็น การเสริมสร้างแรงจูงใจ การส่งเสริมคุณลักษณะส่วนบุคคล และการเสริมสร้างค่านิยมและทัศนคติที่เหมาะสม มีค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ .94 รวมทั้งมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในการนำไปใช้ในการส่งเสริมสมรรถนะในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของพยาบาลผู้จัดการการดูแลผู้สูงอายุ 2) หลังการทดลองใช้โปรแกรมพบว่า กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยการรับรู้สมรรถนะของตนเองในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง และมีค่าเฉลี่ยความรู้ในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และพบว่า กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยการรับรู้สมรรถนะของตนเองและความรู้ในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05