ประสิทธิผลการใช้แนวปฏิบัติทางคลินิกสำหรับการจัดการทางเดินหายใจ ในผู้ป่วยเด็กโรคปอดอักเสบ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง เพื่อศึกษาประสิทธิผลการใช้แนวปฏิบัติทางคลินิกสำหรับการจัดการทางเดินหายใจในผู้ป่วยเด็กโรคปอดอักเสบ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ป่วยเด็กโรคปอดอักเสบที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยกุมารเวชกรรม โรงพยาบาลแพร่ จำนวน 60 คน แบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน และผู้ปกครองผู้ป่วยเด็กโรคปอดอักเสบ จำนวน 60 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแนวปฏิบัติทางคลินิกสำหรับการจัดการทางเดินหายใจในผู้ป่วยเด็กโรคปอดอักเสบแบบสังเกตพฤติกรรมความร่วมมือของผู้ป่วยเด็กขณะได้รับยาพ่นแบบฝอยละออง แบบบันทึกผลการดูแลผู้ป่วยเด็ก และแบบสังเกตทักษะการดูแลทางเดินหายใจของผู้ปกครอง ดำเนินการทดลองและเก็บรวบรวมข้อมูลในกลุ่มควบคุมในช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนสิงหาคม 2553 ส่วนกลุ่มทดลองดำเนินการในช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนสิงหาคม 2554 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Fisher’s exact test, independent t-test และ paired t-test

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ป่วยเด็กกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามแนวปฏิบัติทางคลินิกฯ มีพฤติกรรมความร่วมมือขณะได้รับยาพ่นแบบฝอยละออง และมีผลการดูแลในเรื่องจำนวนวันที่ได้รับยาพ่นแบบฝอยละอองดีกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (X² = 11.380, p < .01 และ X² = 8.013, p < .01 ตามลำดับ) 2) ผู้ป่วยเด็กกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามแนวปฏิบัติทางคลินิกฯ มีค่าเฉลี่ยจำนวนวันนอนน้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 2.069, p < .05) และ 3) หลังได้รับการสอนตามแนวปฏิบัติทางคลินิกฯ ผู้ปกครองมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการดูแลทางเดินหายใจมากกว่าก่อนได้รับการสอนตามแนวปฏิบัติทางคลินิกฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 27.026, p < .001)

จากการวิจัยครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าควรนำแนวปฏิบัติทางคลินิกฯ ไปใช้ในการดูแลผู้ป่วยเด็กโรคปอดอักเสบ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการทางเดินหายใจ