Effects of Development Promotion Based on Snoezelen Techniques in Attention-deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) Child, Queen Savang Vadhana Memorial Hospital

Main Article Content

Darin Singsathorn
Wuttichai Permsirivanich
Wanpen Suksong

Abstract

This quasi-experimental research aimed to examine effects of development promotion based on Snoezelen Techniques in attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD) child. The samples consisted of 24 ADHD child and their parents receiving services at Queen Savang Vadhana Memorial Hospital. The research instruments were composed of the development promotion plan based on Snoezelen Techniques, the equipment based on sensory stimulation with Snoezelen Techniques, the demographic questionnaire, the assessment form of basic development, the assessment form of integration of sensory processing with the reliability of .91, the record form of ADHD child unwanted behaviors, and the record form of ADHD child home behaviors. The implementation and data collection were conducted from December, 2018 to August, 2019. Statistics used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and paired t-test.


The research results revealed that at the 9th-month after receiving development promotion based on Snoezelen Techniques, ADHD child had statistically significant higher mean scores of five subscales of development than those before receiving development promotion: gross motor skills (t = 7.399, p < .001); fine motor and coordination skills (t = 6.868, p < .001); receptive language and communication (t = 7.439, p < .001); daily living and self-care activities (t = 5.412, p < .001); and social, emotional and behavioral skills (t = 6.261, p < .001). Additionally, it was found that at the 9th-month after receiving development promotion, ADHD child had statistically significant lower mean scores of six subscales of integration of sensory processing than those before receiving development promotion: tactile response (t = 6.660, p < .001); keep balance (t = 6.191, p < .001); movement and vestibular (t = 6.112, p < .001); visual (t = 6.886, p < .001); auditory (t = 8.379, p < .001); and gustatory and olfactory (t = 8.008, p < .001).


This research suggests that health care providers should apply the development promotion plan based on Snoezelen Techniques for promoting development among ADHD child together with others special child.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Singsathorn, D., Permsirivanich, W., & Suksong, W. (2020). Effects of Development Promotion Based on Snoezelen Techniques in Attention-deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) Child, Queen Savang Vadhana Memorial Hospital. JOURNAL OF PHRAPOKKLAO NURSING COLLEGE, 31(1), 117–128. Retrieved from https://he01.tci-thaijo.org/index.php/pnc/article/view/214684
Section
Research Report (รายงานการวิจัย)

References

กรมสุขภาพจิต. (2561). กรมสุขภาพจิตพลิกโฉมบริการ รพ.จิตเวชยุคใหม่. สืบค้นจาก http://dmh.go.th/news-dmh/view.asp?id=27799

งานเวชสารสนเทศ โรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา. (2561). รายงานสถิติผู้ป่วยจิตเวชเด็กและวัยรุ่น ปี 2559-2561. ชลบุรี: ผู้แต่ง.

เทียม ศรีคำจักร์, และสายฝน ซาวล้อม. (2550). สโนซีเล็น ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. เชียงใหม่: สมพรการพิมพ์.

พรนิภา หาญละคร, สมใจ รัตนมณี, และประกอบ ขันทอง. (2552). ผลของกลุ่มบำบัดแบบพฤติกรรมปัญญานิยมต่อความหวังและความซึมเศร้าในผู้ติดเชื้อเอชไอวี/ผู้ป่วยเอดส์ที่ได้รับยาต้านไวรัส. รามาธิบดีพยาบาลสาร, 15(2), 206-220.

โรงพยาบาลราชานุกูล กรมสุขภาพจิต. (2540). แบบคัดกรองพัฒนาการเด็ก. สืบค้นจาก https://dmh.go.th/test/download/files/developChild.pdf

วินัดดา ปิยะศิลป์. (2550). แนวทางการช่วยเหลือเด็กที่มีปัญหาการเรียน. กรุงเทพฯ: สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี กรมการแพทย์.

สำนักสถานพยาบาลและการประกอบโรคศิลปะ กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ. (2557). แนวปฏิบัติทางคลินิกกิจกรรมบำบัด สำหรับบุคคลออทิสติกสเปคตรัม. กรุงเทพฯ: อาร์ต ควอลิไฟท์.

สิริพร ศิริฟอง, และปิยะวรรณ ศรีสุรักษ์. (2559). การลดพฤติกรรมไม่อยู่นิ่งของนักเรียนที่มีภาวะออทิสซึม โดยใช้เทคนิคสโนซีเล็นกับการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10(4), 133-137.

อภิศักดิ์ ประสมศรี, สุบิน สาวะธรรม, และกัญญารัตน์ เหล็กมูล. (2554). ผลของการบำบัดรักษาทางกิจกรรมบำบัดโดยใช้เทคนิคสโนซีเล็นที่มีต่อการลดพฤติกรรมซ้ำในเด็กออทิสติกของสถาบันราชานุกูล (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สถาบันราชานุกูล.

Frisch, N. C. (2011). Group therapy. In N. C. Frisch & L. E. Frisch (Eds.), Psychiatric mental health nursing (pp. 853-868). Clifton Park, NY: Delmar.

Pajareya, K., & Nopmaneejumruslers, K. (2012). A one-year prospective follow-up study of a DIR/Floortime parent training intervention for pre-school children with autistic spectrum disorders. Journal of the Medical Association of Thailand, 95(9), 1184-1193.

Polanczyk, G., de Lima, M. S., Horta, B. L., Biederman, J., & Rohde, L. A. (2007). The worldwide prevalence of ADHD: A systematic review and metaregression analysis. The American Journal of Psychiatry, 164(6), 942-948.

Polit, D. F., & Hungler, B. P. (1999). Nursing research: Principles and methods (6th ed.). Philadelphia: J. B. Lippincott.

Townsend, M. C. (2005). Essentials of psychiatric mental health nursing (4th ed.). Philadelphia: Davis.

Tripp, G., & Wickens, J. R. (2009). Neurobiology of ADHD. Neuropharmacology, 57(7-8), 579-589.