The Effects of Supportive Group Psychotherapy on Perceived Self-efficacy and Intention to Drug Abstinence among Adolescents with Amphetamine Addiction

Main Article Content

สุนทรีย์ โบราณ
ชนัดดา แนบเกษร, Ph.D.
ดวงใจ วัฒนสินธุ์, Ph.D.

Abstract

This quasi-experimental research aimed to examine the effects of supportive group psychotherapy on perceived self-efficacy toward amphetamine abstinence and intention to amphetamine abstinence among adolescents with amphetamine addiction. The samples consisted of 24 male adolescents receiving amphetamine therapy at Charoenrat Community Health Center, Bangsaothong District, Samutprakan Province and were equally divided into an experimental group (n = 12) and a control group (n = 12). The research instruments comprised the supportive group psychotherapy, a questionnaire of demographic data, the Drug Abstinence Self-Efficacy Scale with the reliability of .82, and a questionnaire of intention to amphetamine abstinence with the reliability of .94. The implementation and data collection were conducted from November 3 to December 29, 2015. Statistics used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, independent t-test, and two-way repeated measures ANOVA with multiple comparisons by Bonferroni.


The research results revealed that 1) at post-test and 1-month follow-up period, the experimental group had statistically significant higher mean scores of perceived self-efficacy toward amphetamine abstinence and intention to amphetamine abstinence than the control group (p < .001); and 2) at pre-test, post-test, and 1-month follow-up period, the experimental group had statistically significant different mean scores of perceived self-efficacy toward amphetamine abstinence and intention to amphetamine abstinence (p < .001).


This research suggests that health care providers should appropriately apply the principles of supportive group psychotherapy for people with drug addiction in order to enhance their perceived self-efficacy toward drug abstinence and intention to drug abstinence.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Report (รายงานการวิจัย)

References

ไข่มุก ไชยเจริญ, ชนัดดา แนบเกษร, และดวงใจ วัฒนสินธุ์. (2561). ผลของโปรแกรมกลุ่มจิตบำบัดแบบประคับประคองต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและภาวะซึมเศร้าในผู้เป็นเบาหวานชนิดที่ 2. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี, 29(1), 1-16.

ไพฑูรย์ แสงพุ่ม, และธนะรัชต์ นามผลดี. (2550). ปกิณกะสาระ เส้นทางผู้ติดยาเสพติด. กรุงเทพฯ: ศิลป์การพิมพ์.

ภัทราภรณ์ ทุ่งปันคำ. (2551). การทำกลุ่มจิตบำบัดสำหรับบุคลากรทางสุขภาพ. เชียงใหม่: นันทพันธ์พริ้นติ้ง.

ลลดา พลคะชา. (2554). ผลของการใช้กลุ่มบำบัดตามแนวคิดของยาลอมต่อการเพิ่มคุณค่าในตนเองของวัยรุ่นชายที่เสี่ยงต่อการดื่มแอลกอฮอล์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

วันเพ็ญ อำนาจกิติกร. (2552). อัตมโนทัศน์ ความวิตกกังวลทางสังคม และความตั้งใจเลิกยาของผู้ติดยาเสพติดในศูนย์บำบัดรักษายาเสพติดเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สงวน ธานี. (2547). การรับรู้ความสามารถของตนเองในกระบวนการการเลิกยาเสพติด: ศึกษาการบำบัดรักษายาเสพติดของสถาบันธัญญารักษ์ (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.

สถาบันธัญญารักษ์. (2556). รายงานประจำปี 2556 สถิติผู้เข้ารับการบำบัดรักษา. ปทุมธานี: ผู้แต่ง.

สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด. (2555). ระบบการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดของประเทศไทย. สืบค้นจาก http://www.nctc.oncb.go.th

Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W. H. Freeman.

Polit, D. F., & Hungler, B. P. (1995). Nursing research: Principles and methods (5th ed.). Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins.

Yalom, I. D. (1995). The theory and practice of group psychotherapy (4th ed.). New York: Basic Books.