ผลของโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมต่อพฤติกรรมสมาธิสั้นในเด็กอายุ 6-12 ปี ในเขตอำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี โดยการมีส่วนร่วมของครูและผู้ปกครอง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลอง แบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมต่อพฤติกรรมสมาธิสั้นในเด็กอายุ 6-12 ปี ในเขตอำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ เด็กที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะสมาธิสั้น จำนวน 26 คน ครูประจำชั้น จำนวน 9 คน และผู้ปกครอง จำนวน 26 คน เข้าร่วมโปรแกรมที่ได้รับการพัฒนาจากแนวคิดพฤติกรรมบำบัด ทฤษฎีการวางเงื่อนไขแบบโอเปอแรนต์ของสกินเนอร์ และทฤษฎีการเรียนรู้โดยการสังเกตของแบนดูรา เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบประเมินพฤติกรรมขาดสมาธิ พฤติกรรมอยู่ไม่นิ่งหรือหุนหันพลันแล่น และพฤติกรรมดื้อต่อต้าน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนาและการทดสอบทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน
ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังการเข้าร่วมโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม เด็กอายุ 6-12 ปี มีคะแนนพฤติกรรมสมาธิสั้นลดลง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งจากการประเมินของผู้ปกครองและครูประจำชั้น ในด้านพฤติกรรมขาดสมาธิ (t = 3.21, 2.31; p = .002, .021) พฤติกรรมอยู่ไม่นิ่งหรือหุนหันพลันแล่น (t = 3.60, 3.77; p < .001) และพฤติกรรมดื้อต่อต้าน (t = 2.84, 2.31; p = .005, .001)
โปรแกรมที่บูรณาการความร่วมมือระหว่างโรงเรียนและครอบครัวมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้เด็กสามารถควบคุมพฤติกรรมและปรับตัวได้ดีขึ้น หน่วยงานด้านสุขภาพและการศึกษา ควรส่งเสริมการนำโปรแกรมไปใช้ในสถานศึกษาระดับประถมศึกษา โดยการทำงานร่วมกับคลินิกสุขภาพจิตและจิตแพทย์เด็ก รวมทั้ง พัฒนาหลักสูตรการอบรมครูและผู้ปกครอง เพื่อเพิ่มพูนความรู้ ความเข้าใจ และทักษะในการดูแลเด็กสมาธิสั้นอย่างมีประสิทธิภาพในระยะยาว
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลที่เผยแพร่ในวารสารวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความโดยตรง บทความ เนื้อหา ข้อมูล รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการเผยแพร่ในวารสารนี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่หรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องอ้างอิงวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี ทุกครั้ง
เอกสารอ้างอิง
American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-5™ (5th ed.). https://doi.org/10.1176/appi.books.9780890425596
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Prentice Hall.
Chacko, A., Merrill, B. M., Kofler, M. J., & Fabiano, G. A. (2024). Improving the efficacy and effectiveness of evidence-based psychosocial interventions for attention-deficit/ hyperactivity disorder (ADHD) in children and adolescents. Translational Psychiatry, 14(1), 244. https://doi.org/10.1038/s41398-024-02890-3
Chinn, P. L., Kramer, M. K., & Sitzman, K. (2022). Knowledge development in nursing: Theory and process (11th ed.). Elsevier.
Daley, D., van der Oord, S., Ferrin, M., Danckaerts, M., Doepfner, M., Cortese, S., Sonuga-Barke, E. J., & European ADHD Guidelines Group (2014). Behavioral interventions in attention-deficit/hyperactivity disorder: A meta-analysis of randomized controlled trials across multiple outcome domains. Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, 53(8), 835–847. https://doi.org/10.1016/j.jaac.2014.05.013
Drechsler, R., Brem, S., Brandeis, D., Grünblatt, E., Berger, G., & Walitza, S. (2020). ADHD: Current concepts and treatments in children and adolescents. Neuropediatrics, 51(5), 315–335. https://doi.org/10.1055/s-0040-1701658
Dvorsky, M., Friedman, L., Spiess, M., & Pfiffner, L. (2020). Patterns of parental adherence and the association to child and parenting outcomes following a multicomponent school-home intervention for youth with ADHD. Behavior Therapy, 52(3), 745-760. https://doi.org/10.1016/j.beth.2020.09.007
Faul, F., Erdfelder, E., Lang, A. G., & Buchner, A. (2007). G*Power 3: A flexible statistical power analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behavior Research Methods, 39(2), 175-191. https://doi.org/10.3758/BF03193146
Hamed Abd Elaleem, A. E. D. M., Halim Osman, Z. A. E., & El-Fatah, W. O. A. (2023). The effect of behavioral training program for parents on disruptive behavior among children with attention deficit hyperactivity disorder. The Egyptian Journal of Neurology, Psychiatry and Neurosurgery, 59(1), 137. https://doi.org/10.1186/s41983-023-00738-z
Hornstra, R., Groenman, A. P., van der Oord, S., Luman, M., Dekkers, T. J., van der Veen-Mulders, L., Hoekstra, P. J., & van den Hoofdakker, B. J. (2023). Review: Which components of behavioral parent and teacher training work for children with ADHD? - A metaregression analysis on child behavioral outcomes. Child and Adolescent Mental Health, 28(2), 258–268. https://doi.org/10.1111/camh.12561
Hosseinnia, M., Mazaheri, M., & Heydari, Z. (2024). Educational intervention of parents and teachers for children with attention deficit hyperactivity disorder. Journal of Education and Health Promotion, 13(1), 53. https://doi.org/10.4103/jehp.jehp_1816_22
Jutha, V., Jayana, R., Srirueangrat, D., & Makklai, K. (2023). The situation of child psychiatric disorders in Thailand, 2022–May 2023: Surveillance of psychiatric disorders and mental health problems from the Health Data Center (HDC). Mental Health Knowledge Hub, Department of Mental Health. (in Thai)
Kunavuti, L., Konsila, W., Singjam, C., & Sukhawaha, S. (2023). Effectiveness of attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) parents for behavior modification and stress management program. Journal of Health Science Boromarajonani College of Nursing Sunpasitthiprasong, 7(2), 44-61. (in Thai)
Panyaprateep, Y., & Tawatwattananun, A. (2025). Effectiveness of a methylphenidate adherence promotion program for caregivers of children with attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) at Krathum Baen Hospital, Samut Sakhon. Phaholpolpayuhasena Hospital Journal, 13(1), 70-83. (in Thai)
Pikunthong, K., & Yoonyaphan, J. (2019). Effects of aggressive behavior management program in children with attention deficit hyperactivity disorder. Royal Thai Navy Medical Journal, 46(3), 522-535. (in Thai)
Psychiatry and Substance Abuse Unit, Makham Hospital. (2024). Annual report on attention deficit development assessment at Makham Hospital for the year 2024. (in Thai)
Singh, A., Yeh, C. J., Verma, N., & Das, A. K. (2015). Overview of attention deficit hyperactivity disorder in young children. Health Psychology Research, 3(2), 2115. https://doi.org/10.4081/hpr.2015.2115
Singsathon, D., & Permsirivanich, W. (2019). Effects of promoting development in ADHD children with a group activities program at the Queen Savang Vadhana Memorial Hospital in Chonburi, Thailand. Burapha Journal of Medicine, 5(2), 70-86. (in Thai)
Skinner, B. F. (1953). Science and human behavior. Macmillan.
Swanson, J. M., Nolan, W., & Pelham, W. E. (1992). The SNAP-IV Teacher and Parent Rating Scale. University of California, Irvine.
Thaineua, V., Sirithongthaworn, S., Kanshana, S., Isaranurak, S., Karnkawinpong, O., Benjaponpitak, A., Wattanayingcharoen, S., Piensrivachara, E., Srikummoon, P., Thumronglaohapun, S., Nakharutai, N., Traisathit, P., & Tangviriyapaiboon, D. (2024). A 9-year retrospective cohort study of the monitoring and screening of childhood developmental delay in Thailand. Child: Care, Health and Development, 50(2), e13233. https://doi.org/10.1111/cch.13233
Tipyaratsethian, N., Booranasuksakul, T., Jungsirakulwit, D., & Benyakorn, S. (2014). Psychometric properties of the Swanson, Nolan, and Pelham IV Scale (SNAP-IV) and the Strengths and Difficulties Questionnaire hyperactivity/inattention subscale (SDQ-ADHD) Thai version. Journal of the Psychiatric Association of Thailand, 59(2), 97–110. (in Thai)
UNICEF, Institute for Population and Social Research, & Burnet Institute. (2022). Strengthening mental health and psychosocial support systems and services for children and adolescents in East Asia and the Pacific: Thailand. UNICEF Bangkok. https://www.unicef.org/thailand/th/reports/
