Adaptation of Interpersonal Theory for Life-skill Enhancement: A Case Study of Depressive Adolescents
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Life skills consist of cognitive, emotional, interpersonal, and social skills that enable individuals to deal effectively with the challenges in everyday life. Strengthening one’s life skills are included decision-making, problem-solving, critical thinking and effective communication, healthy relationship-building, empathy, and stress management.
People with depression should receive life skills enhancement. The objective of this article is to focus on activities to enhance life skills that have to be cooperatively managed between nurses and depressive adolescent patients. Apart from an attempt to understand this group of patients, nurses need to apply Peplau’s theory of interpersonal relations in the nursing process in these 4 steps: 1) orientation 2) identification 3) exploitation, and 4) resolution. The theoretical nursing process can develop life skills to suit the personal contexts of each patient, starting with healthy-relation building, decision making, and stress management; all can effectively protect against depression in adolescence as well as its danger.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Content and information published in the Journal of Prachomklao College of Nursing, Phetchaburi Province are the comment and responsibility of the authors. Articles, information, images, etc. published in this journal are the copyright of the Journal of Prachomklao College of Nursing, Phetchaburi Province. If any person or entity wants to take all or part of it for publication for any purposes, please reference the Journal of Prachomklao College of Nursing, Phetchaburi Province.
References
จุฑามาศ ทองประดับ, ทัศนา ทวีคูณ, และ ชรินทร์ นินทจันทร์. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะติดเฟซบุ๊กกับความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและภาวะซึมเศร้าในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 12(2), 117-133.
ดวงใจ วัฒนสินธุ์, สิริพิมพ์ ชูปาน, ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์, ศิริวัลห์ วัฒนสินธุ์, และ รัศมิ์สุนันท์ จันทรภักดี. (2563). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างทักษะการแก้ปัญหาทางสังคมต่อภาวะซึมเศร้าของนักศึกษาพยาบาล. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 34(1), 86-102.
ถิรนันท์ ผิวผา, นุชนาถ บรรทุมพร, และ สารรัตน์ วุฒิอาภา. (2561). ผลของโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตต่อภาวะซึมเศร้าในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารพยาบาลทหารบก, 19(ฉบับพิเศษ), 89-98.
ทัชชา สุริโย, อมราพร สุรการ, และ อัจศรา ประเสริฐสิน. (2559). การพัฒนาโปรแกรมการให้คำปรึกษากลุ่มเพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางสังคม สำหรับวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า. วารสารวิชาการ Veridian E –Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(1), 582-597.
ธนพล บรรดาศักดิ์, เสาวลักษณ์ ตันติสุวิชวงษ์, นฤมล จันทรเกษม, บุญสืบ โสโสม, วรรณา ชัยชนะรุ่งเรือง, และ สุพรรษา ขวัญสมคิด. (2565). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างทักษะชีวิตต่อภาวะสุขภาพจิตของนักศึกษาพยาบาล. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 14(2), 77-94.
ใบเรียม เงางาม, และ เพ็ญพักตร์ อุทิศ. (2558). ผลของโปรแกรมการจัดการกับอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่นตอนต้นที่มีปัญหาพฤติกรรม. วารสารสารพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 29(2), 116-127.
ประยูรศรี ศรีจันทร์, พวงเพชร เกษรสมุทร, และ วารีรัตน์ ถาน้อย. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าของวัยรุ่นในสถานสงเคราะห์. วารสารพยาบาลศาสตร์, 38(1), 86-98.
ปราณี บุญญา, วงพักตร์ ภู่พันธ์ศรี, บุญเลิศ ไพรินทร์, และ สุวิมล อังควานิช. (2556). ผลของการฝึกทักษะชีวิตที่มีต่อการปรับตัวและการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษามหาวิทยาลัยรังสิต. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 27(2), 30-42.
โปรยทิพย์ สันตะพันธุ์, ศิริญพร บุสหงส์, และ เชาวลิต ศรีเสริม. (2562). ภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น: บทบาทพยาบาล. วารสารเกื้อการุณย์, 26(1), 187-199.
วิมลวรรณ ปัญญาว่อง, รัตนศักดิ์ สันติธาดากุล, และ โชษิตา ภาวสุทธิไพศิฐ. (2563). ความชุกของภาวะซึมเศร้าและความเสี่ยงฆ่าตัวตายในวัยรุ่นไทย: การสำรวจโรงเรียนใน 13 เขตสุขภาพ. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 28(2), 136-149.
ศุภชัย ตู้กลาง, อรพรรณ ทองแดง, ธีรศักด์ สาตรา, และ สุชีรา ภัทรายุตวรรตน์. (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะซึมเศร้าของนักเรียนวัยรุ่นตอนต้นในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 57(3), 283-294.
สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์. (2019). แบบประเมินซึมเศร้าสำหรับวัยรุ่น (CES-D). https://new.camri.go.th
สุกัญญา สุรังษี, ลัดดา เหลืองรัตนมาศ, และ สรวงทิพย์ ภู่กฤษณา. (2562). การพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งในชีวิตสำหรับนักศึกษาพยาบาล. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข, 29(3), 194-204.
สุตาภัทร ประดับแก้ว, และ รุ่งระวี สมะวรรธนะ. (2558). ผลของโปรแกรมทักษะชีวิตที่มีต่อความสามารถในการจัดการอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 10(2), 308-321.
สุนันท์ เสียงเสนาะ, ดวงใจ วัฒนสินธุ์, ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์, และ เวทิส ประทุมศรี. (2560). อิทธิพลของปัจจัยด้านสัมพันธภาพระหว่างบุคคลต่อภาวะซึมเศร้าของวัยรุ่นตอนปลาย. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ, 33(3), 59-69.
โสภิณ แสงอ่อน, พัชรินทร์ นินทจันทร์, และ จุฑาทิพย์ กิ่งแก้ว. (2561). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่นด้อยโอกาสไทยในจังหวัดหนึ่งในภาคกลาง. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 32(2), 13-38.
อุทุมพร (ทองอุทัย) จามรมาน. (2531). การสังเคราะห์งานวิจัย: เชิงปริมาณเน้นวิธีวิเคราะห์เมตต้า. ฟันนี่พับบลิชชิ่ง.
Mami, S., & Hemmati, A. (2014). Effect of life skills on assertiveness, interpersonal relations and self-esteem of indistinct boys. Advances in Environmental Biology, 442-447. https://link.gale.com/apps/doc/A392176561/AONE?u=anon~ba779aed&sid=googleScholar&xid=18353d28
Peplau, H. E. (1991). Phases of nurse-patient relationships. In Interpersonal relations in nursing: A Conceptual frame of reference for psychodynamic nursing (pp. 17-42). Springer.
World Health Organization. (2009). Preventing violence by developing life skills in children and adolescents. World Health Organization. http://www.who.int/violenceprevention/publications/en/index.html
World Health Organization. (2020). Adolescent mental health. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/adolescent-mental-health
