ผลของการเข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเองต่อความรู้สึกเครียดและความวิตกกังวลของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการฉายรังสี ณ โรงพยาบาลมหาวชิราลงกรณธัญบุรี

บทคัดย่อ

หลักการและเหตุผล: ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการรักษาด้วยรังสีรักษาซึ่งใช้ระยะเวลานาน ส่งผลให้ผู้ป่วยมีความรู้สึก เครียด วิตกกังวล เกี่ยวกับวิธีการรักษา จึงมีแนวความคิดในการนำการจัดกลุ่มช่วยเหลือตนเองมาประยุกต์ใช้กับผู้ป่วยใน ระหว่างรอรับบริการ ซึ่งจะมีผลดีต่อการรักษาด้วยรังสีรักษาของผู้ป่วยมะเร็งเต้านม วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของการเข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเองต่อความรู้สึกเครียดและวิตกกังวลของผู้ป่วยมะเร็งเต้านม ที่ได้รับการฉายรังสีด้วยเครื่องเร่งอนุภาค ณ โรงพยาบาลมหาวชิราลงกรณธัญบุรี วัสดุและวิธีการ: การศึกษาวิจัยแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการฉายรังสีด้วยเครื่องเร่ง อนุภาค จำนวน 20 ราย โดยการคัดเลือกแบบเจาะจง แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 ราย กลุ่มควบคุมจะได้รับการฉายรังสีด้วยเครื่องเร่งอนุภาคตามปกติ และกลุ่มทดลองจะได้เข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเอง โดย ใช้เวลาครั้งละ 1 ชั่วโมง สัปดาห์ละครั้งเป็นจำนวน 5 ครั้ง และได้รับการทำแบบสอบถามด้วยตนเองจำนวน 2 ครั้ง ใช้เวลา ประมาณ 15-20 นาที ต่อครั้ง ครั้งแรกก่อนเข้าร่วมกลุ่มศึกษา และครั้งที่สอง เมื่อฉายรังสีครบ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบสอบถามภูมิหลังและเชิงประชากรของผู้ตอบ แบบวัดความเครียดของสวนปรุง และแบบวัดความวิตกกังวลของ สปิลเบอร์เกอร์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการเปรียบเทียบความแตกต่างของระดับความเครียด และความวิตกกังวลของผู้ป่วย ก่อนและหลังการเข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเอง ผลการศึกษา: พบว่า ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่เข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเอง มีระดับความเครียดลดลง 4 ราย (ร้อยละ 40) ระดับความวิตกกังวลลดลง 2 ราย (ร้อยละ 20) และผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ไม่ได้เข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเอง มีระดับ ความเครียดลดลง 1 ราย (ร้อยละ 10) และระดับความวิตกกังวลลดลง 3 ราย (ร้อยละ 30 ) ข้อสรุป: ผลจากการศึกษาครั้งนี้ งานรังสีรักษาสามารถนำวิธีการเข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเองในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมมา ช่วยลดความเครียดและความวิตกกังวลให้กับผู้ป่วยที่มารับการฉายรังสี