สมรรถนะด้านการวิจัยของพยาบาล โรงพยาบาลนครพิงค์

บทคัดย่อ

บทนำ: สมรรถนะด้านการวิจัยมีความสำคัญต่อการพัฒนางานวิจัย เพื่อให้บุคลากรมีความเป็นมืออาชีพ เชี่ยวชาญในงาน มีทักษะ ความรู้ ความสามารถที่จำเป็นต่อการทำงาน

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาสมรรถนะด้านการวิจัย และแนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้านการวิจัยของพยาบาลโรงพยาบาลนครพิงค์

ระเบียบวิธีวิจัย: การศึกษาเชิงบรรยายแบบภาคตัดขวาง ระหว่างเดือนมกราคม - พฤษภาคม 2566 ในพยาบาลโรงพยาบาลนครพิงค์ 285 คน และคัดเลือกการสัมภาษณ์โดยจับฉลากแบบไม่แทนที่จากกลุ่มที่ไม่มีสมรรถนะ 20 คน เกณฑ์คัดเข้า คือ พยาบาลวิชาชีพมีประสบการณ์ 1 ปีขึ้นไป และไม่อยู่ในระหว่างลาศึกษาต่อ เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล สมรรถนะด้านการวิจัยทางการพยาบาล และคำถามการสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้านการวิจัย แบบสอบถามมีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟ่าครอนบาค 0.98 วิเคราะห์โดยสถิติเชิงพรรณนา

ผลการศึกษา: พยาบาลที่เข้าเกณฑ์ศึกษา อายุเฉลี่ย 35.65 ± 8.73 ปี การศึกษาปริญญาตรี 94.39 % ระดับปฏิบัติการ 56.84% ไม่เคยเป็นหัวหน้าโครงการวิจัย 95.08 % ไม่เคยร่วมโครงการ 77.54 % เคยเขียนโครงการ 19.29 % ทบทวนวรรณกรรม 19.65 % เขียนบทความวิจัย 8.77% เก็บข้อมูลวิจัย 35.44 % นำผลงานวิจัยมาใช้ 16.14 % ไม่เคยอบรมวิจัย 85.61% การประเมินสมรรถนะด้านการวิจัยโดยรวม มีสมรรถนะ 40 คน (14%) และไม่มีสมรรถนะ 245 คน (86 %) สมรรถนะรายด้านพบว่ามีด้านเทคนิค 32 คน (11.23%) ด้านทัศนคติและพฤติกรรม 119 คน (41.75%) ความสามารถในการประเมิน 39 คน (13.68%) ด้านภาษาต่างประเทศ 27 คน (20%) ในกลุ่มที่รับการสัมภาษณ์ 20 คน ได้ให้ข้อมูลแนวทางการพัฒนาในเรื่องการกำหนดนโยบายเกี่ยวกับการวิจัย (50-60%) การจัดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านการวิจัย (50-60%) การจัดให้มีระบบ
พี่เลี้ยง (75-85%) และการส่งเสริมทักษะภาษาต่างประเทศ (40-75%)

สรุปผลการศึกษา: พยาบาลโรงพยาบาลนครพิงค์ส่วนใหญ่ไม่มีสมรรถนะด้านการวิจัย คะแนนสมรรถนะรายด้านสูงสุด คือ ด้านทัศนคติและพฤติกรรม น้อยที่สุดคือ ด้านเทคนิค แนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้านการวิจัย คือ การกำหนดนโยบายเกี่ยวกับการวิจัย การจัดกิจกรรมส่งเสริมสมรรถนะด้านการวิจัย การจัดให้มีระบบพี่เลี้ยงและ การส่งเสริมทักษะภาษาต่างประเทศ