ผลของการรักษาด้วยยาขับปัสสาวะอย่างรวดเร็วในห้องฉุกเฉินต่อผลลัพธ์ทางคลินิกในผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน
คำสำคัญ:
ยาขับปัสสาวะ, ห้องฉุกเฉิน, ภาวะหัวใจล้มเหลว, อัตราตาย, กระบวนการคัดกรองบทคัดย่อ
บทนำ ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันเป็นภาวะที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยที่มารับการรักษาที่ห้องฉุกเฉิน การรักษาหลักของภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันคือการรักษาด้วยยาขับปัสสาวะ ซึ่งการให้ยาขับปัสสาวะทางหลอดเลือดดำอย่างรวดเร็วอาจช่วยบรรเทาอาการและส่งผลต่อผลลัพธ์ทางคลินิกที่ดีขึ้นได้
วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของระยะเวลาที่เริ่มให้ยาขับปัสสาวะนับตั้งแต่ผู้ป่วยมาถึงห้องฉุกเฉิน (door-to-diuretic time: D2D time) ต่ออัตราตายในโรงพยาบาล และผลลัพธ์ทางคลินิกอื่น ๆ ในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันที่ได้รับการรักษาในโรงพยาบาลแบบผู้ป่วยใน
วิธีการศึกษา การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสังเกตแบบย้อนหลัง (retrospective cohort study) โดยใช้ข้อมูลจากระบบฐานข้อมูลโรงพยาบาลนครพิงค์ ในผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน และได้รับยาขับปัสสาวะทางหลอดเลือดดำภายใน 24 ชั่วโมงหลังมาถึงห้องฉุกเฉิน ระหว่างวันที่ 1 มกราคม 2563 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2565 เพื่อหาความสัมพันธ์ของระยะเวลาที่เริ่มให้ยาขับปัสสาวะนับตั้งแต่ผู้ป่วยมาถึงห้องฉุกเฉิน กับอัตราตายในโรงพยาบาลจากทุกสาเหตุ คำนวณกลุ่มตัวอย่างได้ 726 ราย จำแนกผู้ป่วยเป็นกลุ่มที่ได้รับยาขับปัสสาวะอย่างรวดเร็ว (early treatment group; D2D time ≤60 นาที) และกลุ่มที่ได้รับยาขับปัสสาวะล่าช้า (non-early treatment group; D2D time >60 minutes).
ผลการศึกษา ผู้ป่วยเข้าเกณฑ์การศึกษา 750 ราย ค่ามัธยฐานของเวลาที่เริ่มให้ยาขับปัสสาวะ คือ 65 นาที พิสัยระหว่างควอไทล์ 43.75 ถึง 108 นาที จากจำนวนผู้ป่วยทั้งหมด พบว่า 343 ราย (45.7%) อยู่ในกลุ่มที่ได้รับยาขับปัสสาวะอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ 407 ราย (54.3%) อยู่ในกลุ่มที่ได้รับยาขับปัสสาวะล่าช้า อัตราการเสียชีวิตในโรงพยาบาลจากทุกสาเหตุ คือ ร้อยละ 4.7 (16 ราย) และ ร้อยละ 5.9 (24 ราย) ตามลำดับ (p = 0.454) การวิเคราะห์ในผู้ป่วยที่มีระดับความเร่งด่วนสูงสุด (triage level 1) กลุ่มที่ได้รับยาขับปัสสาวะอย่างรวดเร็วพบแนวโน้มอัตราการเสียชีวิตที่ต่ำกว่า ร้อยละ 5.0 เมื่อเทียบกับกลุ่มที่ได้รับยาขับปัสสาวะล่าช้า ร้อยละ 10.9, p = 0.029
สรุปผล ในการศึกษานี้การให้ยาขับปัสสาวะทางหลอดเลือดดำอย่างรวดเร็วแม้ไม่พบว่าช่วยลดอัตราการเสียชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่พบแนวโน้มว่าอาจช่วยลดอัตราการเสียชีวิตในกลุ่มผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรง จำเป็นต้องมีการศึกษาวิจัยเพิ่มเติมเพื่อยืนยันผลลัพธ์นี้และประเมินถึงประโยชน์ที่อาจเกิดขึ้นในการจัดการภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน
เอกสารอ้างอิง
Heidenreich PA, Bozkurt B, Aguilar D, Allen LA, Byun JJ, Colvin MM, et al. 2022 AHA/ACC/HFSA Guideline for the Management of Heart Failure: A Report of the American College of Cardiology/American Heart Association Joint Committee on Clinical Practice Guidelines. Circulation. 2022;145(18):e895-1032. doi: 10.1161/CIR.0000000000001063.
McDonagh TA, Metra M, Adamo M, Gardner RS, Baumbach A, Böhm M, et al. 2021 ESC Guidelines for the diagnosis and treatment of acute and chronic heart failure. Eur Heart J. 2021;42(36):3599-726. doi: 10.1093/eurheartj/ehab368.
Heart Failure Council of Thailand. 2019 Heart Failure Guideline. Bangkok: Heart Failure Council of Thailand; 2019. [In Thai]
Matsue Y, Damman K, Voors AA, Kagiyama N, Yamaguchi T, Kuroda S, et al. Time-to-furosemide treatment and mortality in patients hospitalized with acute heart failure. J Am Coll Cardiol. 2017;69(25):3042-51. doi: 10.1016/j.jacc.2017.04.042.
Iqbal AM, Mohammed SK, Zubair N, Mubarik A, Ahmed A, Jamal SF, et al. The impact of door to diuretic time in acute heart failure on hospital length of stay and in-patient mortality. Cureus. 2021;13(1):e12742. doi: 10.7759/cureus.12742.
Peacock WF 4th, Fonarow GC, Emerman CL, Mills RM, Wynne J. Impact of early initiation of intravenous therapy for acute decompensated heart failure on outcomes in ADHERE. Cardiology. 2007;107(1):44-51. doi: 10.1159/000093612.
Wong YW, Fonarow GC, Mi X, Peacock WF 4th, Mills RM, Curtis LH, et al. Early intravenous heart failure therapy and outcomes among older patients hospitalized for acute decompensated heart failure: findings from the Acute Decompensated Heart Failure Registry Emergency Module (ADHERE-EM). Am Heart J. 2013;166(2):349-56. doi: 10.1016/j.ahj.2013.05.014.
Park JJ, Kim SH, Oh IY, Choi DJ, Park HA, Cho HJ, et al. The effect of door-to-diuretic time on clinical outcomes in patients with acute heart failure. JACC Heart Fail. 2018;6(4):286-94. doi: 10.1016/j.jchf.2017.12.017.
McKee PA, Castelli WP, McNamara PM, Kannel WB. The natural history of congestive heart failure: the Framingham study. N Engl J Med. 1971;285(26):1441-6. doi: 10.1056/NEJM197112232852601.
Department of Medical Services, Ministry of Public Health. MOPH ED Triage. Nonthaburi: Ministry of Public Health; 2018. Available from: https://www.nktcph.go.th/attachments/article/133/กระบวนการคัดกรอง%20_Ttiage_MOPHEDTRIAGE.pdf [In Thai]
Gilboy N, Tanabe P, Travers DA, Rosenau AM, Eitel DR. Emergency Severity Index, Version 4: Implementation Handbook. Rockville, MD: Agency for Healthcare Research and Quality; 2005. Available from: https://www.sgnor.ch/fileadmin/user_upload/Dokumente/Downloads/Esi_Handbook.pdf
Peterson PN, Rumsfeld JS, Liang L, Albert NM, Hernandez AF, Peterson ED, et al. A validated risk score for in-hospital mortality in patients with heart failure from the American Heart Association get with the guidelines program. Circ Cardiovasc Qual Outcomes. 2010;3(1):25-32. doi: 0.1161/CIRCOUTCOMES.109.854877.
Maisel A. B-type Natriuretic Peptide levels: diagnostic and prognostic in congestive heart failure: what's next?. Circulation. 2002;105(20):2328-31. doi: 10.1161/01.cir.0000019121.91548.c2.
McDonagh TA, Metra M, Adamo M, Gardner RS, Baumbach A, Böhm M, et al. 2021 ESC Guidelines for the diagnosis and treatment of acute and chronic heart failure. Eur Heart J. 2021;42(36):3599-726. doi: 10.1161/CIRCOUTCOMES.109.854877.
Marvin HM. Diseases of the heart and blood vessels: nomenclature and criteria for diagnosis. Arch Intern Med. 1964;113(6):906-7. doi:10.1001/archinte.1964.00280120106032
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 โรงพยาบาลนครพิงค์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของโรงพยาบาลนครพิงค์ จ.เชียงใหม่
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องบทความในวารสารวิชาการและวิจัยเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลนครพิงค์ และบุคลากรท่านอื่นๆในโรงพยาบาลฯ ความรับผิดชอบเกี่ยวกับบทความแต่ละเรื่องผู้เขียนจะรับผิดชอบของตนเองแต่ละท่าน
