ผลของการให้สุขศึกษาโดยใช้สื่อดิจิทัลชนิดวีดิทัศน์ต่อความรู้เกี่ยวกับโรคในผู้ป่วยเบาหวาน คลินิกเวชศาสตร์ครอบครัว โรงพยาบาลนครพิงค์

บทคัดย่อ

บทนำ: โรคเบาหวานเป็นปัญหาสาธารณสุขสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อประชากรทั่วโลก การให้สุขศึกษาเป็นองค์ประกอบสำคัญในการสร้างเสริมสุขภาพ ปัจจุบันการให้สุขศึกษาแบบบรรยายเป็นวิธีที่ได้รับความนิยมแต่ยังมีข้อจำกัดหลายด้าน การให้สุขศึกษาโดยใช้สื่อดิจิทัลแก่ผู้ป่วยเบาหวานอาจช่วยสนับสนุนการเข้าถึงองค์ความรู้ สร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโรคแก่ผู้ป่วยได้ดีขึ้น

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษา และเปรียบเทียบผลของการให้สุขศึกษาในผู้ป่วยเบาหวานระหว่างวิธีการให้สุขศึกษาแบบบรรยาย และวิธีการให้สุขศึกษาโดยใช้สื่อดิจิทัลชนิดวีดิทัศน์ก่อน และหลังการให้สุขศึกษา

วิธีการศึกษา: ศึกษาวิจัยแบบกึ่งทดลอง ที่โรงพยาบาลนครพิงค์ ในผู้ป่วยโรคเบาหวานที่รักษาในคลินิกเวชศาสตร์ครอบครัว ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2566 ถึง กุมภาพันธ์ 2567 คัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งสองกลุ่มให้สุขศึกษา โดยกลุ่มควบคุมใช้การบรรยาย และกลุ่มทดลองใช้สื่อดิจิทัลชนิดวีดิทัศน์ เครื่องมือในการทดลองคือสื่อดิจิทัลชนิดวีดิทัศน์ แบบทดสอบความรู้และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบความแตกต่างคะแนนเฉลี่ยระหว่างกลุ่มด้วยสถิติ Independent t-test

ผลการศึกษา: กลุ่มควบคุมได้รับสุขศึกษาแบบบรรยาย 23 ราย เป็นเพศชายร้อยละ 56.52 อายุเฉลี่ย 57.87 ± 3.39 ปี การศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรีร้อยละ 69.57 และกลุ่มทดลองใช้สื่อดิจิทัลชนิดวีดิทัศน์ 23 ราย เพศชายร้อยละ 47.83 อายุเฉลี่ย 56.43 ± 6.08 ปี การศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรีร้อยละ 86.96 ผลคะแนนระดับความรู้ก่อนและหลังการให้สุขศึกษา พบว่ากลุ่มควบคุมมีคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้นจาก 10.17 ± 3.34 เป็น 13.35 ± 2.76 คะแนน และกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้น จาก 8.96 ± 3.97 เป็น 15.13 ± 3.02 เปรียบเทียบระหว่างกลุ่ม พบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้นมากกว่ากลุ่มที่ควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value = 0.021) และร้อยละ 86 มีความพึงพอใจโดยรวมต่อสื่อในระดับมากที่สุด

สรุป: การใช้สื่อดิจิทัลชนิดวีดิทัศน์ในการให้สุขศึกษาช่วยเพิ่มระดับความรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวานในผู้ป่วยได้ดีกว่าการให้สุขศึกษาแบบบรรยาย