อุบัติการณ์และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกลับมานอนโรงพยาบาลซ้ำภายใน 30 วัน ของผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลแบบประคับประคองในโรงพยาบาลดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่

บทคัดย่อ

บทนำ: การดูแลแบบประคับประคองเป็นบทบาทหนึ่งของแพทย์เวชศาสตร์ครอบครัวซึ่งการกลับมานอนโรงพยาบาลซ้ำภายใน 30 วันของผู้ป่วยระยะสุดท้ายทำให้มีค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้น มีโอกาสเกิดภาวะแทรกซ้อนจากการนอนโรงพยาบาลมากขึ้น อัตราการครองเตียงเพิ่มมากขึ้นและจากไปอย่างไม่สุขสบาย

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาอุบัติการณ์และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกกลับมานอนโรงพยาบาลซ้ำภายใน 30 วันของผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลแบบประคับประคอง

วิธีการศึกษา: การศึกษาแบบย้อนกลับ โดยศึกษาเวชระเบียนผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่เข้ารับการรักษาแบบประคับประคองที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ (ICD-10 : Z515) ในโรงพยาบาลดอยสะเก็ดระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม 2565 – 30 กันยายน 2566 ทุกราย โดยศึกษาข้อมูลการนอนโรงพยาบาลครั้งแรก และปัจจัยการกลับมานอนโรงพยาบาลซ้ำในทุก ๆ สาเหตุ

ผลการวิจัย: ผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาแบบประคับประคองทั้งหมด 159 ราย ไม่พบความแตกต่างกันด้านเพศ อายุ สถานภาพสมรส การศึกษา โรคที่ได้รับการวินิจฉัย พบการกลับมานอนโรงพยาบาลซ้ำภายใน 30 วัน 55 ราย (ร้อยละ 34.50) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ได้แก่ ผู้ป่วยที่ไม่เคยมีการวางแผนดูแลล่วงหน้า (AOR = 0.34, 95% CI 0.13 - 0.86, p = 0.023) มีโรคทางจิตเวช (AOR = 2.98, 95% CI 1.01 - 8.76, p = 0.047) และผู้ดูแลมีภาวะเหนื่อยล้า (AOR = 12.18, 95% CI 3.46 - 42.86, p <0.001)

สรุป: ผู้ป่วยที่ดูแลแบบประคับประคองที่ไม่เคยมีการวางแผนดูแล ร่วมกับการมีโรคทางจิตเวชและผู้ดูแลมีภาวะเหนื่อยล้า ส่งผลต่อการกลับมานอนโรงพยาบาลซ้ำ ดังนั้นควรพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยโดยให้คำแนะนำวางแผนดูแลล่วงหน้าตั้งแต่เริ่มวินิจฉัย การตรวจคัดกรองทางจิตเวชและให้การรักษาตั้งแต่เริ่มต้น การคัดกรองภาวะเหนื่อยล้าของผู้ดูแลและให้การช่วยเหลือจะช่วยลดการกลับมานอนโรงพยาบาลซ้ำภายใน 30 วันได้