ผลของการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษในห้องคลอด โรงพยาบาลนครพิงค์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของแนวปฏิบัติการพยาบาลหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษที่มารับการรักษาในห้องคลอด โรงพยาบาลนครพิงค์ ประกอบด้วย ผลลัพธ์ทางคลินิก และผลลัพธ์เชิงกระบวนการ กลุ่มตัวอย่างคือ 1) หญิงตั้งครรภ์ที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะครรภ์เป็นพิษ ในช่วงตุลาคม 2562 ถึงกันยายน 2564 จำนวน 280 คน ที่ใช้แนวปฏิบัติฯ 140 คน และไม่ใช้แนวปฏิบัติฯ 140 คน 2) แพทย์ พยาบาล จำนวน 21 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลของกลุ่มตัวอย่าง ผลลัพธ์ทางคลินิก จำนวนการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาล และแบบสอบถามความคิดเห็นต่อการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษ 2) แนวปฏิบัติการพยาบาลหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษที่เข้ารับการรักษาในห้องคลอด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่มด้วยสถิติ Fisher’s exact probability test และ independent t-test

ผลการวิจัยพบว่า ผลลัพธ์ทางคลินิก ได้แก่ อัตราการชัก/ภาวะชักซ้ำ อัตราการตายของมารดา อัตราการตายปริกำเนิดของทารก ภาวะแทรกซ้อนจากการได้รับยา MgSO₄ ภาวะแทรกซ้อนของทารก APGAR<7 และค่าใช้จ่ายการรักษาพยาบาล ระหว่างกลุ่มที่ใช้แนวปฏิบัติฯ และกลุ่มไม่ใช้แนวปฏิบัติฯ ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ ส่วนผลลัพธ์เชิงกระบวนการ พบว่ากลุ่มที่ใช้แนวปฏิบัติฯ มีการปฏิบัติการพยาบาลบริการคลอด 8 มาตรฐาน มากกว่ากลุ่มไม่ใช้แนวปฏิบัติฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.001) และความคิดเห็นของแพทย์ พยาบาล ต่อการใช้แนวปฏิบัติฯ พบว่า มีความพึงพอใจโดยรวมต่อการใช้แนวปฏิบัติฯ ในระดับมาก ร้อยละ 80.95 จากผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า การใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษในห้องคลอด โรงพยาบาลนครพิงค์ สามารถช่วยให้พยาบาลปฏิบัติการพยาบาลตามมาตรฐานเพิ่มมากขึ้น ซึ่งจะส่งผลให้หญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษได้รับการดูแลตามมาตรฐาน ส่งเสริมให้เกิดผลลัพธ์ทางคลินิกที่ดีทั้งมารดาและทารก