ผลของการใช้โปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อความสามารถของผู้ดูแลในการล้างจมูกเด็กป่วย ที่มีน้ำมูกคั่งค้าง โรงพยาบาลฝาง จังหวัดเชียงใหม่

บทคัดย่อ

     การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อความสามารถของผู้ดูแลในการล้างจมูกเด็กป่วยที่มีน้ำมูกคั่งค้าง โรงพยาบาลฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ระหว่าง 1 มิถุนายน 2563 ถึง 30 พฤศจิกายน 2563 กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลเด็กป่วยที่มีอาการน้ำมูกคั่งค้างของระบบทางเดินหายใจ และได้รับแผนการรักษาจากแพทย์ให้ล้างจมูก แบ่งเป็นกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตน 25 ราย และกลุ่มควบคุมที่ได้รับการสอนตามปกติ 25 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ โปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อความสามารถของผู้ดูแล แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อความมั่นใจในความสามารถของผู้ดูแล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Exact Probability Test, Mann-Whitney U Test และ Wilcoxon signed rank test

          ผลการวิจัยพบว่า ผู้ดูแลกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม มีคะแนนเฉลี่ยความมั่นใจในความสามารถการล้างจมูกเด็กป่วยก่อนได้รับโปรแกรมการสอนไม่แตกต่างกัน (p = 0.431) วันที่จำหน่ายเด็กป่วยกลับบ้านและภายหลังสิ้นสุดการทดลอง 1 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่ากลุ่มควบคุม (p< 0.001, p< 0.001) ผู้ดูแลกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความมั่นใจความสามารถของในการล้างจมูกเด็กป่วยวันที่จำหน่ายเด็กป่วยกลับบ้านสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการสอน (p< 0.001) คะแนนเฉลี่ยภายหลังสิ้นสุดการทดลอง 1 สัปดาห์สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการสอน (p< 0.001) และคะแนนเฉลี่ยภายหลังสิ้นสุดการทดลอง 1 สัปดาห์สูงกว่าวันที่จำหน่ายเด็กป่วยกลับบ้าน (p< 0.001)

          สรุปได้ว่าโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อความสามารถของผู้ดูแลควรนำไปใช้ในการดูแลเด็กป่วยที่มีน้ำมูกคั่งค้าง เพื่อช่วยส่งเสริมให้ผู้ดูแลเกิดความมั่นใจในการล้างจมูกให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น