The effects of Health Promotion Program on health behavior of Aging support grandchild in Sukhothai Province
Main Article Content
Abstract
The objective of this research was to study the effects of Health Promotion Program
on health
behavior of aging who support grandchild in Sukhothai Province and to compare the health behavior of
elderly who support grandchildren. This research was quasi - experimental research. The population was seniors
aged 60 years and raised grandchild in Sukhothai Province. The site of study was Srisamrong district Sukhothai
Province which is an area with one of the most elderly population in the province. The sample was divided into
two groups: experimental group was in Wanglerg sub-district Si Samrong. Sukhothai and the comparison group
was in Wat Koh Si Samrong. Sukhothai. The samples was selected by a systematic random sampling. In each
group consist of 30 participants. For experimental group had involved the health promotion programs which
applied health promotion of Pender theory. Statistics were using mean, percentage, independent t-test and pair t
test.
The results revealed that before the program a mean score of health behavior of experimental and control
group were not statistically significantly. After the program ended, a mean score of health behavior of
experimental group were statistically significantly higher than the mean score before participating the program
(p<0.05). After the program ended, a mean score of health behavior of experimental group were statistically
significantly higher than the mean score of control group. (p <0.05)
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อลิขสิทธิ์วารสาร
บทความหรือข้อคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฏในวารสารวิชาการป้องกันควบคุมโรค สคร. 2 พิษณุโลก เป็นวรรณกรรมของผู้เขียน กองบรรณาธิการวิชาการ และ สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 2 จังหวัดพิษณุโลกไม่จำเป็นต้องเห็นพ้องด้วยทั้งหมดหรือร่วมรับผืิดชอบใดๆ
References
สถาบันเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ กระทรวงสาธารณสุข.รายงานการสำรวจประชากรผู้สูงอายุในประเทศไทยพ.ศ.2556.กรุงเทพมหานคร:สำนักงานสถิติแห่งชาติ.ภาวะสังคมไทยไตรมาสหนึ่ง ปี พ.ศ. 2557.
เฉลิมพล แจ่มจันทร์.ความเป็นธรรมและการเข้าถึงบริการทางสุขภาพที่จำเป็นของผู้สูงอายุสถาบันวิจัยประชากรและสังคม.มหาวิทยาลัยมหิดล,2554.
สุวิถี วิวัฒน์วานิชและคณะ.โครงการสถานการณ์ความยากจนในผู้สูงอายุและรูปแบบการจัดการเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้สูงอาย.สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย,2551.
วิภาพร สิทธิสาตร์,สุชาดา สวนนุ่ม.พฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุในชุมชน.วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี พุทธชินราช สถาบันบรมราชชนกสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข,2550.
คณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุและผู้พิการสภาผู้แทนราษฎร.การดูแลสุขภาพผู้สูงอายุแบบบูรฌาการ. (พิมพ์ครั้งที่ 1).สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ,2553.
สถาบันเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ กระทรวงสาธารณสุข.อาหารทั่วไปและเฉพาะโรคผู้สูงอายุ, พิมพ์ที่โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด,2545.
กลุ่มพัฒนาระบบบริหาร กรมพัฒณาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กลุ่มภารกิจค้านพัฒนาการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข.คู่มือการดูแลผู้สูงอายุตั้งแต่อายุ 65 ปีขึ้นไป. พิมพ์ที่โรงพิมพัชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.2557.
สุรีย์ ธรรมิกบวร. ทฤษฎีการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ สืบค้นจาก htp://www.nurse.ubu.ac.th/sub/(knowledgedetai/PD.pdf เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558
เสน่ห์ แสงเงิน รูปแบบการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุที่ถูกทอดทิ้ง วิทยานิพนธ์ สาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนเรศวร 2558
