ความสัมพันธ์ระหว่างการรู้เท่าทันสุขภาพจิตกับภาวะสุขภาพจิตของพระสงฆ์

บทคัดย่อ

แม้พระสงฆ์จะมีบทบาทในการเป็นที่พึ่งและสนับสนุนสุขภาวะทางจิตใจของชุมชน แต่พระสงฆ์บางส่วนยังคงเผชิญปัญหาสุขภาพจิต การศึกษาเชิงพรรณนาหาความสัมพันธ์ครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะสุขภาพจิต ระดับการรู้เท่าทันสุขภาพจิต และความสัมพันธ์ระหว่างการรู้เท่าทันสุขภาพจิตกับภาวะสุขภาพจิตของพระสงฆ์ในจังหวัดเชียงราย กลุ่มตัวอย่างคือพระสงฆ์จำนวน 405 รูป โดยเลือกตามความสะดวก เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย (1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป (2) แบบประเมินการรู้เท่าทันสุขภาพจิต ประกอบด้วย 3 ตอน ตอนที่ 1 มีค่าความเชื่อมั่นของคูเดอร์-ริชาร์ดสัน 20 เท่ากับ .71 ตอนที่ 2 และ 3 มีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .75 และ .80 ตามลำดับ และ (3) แบบประเมินภาวะสุขภาพจิต GHQ-28 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติสหสัมพันธ์แบบสเปียร์แมน ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีภาวะสุขภาพจิตอยู่ในเกณฑ์ปกติ ร้อยละ 96 ระดับการรู้เท่าทันสุขภาพจิต พบว่า ด้านความสามารถในการรับรู้ปัญหา การป้องกันและจัดการปัญหาทางจิตส่วนใหญ่อยู่ในระดับดี ร้อยละ 73.83 และมีความสัมพันธ์เชิงบวกระดับต่ำกับภาวะสุขภาพจิตโดยรวมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r_s=.114, p<.05) ขณะที่องค์ประกอบด้านความรู้และความเชื่อเกี่ยวกับสุขภาพจิตไม่พบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญ ดังนั้นบุคลากรสุขภาพ หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และองค์กรคณะสงฆ์ควรส่งเสริมและพัฒนาการรู้เท่าทันสุขภาพจิตของพระสงฆ์อย่างเป็นระบบโดยเน้นการพัฒนาทักษะการรับรู้ปัญหา การจัดการความเครียด และการเผชิญปัญหาอย่างเหมาะสม เพื่อสนับสนุนการดูแลสุขภาพจิตของพระสงฆ์อย่างยั่งยืน