ผลกระทบของอนุภาคตัวเติมอินทรีย์ต่อค่าความแข็งผิวระดับจุลภาคของวัสดุบูรณะเรซินคอมโพสิต

บทคัดย่อ

การศึกษานี้ประเมินผลกระทบของอนุภาคตัวเติมอินทรีย์ต่อค่าความแข็งผิวของวัสดุบูรณะเรซินคอมโพสิตโดยการขึ้นรูปชิ้นงานวัสดุบูรณะเรซินคอมโพสิต 4 กลุ่มที่มีชนิดของตัวเติมต่างกัน ได้แก่ 1) แฟนตาซิสต้า วี 2)เคลียร์ฟิล เอพี-เอกซ์ อีเอสทู 3) เคลียร์ฟีล เอพี-เอกซ์ และ 4) ฟิลเทค ซีทรีไฟว์ซีโร่เอ็กซ์ที กลุ่มละ 10 ชิ้น ขนาด 4x4x2 ลูกบาศก์มิลลิเมตร นำมาทดสอบความแข็งผิวระดับจุลภาคแบบวิกเกอร์ 8 ตำแหน่งต่อชิ้นงาน กดด้วยน้ำหนัก 100 กรัม เป็นเวลา 15 วินาทีต่อตำแหน่ง และศึกษาพื้นผิวชิ้นงานภายใต้กล้องจุลทรรศน์ชนิดใช้แสง นำค่าเฉลี่ยความแข็งผิวมาวิเคราะห์ทางสถิติด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการทดสอบเกมส์ โฮเวลล์  พบว่าค่าความแข็งผิวระดับจุลภาคมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างกลุ่ม (p<0.05) ยกเว้นกลุ่มแฟนตาซิสต้า วี และเคลียร์ฟิล เอพี-เอกซ์ อีเอสทู (p>0.05) โดยกลุ่มที่ให้ค่าความแข็งผิวระดับจุลภาคมากที่สุดคือ กลุ่มเคลียร์ฟีล เอพี-เอกซ์ (115.05±1.25 วิกเกอร์) ซึ่งไม่มีอนุภาคตัวเติมชนิดอินทรีย์ มีแต่อนุภาคตัวเติมชนิดแก้ว และความแข็งผิวน้อยสุดคือ กลุ่มเคลียร์ฟิล เอพี-เอกซ์ อีเอสทู (42.85±3.10 วิกเกอร์) และกลุ่มแฟนตาซิสต้า วี (45.53±4.34 วิกเกอร์) ซึ่งมีอนุภาคตัวเติมชนิดอินทรีย์  อย่างไรก็ตามอนุภาคตัวเติมชนิดอินทรีย์เชื่อมติดกับเรซินเมทริกซ์ได้ดีกว่า ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการใส่อนุภาคตัวเติมชนิดอินทรีย์มีผลทำให้วัสดุบุรณะเรซินคอมโพสิตมีความแข็งผิวน้อยลง แต่เกิดการหลุดของอนุภาคตัวเติมขณะขัดแต่งที่น้อยกว่า เมื่อเทียบกับอนุภาคตัวเติมประเภทอนินทรีย์