การรับรู้และพฤติกรรมการป้องกันโรคไวรัสโคโรนา 2019 ภายหลังประกาศเป็นโรคประจำถิ่นของประชาชนในอำเภอแม่วงก์ จังหวัดนครสวรรค์

บทคัดย่อ

     การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้โอกาสเสี่ยง การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเอง สิ่งชักนำให้เกิดการปฏิบัติ และพฤติกรรมการป้องกันโรคไวรัสโคโรนา 2019 รวมถึงปัจจัยทำนายพฤติกรรมการป้องกันโรค กลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนอายุ 20-59 ปี ในอำเภอแม่วงก์ จังหวัดนครสวรรค์ จำนวน 410 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามที่ผู้ตอบตอบด้วยตนเอง ใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมานวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นแบบพหุคูณแบบขั้นตอน
     ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 59.5 อายุ 51-59 ปี ร้อยละ 42.6 สถานภาพสมรสคู่ ร้อยละ 66.8 ศึกษาระดับชั้นประถมศึกษา ร้อยละ 54.6 มีระดับความรู้เกี่ยวกับไวรัสโรคโคโรนา 2019 ในระดับต่ำ อย่างไรก็ตาม การรับรู้ประโยชน์ โอกาสเสี่ยง ความรุนแรง อุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเองสิ่งชักนำให้เกิดการปฏิบัติ และพฤติกรรมการป้องกันโรคไวรัสโคโรนา 2019 อยู่ในระดับสูง โดยปัจจัยที่สามารถ ทำนายพฤติกรรมการป้องกันโรคได้ ร้อยละ 38.4 ได้แก่ การรับรู้ความสามารถของตนเอง (β = 0.387, p-value < 0.001) สิ่งชักนำให้เกิดการปฏิบัติ (β = 0.321, p-value < 0.001) ระดับชั้นมัธยมศึกษา/ปวช. (β = -0.100, p-value = 0.011) และระดับการศึกษาไม่ได้เรียน (β = -0.094, p-value = 0.017) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ดังนั้น ควรมุ่งเน้นส่งเสริมให้ประชาชนเชื่อมั่นในศักยภาพตนเองในการป้องกันโรค โดยส่งเสริมสิ่งชักนำต่อการป้องกันโรค ได้แก่ การรับรู้สุขภาพต่อการติดเชื้อ และสิ่งชักนำภายนอก เช่น การได้รับคำแนะนำ และการกระตุ้นเตือน