ปัจจัยที่มีผลต่อการมีงานทำและคุณภาพชีวิตของคนพิการบาดเจ็บไขสันหลัง

บทคัดย่อ

     การศึกษานี้ เป็นการวิจัยแบบผสมผสานเพื่อศึกษาอัตราการมีงานทำและปัจจัยที่มีผลต่อการมีงานทำ และเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตของคนพิการบาดเจ็บไขสันหลังที่มีงานทำและไม่มีงานทำ กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 71 คน เป็นผู้เข้ารับการบริการที่ภาควิชาเวชศาสตร์ฟื้นฟู คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เก็บข้อมูลระหว่างเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 ถึง เดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 โดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลสภาพการทำงานแบบประเมินความสามารถในการช่วยเหลือตนเอง และแบบประเมินคุณภาพชีวิตชุดข้อมูลสากลคุณภาพชีวิตพื้นฐาน กรณีบาดเจ็บไขสันหลัง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การทดสอบไคสแควร์ แมน-วิทนีย์ยู ฟิชเชอร์ และการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติก
     ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (ร้อยละ 73.2) มีอายุเฉลี่ย 41.70 ± 10.76 ปี ประกอบอาชีพค้าขาย (ร้อยละ 67.6) ธุรกิจส่วนตัว (ร้อยละ 33.3) รองลงมา คือ รับราชการ พนักงานราชการ และรัฐวิสาหกิจ (ร้อยละ 25.0) ปัจจัยที่มีผลต่อการมีงานทำ ได้แก่ ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะ ทำให้คนพิการบาดเจ็บไขสันหลังมีโอกาสมีงานทำเพิ่มขึ้น 8.17 เท่า (p-value = 0.002; 95% CI = 2.19-30.42) และการได้รับเงินช่วยเหลือ จะทำให้โอกาสมีงานทำลดลง 0.19 เท่า (p-value = 0.007; 95% CI = 0.06-0.63) นอกจากนี้ยังพบว่า คุณภาพชีวิตของคนพิการบาดเจ็บไขสันหลังที่มีงานทำและไม่มีงานทำมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยค่ามัธยฐานของคะแนนกลุ่มที่มีงานทำสูงกว่ากลุ่มที่ไม่มีงานทำ ชี้ให้เห็นว่ากลุ่มที่มีงานทำมีระดับความพึงพอใจในชีวิตที่มากกว่า