การรังแกกันในโรงเรียนและการทำหน้าที่ของครอบครัวในเด็กและวัยรุ่นสมาธิสั้นที่โรงพยาบาลศูนย์แห่งหนึ่ง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความชุกของปัญหาการรังแกกันในโรงเรียน และความสัมพันธ์ของการทำหน้าที่ของครอบครัวกับปัญหาการรังแกกันในโรงเรียนในเด็กและวัยรุ่นสมาธิสั้นที่มารับการรักษาที่คลินิกจิตเวช โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์
วิธีการศึกษา เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เก็บข้อมูลในผู้ป่วยสมาธิสั้นอายุ 7 - 15 ปี ที่มารับการรักษาที่คลินิกจิตเวช โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ ระหว่างวันที่ 4 พฤศจิกายน 2567 - 2 มกราคม 2568 จำนวน 90 ราย และผู้ปกครองจำนวน 90 ราย โดยผู้ปกครองตอบแบบสอบถาม ประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลทั่วไปของเด็กและผู้ปกครอง, แบบประเมิน Swanson, Nolan, and Pelham IV Scale ฉบับภาษาไทย และ Chulalongkorn Family Inventory ส่วนเด็กและวัยรุ่นสมาธิสั้นตอบแบบสอบถาม The Revised Olweus Bully/Victim Questionnaire ฉบับภาษาไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาสำหรับข้อมูลทั่วไป ใช้สถิติเชิงวิเคราะห์ในการหาความสัมพันธ์ ได้แก่ Pearson Chi-Square, Independent t-test และ Logistic regression กำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ p < 0.05
ผลการศึกษา กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ (ร้อยละ 81.1) เป็นเพศชาย มากกว่าครึ่งหนึ่งของกลุ่มตัวอย่าง (ร้อยละ 57.8) เคยถูกรังแกที่โรงเรียน พบว่าคะแนน SNAP-IV ทั้งด้านขาดสมาธิและด้านซน อยู่ไม่นิ่ง/หุนหันพลันแล่นของกลุ่มที่ถูกรังแกมีค่าเฉลี่ยสูงกว่ากลุ่มที่ไม่ถูกรังแก เมื่อวิเคราะห์ปัจจัยทำนายการถูกรังแกด้วยสถิติ Multiple logistic regression พบว่าการสื่อสารที่ไม่ดีในครอบครัวเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการถูกรังแก เมื่อเทียบกับการสื่อสารปานกลาง-ดี และพบว่าผู้ปกครองที่มีสถานะหม้ายเป็นปัจจัยป้องกันการถูกรังแก เมื่อเทียบกับผู้ปกครองที่มีสถานะโสด
สรุป เด็กและวัยรุ่นสมาธิสั้นจำนวนมากกว่าครึ่งหนึ่งเคยถูกรังแกที่โรงเรียน นอกจากนี้ยังพบว่าการสื่อสารที่ไม่ดีในครอบครัวเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการถูกรังแก เมื่อเทียบกับการสื่อสารปานกลาง-ดี และพบว่าผู้ปกครองที่มีสถานะหม้ายเป็นปัจจัยป้องกันการถูกรังแก เมื่อเทียบกับผู้ปกครองที่มีสถานะโสด การตระหนักถึงปัญหาการสื่อสารในครอบครัวและส่งเสริมการสื่อสารให้มีประสิทธิภาพอาจช่วยลดปัญหาการถูกรังแกได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาเพื่อพิจารณา ต้องไม่เคยตีพิมพ์หรือได้รับการตอบรับให้ตีพิมพ์ในวารสารฉบับอื่น และต้องไม่อยู่ระหว่างการส่งไปพิจารณาในวารสารอื่น
เอกสารอ้างอิง
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. School violence and bullying: global status report. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization; 2017.
Tapanya S. Problem of bullying in school survey report. Chiangmai: Chiangmai University; 2006.
Unnever JD, Cornell DG. Bullying, self-control, and ADHD. J Interpers Violence 2003;18(2): 129–47.
Armitage R. Bullying in children: impact on child health. BMJ Paediatr Open 2021;5(1): e000939.
Eşkisu M. The relationship between bullying, family functions, perceived social support among high school students. Procedia Soc Behav Sci 2014;159: 492–6.
Pour EM, Kasaei F. Family functioning in children with attention-deficit/hyperactivity disorder. Procedia Soc Behav Sci 2013;84: 1864–5.
Khamis V. Bullying among school-age children in the greater Beirut area: risk and protective factors. Child Abuse Negl 2015;39: 137–46.
Silva C, Vilela E, de Oliveira V. Bullying in public and private schools: the effects of gender, race, and socioeconomic status. Educ Pesqui 2024;50: 1-19.
Pityaratstian N, Booranasuksakul T, Juengsiragulwit D, Benyakorn S. ADHD screening properties of the Thai version of Swanson, Nolan, and Pelham IV scale (SNAP-IV) and Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ). J Psychiatr Assoc Thailand 2014;59(2): 97-110.
Trangkasombat U. Family functioning in the families of psychiatric patients: A comparison with nonclinical families. J Med Assoc Thai 2006;89(11): 1946-53.
Martin A. Lewis’s child and adolescent psychiatry: A comprehensive textbook. 5th ed. Philadelphia: Wolters Kluwer; 2018.
Pruksapanachart B. The relationship between bullying behavior and self-esteem in attention-deficit / hyperactivity disorder patients. J Psychiatr Assoc Thailand 2011;56(2): 93-102.
Sciberras E, Ohan J, Anderson V. Bullying and peer victimisation in adolescent girls with attention-deficit/hyperactivity disorder. Child Psychiatry Hum Dev 2012;43(2): 254–70.
Cuba Bustinza C, Adams RE, Claussen AH, Vitucci D, Danielson ML, Holbrook JR, et al. Factors associated with bullying victimization and bullying perpetration in children and adolescents with ADHD: 2016 to 2017 National survey of children’s health. J Atten Disord 2022;26(12): 1535–48.
Chou WJ, Liu TL, Yang P, Yen CF, Hu HF. Bullying victimization and perpetration and their correlates in adolescents clinically diagnosed with ADHD. J Atten Disord 2018;22(1): 25–34.
Yang SJ, Stewart R, Kim JM, Kim SW, Shin IS, Dewey ME, et al. Differences in predictors of traditional and cyber-bullying: a 2-year longitudinal study in Korean school children. Eur Child Adolesc Psychiatry 2013;22(5): 309–18.
Nocentini A, Fiorentini G, Di Paola L, Menesini E. Parents, family characteristics and bullying behavior: A systematic review. Aggress Violent Behav 2019;45: 41–50.
Ortega Barón J, Postigo J, Iranzo B, Buelga S, Carrascosa L. Parental communication and feelings of affiliation in adolescent aggressors and victims of cyberbullying. Soc Sci 2018;8(1): 3.
Jansen DE, Veenstra R, Ormel J, Verhulst FC, Reijneveld SA. Early risk factors for being a bully, victim, or bully/victim in late elementary and early secondary education. The longitudinal TRAILS study. BMC Public Health 2011;11(1): 440.
