การเพิ่มประสิทธิภาพการใช้โลหิตและลดค่าใช้จ่าย โดยการขอโลหิตแบบ Typing and Screening

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ: การขอโลหิตให้แก่ผู้ป่วยปกติจะตรวจหมูโลหิต ABO, Rh, iregular antibody และทำ crossmatching (grouping & crossmatching : G&M) ซึ่งจะทำให้โลหิตหิตถูกจองจำนวนมากมีผลทำให้โลหิตสำรองขาดแคลนได้ การจองโลหิตในผู้ป่วยที่มีโอกาสใช้โลหิตน้อยจะทำให้เพิ่มค่าใช้จ่ายของผู้ป่วยและเพิ่มการะงานโดยไม่จำเป็นมากขึ้นและอาจทำให้ขาดแคลนโลหิตในผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับโลหิต การขอโลหิตแบบ typing and screening (T&S) จะตรวจเฉพาะหมู่ ABO, Rh และ irregular antibody ส่วนการ crossmatching จะทำเมื่อผู้ป่วยจะไรใจหิตจริง จะเป็นวิธีการหนึ่งที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพและลดค่าใช้จ่ายในการใช้ไลหิต วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาอัตราการใช้โลหิตในผู้ป่วยที่ขอโลหิตแบบ T&S และเปรียบเทียบค่าใช้จ่าย ภาระงานและจำนวนโลหิตที่หมุนเวียนใช้ ระหว่างการขอโลหิตแบบT&S และแบบ G&LM ในโรงพยาบาลสงชลานครินทร์ วิธีการศึกษา: ศึกษาย้อนหลังในช่วงเดือนมกราคม ถึงธันวาคม 2542 ในผู้ป่วยที่ขอโลหิตแบบ T8:S โดยแยกตามภาควิชาหรือตึกผู้ป่วยและคำนวณอัตราการใช้ใช้โลหิตริงของผู้ป่วย ค่าใช้จ่ายของผู้ป่วยจากการขอโลหิต เวลาของบุคลากรที่ต้องใช้ในการปฏิบัติภาระงานและจำนวนโลหิตที่หมุนเวียนใช้ จากการขอโลหิตทั้ง 2 แบบในช่วงเวลาศึกษา ผลการศึกษา: ผู้ป่วยที่ขอ T&S ทั้งหมด 1,891ราย มี 73 รายที่ขอเปลี่ยนเป็น G&M ก่อนผ่าตัดและในระหว่างผ่าตัดซึ่งใน 73 รายนี้มีการใช้โลหิตจริงเพียง 43 ราย คิดเป็นอัตราการใจหิตจริง 2.3% มีผู้ป่วย 1,818 รายที่ทำเฉพาะ T&S ซึ่งทำให้มีจำนวนโลหิตสำรองหมุนเวียนใช้เพิ่มขึ้มขึ้น 15-30% ลดภาระของ
บุคลากรคิดเป็นเวลา 8,484 ถึง 16,968 ชั่วโมง ประหยัดค่าใช้จ่ายผู้ป่วยประมาณ 18,180 ถึง 236,340 บาท วิจารณ์และสรุป: การขอเลือดผ่าตัดที่มีโอกาสใช้โลหิตน้อยเป็นปัญหาเพิ่มภาระงานของธนาคารเลือด และอาจเกิดภาวะขาดแคลนโลหิตได้ จากการศึกษาพบอัตราการใช้ใจหิตจริงในการขอโลหิตแบบ T&S เพียง 2.3% ดังนั้นการขอโลหิต T&Sในผู้ป่วยที่มีอัตราการใช้โลหิตต่ำ จะทำให้มีโลหิตหมุนเวียเวียนใช้เพียงพอ ประหยัดค่าใช้จ่ายของผู้ป่วยและลดภาระงาน
ของธนาคารเลือด