สารประกอบเชิงซ้อนอิออนคู่เพื่อระบบนำส่งยา

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบนำส่งยาออกฤทธิ์นานจากสารประกอบเชิงซ้อนของยากับสารลดแรงตึงผิวที่มีประจุตรงข้ามกัน โดยการทดลองนี้ได้ศึกษาการเกิดสารประกอบเชิงซ้อนของยาประจุบวกคือโพรพราโนลอลไฮโดรคลอไรด์และสารลดแรงตึงผิวประจุลบคือโซเดียมลอริลซัลเฟต ในการทดลอง ได้มีการศึกษาอัตราส่วนที่เหมาะสมของตัวยาและสารลดแรงตึงผิวที่ให้ปริมาณสารประกอบเชิงซ้อนที่ไม่ละลายน้ำในปริมาณสูงสุด โดยวัดค่าความขุ่นและปริมาณยาอิสระที่ไม่เกิดสารประกอบเชิงซ้อน ทำการพิสูจน์การเกิดสารใหม่โดยใช้ differential scanning calorimetry (DSC) และ x-ray diffraction ศึกษาการปลดปล่อยตัวยาและนำสารประกอบเชิงซ้อนมากักเก็บในไมโครพาร์ติเคิล ผลการศึกษาพบว่า อัตราส่วนที่เกิดสารประกอบเชิงซ้อนมากที่สุดของยาโพรพราโนลอล ไฮโดรคลอไรด์และโซเดียมลอริลซัลเฟตคือ 5.5 ต่อ 4.5 มิลลิโมลลาร์ การพิสูจน์การเกิดสารใหม่พบว่าสารประกอบเชิงซ้อนมีการเปลี่ยนแปลงของเทอร์โมแกรมเกิดขึ้น การปลดปล่อยตัวยาในฟอสเฟต บัพเฟอร์ พีเอช 6.8 และ 0.1 นอร์มอล ไฮโดรคลอไรด์พบว่า สารประกอบเชิงซ้อนที่กักเก็บในไมโครพาร์ติเคิลมีอัตราการปลดปล่อยตัวยาช้ากว่าสารประกอบเชิงซ้อนที่ไม่ได้กักเก็บ ในไมโครพาร์ติเคิล และยาโพรพราโนลอล ไฮโดรคลอไรด์เดี่ยว ไมโครพาร์ติเคิลของสารประกอบเชิงซ้อนมีค่าร้อยละของการกักเก็บเท่ากับ 35.43±1.61 ซึ่งมากกว่าไมโครพาร์ติเคิลของยาโพรพราโนลอล ไฮโดรคลอไรด์เดี่ยวที่สามารถกักเก็บตัวยาได้เพียงร้อยละ2.26±0.19 จากผลการทดลองนี้ สรุปได้ว่า การพัฒนาระบบนำส่งยาโดยใช้สารประกอบเชิงซ้อนประจุตรงข้ามระหว่างยาโพรพราโนลอล ไฮโดรคลอไรด์และโซเดียมลอริลซัลเฟต สามารถช่วยให้ยาออกฤทธิ์เนิ่นได้ แต่อย่างไรก็ตามควรมีการศึกษาถึงความคงตัวในระยะยาวและศึกษาชีวประสิทธิผลของยาเพื่อให้สามารถนำมาใช้ได้จริงในระดับอุตสาหกรรมต่อไป