ความร่วมมือในการใช้เกณฑ์ตามหลักฐานงานวิจัย ในการรักษาโรคความดันโลหิตสูง

บทคัดย่อ

หลักฐานงานวิจัยในปัจจุบันแสดงให้เห็นว่าการรักษาโรคความดันโลหิตสูง มีผลลัพธ์ทางคลินิกของหลอดเลือด หัวใจที่ดีต่อผู้ป่วย งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินการรักษาโรคความดันโลหิตสูงจากความร่วมมือในการ ใช้เกณฑ์รักษาโรคความดันโลหิตสูงตาม the Joint National Commission on Prevention, Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Pressure (JNC) ในปี พ.ศ. 2544 (JNC VI) และ พ.ศ. 2548 (JNC VII) ออกแบบการศึกษาเป็นการศึกษาย้อนหลังจากการสุ่มฐานข้อมูลผู้ป่วยที่ขึ้นทะเบียนรักษาหรือได้รับยา ลดความดันโลหิต (ICD 10) ใน พ.ศ. 2544 และประเมินติดตามถึง พ.ศ. 2548 ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง การรักษาประเมินจาก ชนิดและจำนวนยาที่ได้รับ ระดับความดันโลหิต ผลทางห้องปฏิบัติการ การนอนรักษาตัว ในโรงพยาบาลและการเสียชีวิต ผลการศึกษามีข้อมูลการขึ้นทะเบียน 1,015 คน สุ่มเลือก 168 คน และมีข้อมูล สมบูรณ์สำหรับวิเคราะห์จำนวน 102 คน ผู้ป่วยมีอายุเฉลี่ย 61,1±11.8 ปี ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (ร้อยละ 70.6) และเป็นโรคความดันโลหิตสูงอย่างเดียว (ร้อยละ 49.0) ได้รับยาหนึ่งชนิด (ร้อยละ 49.0) กลุ่มยาที่ใช้ มาก ได้แก่ ยาขับปัสสาวะ (ร้อยละ 39.2) และแองจิโอเทนซินคอนเวทติ่งเอนไซม์ (35.3%) ในระหว่างปี พ.ศ. 2544 - 2548 มีผู้ป่วยเสียชีวิต 5 คน ซึ่ง 4 คน เสียชีวิตจากภาวะกลุ่มโรคหัวใจและหลอดเลือด และในปี พ.ศ. 2546 จำนวนเฉลี่ยการนอนรักษาตัวในโรงพยาบาลสูงสุด 1.86 ครั้งต่อคน แม้ไม่พบการเปลี่ยนแปลงของระดับ ความดันโลหิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่จำนวนยาที่ได้รับเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยภาพรวม ในปี พ.ศ. 2544 ความร่วมมือในการรักษาโรคความดันโลหิตสูงตามเกณฑ์ JNC VI คิดเป็นร้อยละ 56.70 ในปี พ.ศ. 2548 ภาพรวมความร่วมมือในการรักษาตามเกณฑ์ JNC VII มีเพียงร้อยละ 46.43 การติดตาม ในระยะยาวแบบไปข้างหน้าต่อเนื่องอาจเห็นการเปลี่ยนแปลงทางคลินิกต่อการใช้เกณฑ์มาตรฐานที่ชัดเจนมากขึ้น