ผลลัพธ์ทางคลินิกจากการให้ความรู้ในการจัดการดูแลตนเองเมื่อเกิดหืดกำเริบเฉียบพลันของผู้ป่วยในคลินิกโรคหืด โรงพยาบาลมุกดาหาร

บทคัดย่อ

ปัจจุบันประเทศไทยพบผู้ป่วยที่มีอาการหืดกำเริบเฉียบพลัน จนทำให้ต้องได้รับการรักษาในภาวะฉุกเฉินจำนวนร้อยละ 11.8 และทำให้ผู้ป่วยต้องนอนโรงพยาบาลร้อยละ 9.8 ดังนั้นผู้วิจัยจึงได้มีแนวคิดการพัฒนาการให้ความรู้ในการจัดการดูแลตนเองเมื่อเกิดหืดกำเริบประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ 1.การให้ความรู้แก่ผู้ป่วยโรคหืด 2.การทำให้ผู้ป่วยสามารถประเมินและติดตามภาวะโรคด้วยตนเอง 3.การให้แผนการปฏิบัติตัวที่เป็นลายลักษณ์อักษร วิธีดำเนินการวิจัย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.ประเมินผลลัพธ์ทางคลินิกของการให้ความรู้ในการจัดการดูแลตนเองเมื่อเกิดหืดกำเริบเฉียบพลันในผู้ป่วยโรคหืด 2.เพื่อเพิ่มความร่วมมือในการใช้ยาของผู้ป่วย และ 3.ศึกษาปัญหาเกี่ยวกับการใช้ยาของผู้ป่วย เป็นการวิจัยเชิงกึ่งทดลองโดยกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคหืดที่เข้ารับการรักษาที่คลินิกโรคหืดจำนวน 159 คน เป็นระยะเวลา 6 เดือน ระหว่างวันที่ 1 กันยายน 2567 ถึง 28 กุมภาพันธ์ 2568 ผลการวิจัย การให้ความรู้ในการจัดการดูแลตนเองเมื่อเกิดหืดกำเริบเฉียบพลันขึ้นของเภสัชกร ทำให้ระดับการควบคุมโรคหืดในระดับควบคุมได้ดีเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) ผู้ป่วยเกิดหืดกำเริบเฉียบพลันจนทำให้ต้องได้รับการรักษาในภาวะฉุกเฉินลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) และผู้ป่วยที่เกิดหืดกำเริบเฉียบพลันทำให้ต้องได้รับการรักษาในโรงพยาบาลลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) และผลสมรรถภาพปอด (PEFR) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) ความร่วมมือในการใช้ยาเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) และพบปัญหาจากการใช้ยาของผู้ป่วยลดลงร้อยละ 35.8 สรุปผลการวิจัย การให้ความรู้ในการจัดการดูแลตนเองเมื่อเกิดหืดกำเริบเฉียบพลัน ทำให้ผลลัพธ์ทางคลินิกดีขึ้น มีระดับการควบคุมโรคหืดดีขึ้น อาการหืดกำเริบเฉียบพลันจนทำให้ต้องได้รับการรักษาในภาวะฉุกเฉินหรือต้องได้รับการรักษาในโรงพยาบาลลดลง และผลสมรรถภาพปอดของผู้ป่วยดีขึ้น