ประสิทธิผลของโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าในชุมชน

ผู้แต่ง

  • ก้องกฤษฎากรณ์ ชนแดง คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
  • สมจิตต์ ลุประสงค์ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
  • กานต์ตริน ศรีสุวรรณ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
  • เกษร สายธนู คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
  • สงวน ธานี คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

คำสำคัญ:

โปรแกรมการกำกับอารมณ์, ภาวะซึมเศร้าในชุมชน

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi – Experimental Research) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าในชุมชน จังหวัดอุบลราชธานี กลุ่มตัวอย่างคือผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าในชุมชนจำนวน 40 ราย ที่ผ่านการประเมินด้วยแบบประเมินภาวะซึมเศร้า 9 คำถาม (9 Questions rating scale questionnaire : 9 Q) มีคะแนนเท่ากับ 7 คะแนนขึ้นไป และมีคุณสมบัติตามเกณฑ์การคัดเข้าโดย แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 คน ด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย ซึ่งกลุ่มทดลองจะได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าในชุมชน ประกอบด้วย 5 กิจกรรม ส่วนกลุ่มควบคุมดูแลให้ได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบแบบประเมินภาวะซึมเศร้า 9 คำถาม (9 Questions rating scale questionnaire : 9 Q) ซึ่งมีค่าเชื่อมั่นของแบบสอบถามเท่ากับ .95 3) โปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าในชุมชน มีค่าเชื่อมั่นเท่ากับ .82 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที (t-test)  ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1) คะแนนภาวะซึมเศร้าเฉลี่ยของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าในชุมชนมีค่าต่ำกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (t=8.47) 2) คะแนนภาวะซึมเศร้าเฉลี่ยของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าในชุมชนมีคะแนนต่ำกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (t=-4.97) ผลการศึกษาสรุปได้ว่าโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าในชุมชนเป็นโปรแกรมที่มีประสิทธิผลต่อการลดภาวะซึมเศร้าของผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าในชุมชนได้

เอกสารอ้างอิง

กรมสุขภาพจิต. (2565). รายงานการเข้าถึงผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. สืบค้นจาก https://thaidepression.com/www/report/main_report/pdf/ahb-04-23-mix_HDC.pdf

คลังข้อมูลสุขภาพ. (2566). การเข้าถึงระบบบริการสุขภาพจิต. สืบค้นจาก http://www.dga.or.th/document-sharing/infographic/36119/.

ณัฏฐลิณ คุ้มรอด. (2560). ผลของโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่ออาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 31(2), 136-151.

นันทภัค ชนะพันธ์. (2563). ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า: บทบาทพยาบาลในการดูแลเพื่อส่งเสริมการดูแลตนเองของผู้ป่วย. วารสารพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 32(1), 75-88.

Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences. (2ndEd). New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.

Ehring, T., Fischer, S., Schnuelle, J., Boesterling, A., & Tuschen-Caffier, B. (2008). Characteristics of emotion regulation in recovered depressed versus never depressed individuals. Personality and Individual Differences, 44(7), 1574-1584.

Faul, F., Erdfelder, E., Buchner, A., & Lang, A. G. (2009). Statistical power analyses using G* Power 3.1: Tests for correlation and regression analyses. Behavior research methods, 41(4), 1149-1160.

Gross, J. J., & Jazaieri, H. (2014). Emotion, emotion regulation, and psychopathology: An affective science perspective. Clinical psychological science, 2(4), 387-401.

Choi, H. S., Lee, K. E., & Shin, Y. (2021). Effects of an emotional regulation program on maladaptive cognitive emotion regulation, stress, anxiety, and postpartum depression among South Korean mothers of premature infants in the neonatal intensive care unit. Child Health Nursing Research, 27(1), 24-33.

Marram, G. D. (1978). The group approach in nursing practice (2 ed.). Saint Louis: Mosby.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

ชนแดง ก., ลุประสงค์ ส., ศรีสุวรรณ ก., สายธนู เ., & ธานี ส. (2023). ประสิทธิผลของโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่อผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าในชุมชน. วารสารสุขภาพกับการจัดการสุขภาพ, 9(1), 123–133. สืบค้น จาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/slc/article/view/256093

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย