ผลการใช้รูปแบบการพยาบาลต่อระดับความปวดบริเวณหลอดเลือดดำในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่ได้รับยาออกซาลิพลาติน

บทคัดย่อ

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดซ้ำหลังการทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบระดับความปวดบริเวณหลอดเลือดดำของผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่ได้รับยาออกซาลิพลาติน ระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับรูปแบบการพยาบาลที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น และกลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ ตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่ได้รับการรักษาด้วยยาออกซาลิพลาตินที่หน่วยเคมีบำบัด กลุ่มงานการพยาบาลตรวจรักษาพิเศษ โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก จำนวน 40 ราย ใช้การสุ่มอย่างง่ายจากตัวอย่างที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 20 คน และกลุ่มควบคุม 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) รูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่ได้รับยาออกซาลิพลาติน 2) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลการรักษา และ 3) มาตรวัดความปวดแบบตัวเลข วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลของกลุ่มตัวอย่างด้วยสถิติเชิงพรรณนา และวิเคราะห์เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความปวดบริเวณหลอดเลือดดำระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยใช้สถิติ Repeated Measure ANOVA และ Post hoc test

ผลการวิจัยพบว่า ขณะได้รับยาออกซาลิพลาตินในชั่วโมงที่ 1 และ 2 คะแนนเฉลี่ยความปวดของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกัน (p = .489 และ .071 ตามลำดับ) ในขณะที่ชั่วโมงที่ 3 กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความปวดต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = .003) และเมื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความปวดภายหลังได้รับยาออกซาลิพลาติน พบว่าในวันที่ 1 กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความปวดต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = .049) ในขณะที่วันที่ 3 และ 5 คะแนนเฉลี่ยความปวดไม่แตกต่างกัน (p = .053 และ .640 ตามลำดับ)

ผลการวิจัยครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่ารูปแบบการพยาบาลที่พัฒนาขึ้นสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการวางแผนการจัดการความปวดบริเวณหลอดเลือดดำในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่ได้รับยาออกซาลิพลาตินในขณะได้รับยา และภายหลังการรับยาออกซาลิพลาตินในช่วงเวลาต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น