การพัฒนาสารสนเทศเพื่อจัดการข้อมูลเฝ้าระวังงานป้องกันและควบคุมการติดเชื้อโรงพยาบาลขอนแก่น

อรอุมา โชติมโนธรรม

ผู้แต่ง

อรอุมา โชติมโนธรรม -

คำสำคัญ:

สารสนเทศ การจัดการข้อมูล งานป้องกันและควบคุมการติดเชื้อ

บทคัดย่อ

บทนำ: การติดเชื้อในโรงพยาบาล (HAI) เป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญระดับโลก การเฝ้าระวังการติดเชื้อเป็นเครื่องมือสำคัญในการป้องกันและควบคุม HAI เพื่อใช้กำหนดมาตรการป้องกันและควบคุมการติดเชื้อเพื่อลดอัตราการเกิด HAI สร้างความปลอดภัยแก่ผู้ป่วย

วัตถุประสงค์: เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์สถานการณ์การจัดการข้อมูลระบบเฝ้าระวังการติดเชื้อ 2) พัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อจัดการข้อมูลเฝ้าระวังงาน IC 3) ประเมินผลการจัดการสารสนเทศจัดการข้อมูลเฝ้าระวังงาน IC

วิธีดำเนินการศึกษา: เป็นการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารทางการทางพยาบาล คณะกรรมการ ICC และ ICWN จำนวน 223 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยการสุ่มตามสัดส่วน ดำเนินการวิจัย 2 วงรอบ แต่ละวงรอบมี 4 ระยะ วงรอบที่ 1 ระยะที่ 1) วิเคราะห์สถานการณ์และสภาพปัญหา 2) พัฒนาแอปพลิเคชั่น(Application IC KKH) 3) นำใช้แอปพลเคชั่น 4) ประเมินผลการใช้แอปพลิเคชั่น เครื่องมือในการวิจัย วงรอบที่ 1: Application “@app_IC_kkh” วงรอบที่ 2: “QR Code IC2, IC3” เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบประเมินความพึงพอใจต่อการใช้เครื่องมือที่พัฒนาขึ้น วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย และร้อยละ

ผลการศึกษา: วงรอบที่ 1 ได้แอปพลิเคชั่น IC KKH มาใช้ในการส่งข้อมูลเฝ้าระวัง วงรอบที่ 2 ปรับเปลี่ยนส่งข้อมูลเป็น QR Code IC2, IC3 ปรับปรุง Microsoft excel วิเคราะห์ข้อมูลอัตราการติดเชื้อและนำเสนอผู้บริหารผ่าน Google site ความพึงพอใจของกลุ่มเป้าหมายต่อการใช้ระบบสารสนเทศที่พัฒนาขึ้นอยู่ในระดับมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 85 สรุปได้ว่า ระบบสารสนเทศที่พัฒนาขึ้นใหม่สามารถตอบสนองความต้องการของผู้ใช้งานได้เป็นอย่างดี

สรุปและข้อเสนอแนะ: การนำ IT มาประยุกต์ใช้เป็นก้าวสำคัญในการลดอัตราการเกิด HAI ปรับปรุงคุณภาพการดูแลผู้ป่วย และสนับสนุนการดำเนินงานด้านสาธารณสุข ควรบรูณาการให้ครอบคลุมและพัฒนาให้ยั่งยืนในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

World Health Organization (WHO). (2011). Report on the Burden of Endemic Health Care-Associated Infection Worldwide. Clean Care is Safer Care. Retrieved from https://apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/80135/9789241501507_eng.pdf?sequence=1&isAllowed=y

สถาบันบำราศนราดูร กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2563). แนวปฏิบัติเพื่อการป้องกันและควบคุมการติดเชื้อในโรงพยาบาล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์.

Stone, P. W. (2009). Economic burden of healthcare-associated infections. American journal of infection control, 37(7), 563-565.

4. Denise M. and etc. (2012). Competency in infection prevention: A conceptual approach to guide current and future practice. American Journal of Infection Control : 40(4), 296-303.

National Healthcare Safety Network (NHSN). Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Retrieved from https://www.cdc.gov/nhsn/index.html

คณะทำงานจัดทำแผนปฏิบัติการด้านป้องกันและควบคุมการติดเชื้อระดับชาติ. (2561). แผนปฏิบัติการด้านการป้องกันและควบคุมการติดเชื้อระดับชาติ (พ.ศ.2562 - 2564). สถาบันบำราศนราดูร กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.

กลุ่มงานสารสนเทศทางการแพทย์ โรงพยาบาลขอนแก่น. (2564). รายงานสถิติประจำปีงบประมาณ 25647.

Krejcie, R.V., & Morgan, D.W., (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement.

Changjeraja, W. (2019). การพัฒนาระบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาล โรงพยาบาลบึงกาฬ พ. ศ. 2562 The Development of the Healthcare-Associated Infection Surveillance System in Buengkan Hospital 2019. Academic Journal of Mahasarakham Provincial Public Health Office, 10-20.

Sudsom, N., Chiangnoon, S., Kittisawangwong, B., Khattiya, D., Teerapripruek, S., Sudsom, A., ... & Voradetwittaya, L. (2023). การพัฒนาระบบสารสนเทศด้วยระบบจัดการข้อมูลแบบ เรียลไทม์สำหรับการเฝ้าระวังโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 จังหวัดน่าน. Journal of Health Science of Thailand, 32(Supplement 1), S39-S48.

ชัชวาล ขันติคเชนชาติ และ พรกรัณย์ สามขาว. (2563). การพัฒนาระบบสารสนเทศผู้ใช้บริการศูนย์บริการทางการแพทย์แผนไทยและแพทย์ทางเลือกภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. Journal of Roi Et Rajabhat University : Volume 14 No.2 May - August 2020 : P153-164

กองยุทธศาสตร์และแผน สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (2561). แผนยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี ด้านกระทรวงสาธารณสุข (พ.ศ. 2560 – 2579) ฉบับปรับปรุง ครั้งที่ 2 (พ.ศ.2561)