การบำบัดฟื้นฟูทางกิจกรรมบำบัด สำหรับผู้ป่วยโรคหนังแข็ง: รายงานผู้ป่วย

บทคัดย่อ

โรคหนังแข็งเป็นโรคภูมิต้านทานเนื้อเยื่อตนเองที่ก่อให้เกิดการแข็งตึงของผิวหนังและจำกัดพิสัยการเคลื่อนไหวของข้อต่อ การศึกษานี้นำเสนอผลของการบำบัดฟื้นฟูทางกิจกรรมบำบัดในโรคหนังแข็งบริบทของประเทศไทย ซึ่งยังมีการศึกษาวิจัยอย่างจำกัด รายงานผู้ป่วยนี้เกี่ยวกับหญิงไทยอายุ 28 ปี ที่ได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคหนังแข็งและมีอาการมานาน 4 ปี แสดงอาการทางคลินิกที่สำคัญได้แก่ ผิวหนังแข็งตึงบริเวณใบหน้าและแขน ริมฝีปากหดรั้ง และมีภาวะข้อมือผิดรูปในลักษณะงอเกร็ง ได้รับการบำบัดฟื้นฟูเป็นระยะเวลา 6 เดือน แบ่งเป็น 2 ระยะ ประกอบด้วยการทำกิจกรรมบำบัดเพื่อเพิ่มพิสัยการเคลื่อนไหว การฝึกมือ และการฝึกทักษะกิจวัตรประจำวัน ผลการรักษาประเมินโดยใช้แบบประเมิน HAMIS และแบบประเมินความสามารถในการดำเนินชีวิตประจำวัน ดัชนีบาร์เธลเอดีแอล ภายหลังการบำบัด พบว่ามีความยืดหยุ่นของผิวหนังเพิ่มขึ้น พิสัยการเคลื่อนไหวข้อมือและข้อศอกดีขึ้น กำมือและกระดกข้อมือได้ดีขึ้น ส่งผลให้สามารถช่วยเหลือตนเองในการทำกิจวัตรประจำวันได้มากขึ้น และมีทักษะการดำรงชีวิตในชุมชน ได้แก่ ขับรถยนต์ และประกอบชีพช่วยธุรกิจของครอบครัวได้ การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่ากิจกรรมบำบัดมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูผู้ป่วยโรคหนังแข็ง โดยต้องคำนึงถึงระยะของโรคและอาการกำเริบเพื่อปรับแผนการรักษาให้เหมาะสมผลการศึกษานี้สามารถนำไปพัฒนาเป็นแนวทางการดูแลผู้ป่วยโรคหนังแข็งในประเทศไทยต่อไป