ความชุกและการจำแนกชนิดของโรคกระดูกเบ้าตาแตกจากอุบัติเหตุด้วยเครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ในโรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
ความชุก, กระดูกเบ้าตาแตก, การบาดเจ็บ, เอกซเรย์คอมพิวเตอร์บทคัดย่อ
โรคกระดูกเบ้าตาแตกเป็นปัญหาที่พบได้บ่อยหลังจากมีอุบัติเหตุบริเวณเบ้าตาหรือรอบๆ เบ้าตา สาเหตุของโรคกระดูกเบ้าตาแตกเกิดจากมีแรงมากระทบลูกตาหรือเบ้าตาและทำให้เกิดการเพิ่มขึ้นของแรงดันภายในเบ้าตาส่งผลให้เกิดการแตกหักของผนังกระดูกเบ้าตา อาการของผู้ป่วยบางรายมักจะดีขึ้นได้เองแม้ไม่ได้รับการรักษาอะไร แต่ก็มีผู้ป่วยบางรายที่เป็นชนิดกระดูกแตกหักบริเวณกว้างมากกว่าครึ่งหนึ่งของผนังเบ้าตา และเกิดภาวะแทรกซ้อนตามมาจากการมีกระดูกแตกหักบริเวณกว้างจนเกิดภาวะลูกตาบุ๋ม มีการกดทับกับกล้ามเนื้อตาทำให้เห็นภาพซ้อน และมีประสิทธิภาพการมองเห็นที่ลดลง ถ้าไม่ได้รับการรักษาภาวะแทรกซ้อนอย่างทันท่วงทีในระยะเวลาที่เหมาะสม รังสีแพทย์จึงเป็นบุคลากรทางการแพทย์ที่มีบทบาทสำคัญในการวินิจฉัยโรคและตรวจดูพยาธิสภาพที่เป็นข้อบ่งชี้ในการผ่าตัดสำหรับผู้ป่วยที่มีกระดูกเบ้าตาแตก การศึกษาวิจัยเชิงพรรณนาในผู้ป่วยที่มีกระดูกเบ้าตาแตกจากอุบัติเหตุที่มารับการตรวจวินิจฉัยด้วยเครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ในโรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยาตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2565 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2566 เป็นเวลา 2 ปี จำนวน 416 คน ผู้ป่วยทุกคนได้รับการอ่านภาพรังสีวินิจฉัยโดยรังสีแพทย์ท่านเดียว เก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย เพศ อายุ ตำแหน่งของกระดูกเบ้าตาแตก และสาเหตุที่ทำให้กระดูกเบ้าตาแตก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาสำหรับข้อมูลทั่วไป พบผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บบริเวณใบหน้าและได้รับการตรวจด้วยเครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ในโรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยามีจำนวน 416 คน พบกระดูกเบ้าตาแตก จำนวน 354 คน คิดเป็นร้อยละ 85.1 ผู้ป่วยที่ตรวจพบกระดูกเบ้าตาแตกหัก เป็นเพศชาย 294 คน คิดเป็นร้อยละ 83.1 ส่วนใหญ่อายุระหว่าง 21-30 ปีพบกระดูกเบ้าตาแตกหักมากที่สุด 86 คน คิดเป็นร้อยละ 24.3 สาเหตุการบาดเจ็บที่พบมากที่สุดคืออุบัติเหตุทางถนนจำนวน 380 คน คิดเป็นร้อยละ 91.3 พบว่ารูปแบบกระดูกเบ้าตาแตกหักที่พบมากที่สุดคือกระดูกเบ้าตาแตกแบบ combine จำนวน 330 คน คิดเป็นร้อยละ 93.2 พบว่ารูปแบบกระดูกเบ้าตาแตกหักที่พบมากที่สุดคือกระดูกเบ้าตาแตกมากกว่า 1 ผนัง จำนวน 280 คน คิดเป็นร้อยละ 79.1 พบว่าด้านของผนังกระดูกเบ้าตาแตกหักจำนวนมากที่สุดคือผนังกระดูกเบ้าตาแตกด้านล่าง จำนวน 276 คน คิดเป็นร้อยละ 78 จากผลการศึกษานี้สามารถช่วยให้แพทย์พิจารณาการวินิจฉัยและวางแผนการรักษาได้แม่นยำมากขึ้น โดยเฉพาะในผู้ป่วยชาย อายุน้อยที่มีอุบัติเหตุทางถนนได้
เอกสารอ้างอิง
Gart MS, Gosain AK. Evidence-based medicine: Orbital floor fractures. Plast Reconstr Surg 2014;134(6):1345-55. doi:10.1097/PRS.0000000000000719.
Young SM, Kim YD, Kim SW, et al. Conservatively treated orbital blowout fractures: Spontaneous radiologic improvement. Ophthalmology 2018;125(6):938-44. doi:10.1016/j.ophtha.2017.12.015.
Pappachan B, Alexander M. Biomechanics of cranio-maxillofacial trauma. J Maxillofac Oral Surg 2012;11(2):224-30. doi:10.1007/s12663-011-0289-7.
Kunz C, Audigé L, Cornelius CP, et al. The comprehensive AOCMF Classification System: Orbital fractures - level 3 tutorial. Craniomaxillofac Trauma Reconstr 2014;7(Suppl 1):S092-102. doi:10.1055/s-0034-1389562.
Kubal WS. Imaging of orbital trauma. Radiographics 2008;28(6):1729-39. doi:10.1148/rg.286085523.
Cornelius CP, Probst F, Metzger MC, et al. Anatomy of the orbits: Skeletal features and some notes on the periorbital lining. Atlas Oral Maxillofac Surg Clin North Am 2021;29(1):1-18. doi:10.1016/j.cxom.2020.10.001.
Lee HJ, Jilani M, Frohman L, et al. CT of orbital trauma. Emerg Radiol 2004;10(4):168-72. doi:10.1007/s10140-003-0282-7.
Cellina M, Cè M, Marziali S, et al. Computed tomography in traumatic orbital emergencies: a pictorial essay-imaging findings, tips, and report flowchart. Insights Imaging 2022;13(1):4. doi:10.1186/s13244-021-01142-y.
Betts AM, O'Brien WT, Davies BW, et al. A systematic approach to CT evaluation of orbital trauma. Emerg Radiol 2014;21(5):511-31. doi:10.1007/s10140-014-1221-5.
Zhang J, He X, Qi Y, et al. The better surgical timing and approach for orbital fracture: a systematic review and meta-analysis. Ann Transl Med 2022;10(10):564. doi:10.21037/atm-22-1465.
Allison JR, Kearns A, Banks RJ. Predicting orbital fractures in head injury: a preliminary study of clinical findings. Emerg Radiol 2020;27(1):31-6. doi:10.1007/s10140-019-01720-0.
Kooger TJA, Joosse MV, van Minderhout EM, et al. Epidemiology of orbital fractures in a large hospital in the netherlands: Results of implementation of a multidisciplinary orbital trauma team. Open Ophthalmol J 2021;15:122-9. doi:10.2174/1874364102115010122.
Boyette J, Pemberton JD, Bonilla-Velez J. Management of orbital fractures: challenges and solutions. Clin Ophthalmol 2015;9:2127-37. doi:10.2147/OPTH.S80463.
Pinto A, Brunese L, Daniele S, et al. Role of computed tomography in the assessment of intraorbital foreign bodies. Semin Ultrasound CT MR 2012;33(5):392-5. doi:10.1053/j.sult.2012.06.004.
Chiang E, Saadat LV, Spitz JA, et al. Etiology of orbital fractures at a level I trauma center in a large metropolitan city. Taiwan J Ophthalmol 2016;6(1):26-31. doi:10.1016/j.tjo.2015.12.002.
Ko MJ, Morris CK, Kim JW, et al. Orbital fractures: national inpatient trends and complications. Ophthalmic Plast Reconstr Surg 2013;29(4):298-303. doi:10.1097/IOP.0b013e318295f91d.
Amin D, Al-Mulki K, Henriquez OA, et al. Review of Orbital Fractures in an Urban Level I Trauma Center. Craniomaxillofac Trauma Reconstr 2020;13(3):174-9. doi:10.1177/1943387520924515.
Rosado P, de Vicente JC. Retrospective analysis of 314 orbital fractures. Oral Surg Oral Med Oral Pathol Oral Radiol 2012;113(2):168-71. doi:10.1016/j.tripleo.2011.01.035.
Khojastepour L, Moannaei M, Eftekharian HR, et al. Prevalence and severity of orbital blowout fractures. Br J Oral Maxillofac Surg 2020;58(9):e93-7. doi:10.1016/j.bjoms.2020.07.001.
Shere JL, Boole JR, Holtel MR, et al. An analysis of 3599 midfacial and 1141 orbital blowout fractures among 4426 United States Army Soldiers, 1980-2000. Otolaryngol Head Neck Surg 2004;130(2):164-70. doi:10.1016/j.otohns.2003.09.018.
Erdmann D, Follmar KE, Debruijn M, et al. A retrospective analysis of facial fracture etiologies. Ann Plast Surg 2008;60(4):398-403. doi:10.1097/SAP.0b013e318133a87b.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการแพทย์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
