อิทธิพลของปัจจัยภายใน และรูปแบบของการรักษาต่อระดับความสามารถด้านการเดินในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลัง

บทคัดย่อ

การบาดเจ็บไขสันหลัง (Spinal cord injury) เป็นภาวะที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อโครงสร้างภายในช่องระหว่างกระดูกสันหลังซึ่งอาจเกิดจากอุบัติเหตุ หรือเหตุการณ์อื่นที่ไม่ใช่การบาดเจ็บ โดยความเสียหายที่เกิดขึ้นจะส่งผลให้เกิดความบกพร่องของระบบประสาทรับความรู้สึกและระบบประสาทยนต์ ซึ่งทำให้ความสามารถในการควบคุมการเคลื่อนไหวลดลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำงานที่ซับซ้อน เช่น การเดิน ดังนั้นการฟื้นตัวของการเดินจึงขึ้นอยู่กับปัจจัยภายในหลายประการ รวมถึงรูปแบบการฟื้นฟูที่ได้รับด้วย โดยบทความนี้ชี้ให้เห็นว่าปัจจัยภายในบางชนิดส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการฟื้นฟูความสามารถในการเดิน โดยบทความนี้ได้บ่งชี้ให้เห็นว่า อายุ ระดับความรุนแรงของการบาดเจ็บไขสันหลัง อาการทางคลินิก ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ การฟื้นตัวของปฏิกิริยาการตอบสนองอัตโนมัติ (deep plantar reflex) การฟื้นตัวของระบบประสาทรับความรู้สึก และการกลัวการล้ม นั้นมีอิทธิผลต่อการฟื้นตัวของการเดินในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลัง ในทางตรงกันข้าม เพศ และความตึงตัวของกล้ามเนื้อสูงยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัดว่ามีผลเชิงบวกหรือไม่ในผู้ป่วยกลุ่มนี้ แต่สาเหตุของการเกิดภาวะบาดเจ็บของไขสันหลังนั้นไม่ส่งผลการฟื้นตัวของความสามารถด้านการเดินในผู้ป่วยกลุ่มนี้ นอกจากนี้ รูปแบบของการรักษาและฟื้นฟูยังมีบทบาทสำคัญต่อการฟื้นตัวของการเดินอีกด้วย โดยในบทความฉบับนี้แนะนำให้แพทย์ และนักกายภาพบำบัดปรับแต่งรูปแบบของการฝึกตามความสามารถของผู้ป่วย โดยควรเน้นให้การฝึกนั้นจำเพาะต่อการเดิน หากการฝึกเดินกระทำได้ยาก ควรแบ่งรูปแบบการฝึกออกเป็นส่วนย่อย ๆ และฝึกสิ่งนั้นให้ผู้ป่วยเชี่ยวชาญ (part-task practice) หลังจากนั้นจึงนำมาประกอบเป็นการเคลื่อนไหวเต็มรูปแบบที่ต้องการ (whole-task practice) และ รูปแบบของการฝึกควรที่จะหลากหลายและใกล้เคียงกับสิ่งแวดล้อมที่ผู้ป่วยจะต้องกลับไปใช้ชีวิต ดังนั้นบทความฉบับนี้น่าจะเป็นประโยชน์ในการใช้เป็นข้อมูลเพื่อประกอบเป็นแนวทางในการตัดสินใจเกี่ยวกับระยะเวลาในการพักรักษาตัว การพยากรณ์โรค และการเลือกรูปแบบการฟื้นฟูที่เหมาะสมแก่นักวิชาชีพทางสุขภาพที่เกี่ยวข้อง