การมีเลือดออกในผู้ป่วยโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะจากการใช้ยาต้านการแข็งตัวของเลือด Warfarin และยากลุ่ม NOACs ในโรงพยาบาลชัยภูมิ

บทคัดย่อ

            โรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ (Atrial Fibrillation: AF) มีความเสี่ยงต่อการเกิดลิ่มเลือดอุดตัน ซึ่งอาจส่งผลต่อการเกิดโรคหลอดเลือดสมอง หัวใจวาย และเสียชีวิตได้ Warfarin และ Non-vitamin K antagonist oral anticoagulants (NOACs) เป็นยาที่จะช่วยลดความเสี่ยงดังกล่าว การศึกษาภาวะแทรกซ้อนการมีเลือดออกจากการใช้ยาจึงเป็นสิ่งสำคัญ การวิจัยแบบ retrospective cohort นี้ ศึกษาในกลุ่มผู้ป่วย AF จากข้อมูลย้อนหลังระหว่าง ปี พ.ศ. 2559 ถึง 2566 ในจำนวนตัวอย่าง 2,171 ราย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ Survival analysis, Kaplan-Meier, Incidence rate ratio, Incidence difference ผลวิจัยในระยะ 8 ปี (พ.ศ. 2559 – 2566) มีสัดส่วนการใช้ Warfarin และ NOACs อยู่ที่ร้อยละ 85.8: 14.2 และพบว่า ผู้ป่วย AF ที่ศึกษา มีโรคร่วมถึงร้อยละ 54.8 และอาการเลือดออกที่พบบ่อย คือ จ้ำเลือดและฟกช้ำ (ร้อยละ 2.6) และเลือดออกตามไรฟัน (ร้อยละ 2.2) และจากการติดตามการมีเลือดออกในผู้ป่วยที่ใช้ยาทั้งสองกลุ่ม พบการมีเลือดออกในภาพรวม 126 ราย คิดเป็นอุบัติการณ์ 1.1 ต่อ 100 คน-ปี โดยพบอุบัติการณ์ในกลุ่มที่ใช้ Warfarin เท่ากับ 1.0 ต่อ 100 คน-ปี (ความเชื่อมั่นร้อยละ 95: 0.9, 1.2) ขณะที่กลุ่ม NOACs พบอุบัติการณ์ 1.9 ต่อ 100 คน-ปี (ความเชื่อมั่นร้อยละ 95: 1.1, 3.2) โดยไม่พบความแตกต่างทางสถิติระหว่างยาสองกลุ่ม เมื่อพิจารณาจากระยะปลอดเหตุการณ์ พบว่า Warfarin มีระยะปลอดเหตุการณ์ยาวนานกว่า NOACs ราว 3.61 ปี (ความเชื่อมั่นร้อยละ 95: 2.90, 4.33) โดยพบว่า rivaroxaban เป็นตัวยาหนึ่งที่ส่งผลต่อการเกิดอาการเลือดออกได้เร็ว อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากการมีเลือดออก พบว่า NOACs ส่งผลต่ออาการเลือดออกเพียงการมีจ้ำเลือด/รอยฟกช้ำ และเลือดออกตามไรฟัน ขณะที่ Warfarin มีเลือดออกถึง 8 ลักษณะ รวมถึง เลือดออกในทางเดินอาหารและในสมอง NOACs มีอุบัติการณ์ของภาวะแทรกซ้อนเลือดออกสูงกว่า Warfarin เล็กน้อย แต่ก่อให้เกิดอาการเลือดออกที่จำกัดกว่า รวมถึงลักษณะเลือดออกที่ไม่รุนแรง ควรได้รับการสนับสนุนให้มีการใช้ในรายที่ได้รับยา Warfarin ต่อไป รวมถึงมีการศึกษาในรายละเอียดเป็นรายตัวยา โดยเฉพาะ rivaroxaban