การศึกษาเปรียบเทียบการเกิดกระเพาะอาหารโป่งพองระหว่างการช่วยหายใจผ่านทางหน้ากากแบบควบคุมความดันกับแบบใช้มือบีบถุงลมขณะนำสลบในผู้ป่วยที่มาผ่าตัดถุงน้ำดีแบบส่องกล้อง

บทคัดย่อ

         การผ่าตัดถุงน้ำดีแบบส่องกล้องการมองเห็นบริเวณผ่าตัดได้ดีเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมาก ดังนั้นการป้องกันไม่ให้เกิดกระเพาะอาหารโป่งพองจึงมีความสำคัญ การศึกษานี้เปรียบเทียบการเกิดกระเพาะอาหารโป่งพองระหว่างการช่วยหายใจผ่านทางหน้ากากแบบควบคุมความดันกับแบบใช้มือบีบถุงลมขณะนำสลบ ศึกษาในผู้ป่วย 60 คนที่มารับการผ่าตัดถุงน้ำดีแบบส่องกล้อง เป็นกลุ่มที่ช่วยหายใจผ่านทางหน้ากากแบบควบคุมความดัน (PCV group) กับกลุ่มที่ใช้มือบีบถุงลม (MV group) กลุ่มที่ช่วยหายใจผ่านทางหน้ากากแบบควบคุมความดัน (30 คน) ช่วยหายใจโดยใช้แรงดันลม 13 เซนติเมตรน้ำ และกลุ่มที่ใช้มือบีบถุงลม (30 คน) ช่วยหายใจโดยปิด adjustable pressure limiting valve ที่ 13 เซนติเมตรน้ำ ประเมินอุบัติการณ์การเกิดกระเพาะอาหารโป่งพองโดยใช้เครื่องคลื่นเสียงความถี่สูงร่วมกับประเมินและให้ระดับของกระเพาะอาหารที่โป่งพองจากภาพที่เห็นผ่านกล้องขณะเริ่มทำการผ่าตัดโดยศัลยแพทย์ และหาปริมาตรอากาศที่ไหลเข้าและออกจากปอดต่อการหายใจ 1 ครั้ง ผลการศึกษาพบว่าอุบัติการณ์การเกิดภาวะกระเพาะอาหารโป่งพองหลังการช่วยหายใจผ่านทางหน้ากากขณะนำสลบโดยการตรวจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงในกลุ่มที่ช่วยหายใจแบบใช้มือบีบถุงลมมากกว่าแบบควบคุมความดัน (16.6% vs 6.6%, p-value = 1.45) แต่ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ปริมาตรอากาศที่ไหลเข้าและออกจากปอดต่อการหายใจ 1 ครั้งที่ 30 และ 60 วินาที ในกลุ่ม PCV (461.5±76.7, 513.9±85.9) มากกว่าและเพียงพอเหมาะสมกว่ากลุ่ม MV (366.4±94.5, 400.3±101.6) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value = 0.001, <0.001 ตามลำดับ) และไม่มีความแตกต่างกันจากการประเมินโดยแพทย์ผ่าตัด โดยสรุปการช่วยหายใจผ่านทางหน้ากากแบบควบคุมความดันทำให้ได้ปริมาตรอากาศที่ไหลเข้าและออกจากปอดต่อการหายใจ 1 ครั้งที่เหมาะสมมากกว่าการช่วยหายใจแบบใช้มือบีบถุงลมที่แรงดันลมที่เท่ากันที่ 13 เซนติเมตรน้ำ แต่อย่างไรก็ตามไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญของอุบัติการณ์การเกิดกระเพาะอาหารโป่งพองจากการตรวจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงและจากการมองผ่านกล้องระหว่างการช่วยหายใจทั้งสองวิธี