การเฝ้าระวังทางการแพทย์ตามมาตรฐาน OSHA ประเทศสหรัฐอเมริกา: การศึกษาในโรงงานการผลิตขนาดใหญ่ เขตระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก ประเทศไทย
คำสำคัญ:
โปรแกรมเฝ้าระวังทางการแพทย์, การตรวจสุขภาพตามปัจจัยเสี่ยง, มาตรฐาน U.S.OSHA, แพทย์อาชีวเวชศาสตร์บทคัดย่อ
โปรแกรมเฝ้าระวังทางการแพทย์ เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการป้องกันโรคที่เกิดจากการทำงานในกลุ่มลูกจ้างกลุ่มเสี่ยงสูง โดยเฉพาะอุตสาหกรรมเคมี โปรแกรมดังกล่าวครอบคลุมทั้งสิ้น 14 ขั้นตอนหลัก โดยแพทย์อาชีวเวชศาสตร์มีบทบาทสำคัญ ในขณะที่แนวปฏิบัติขององค์กร OSHA ของประเทศสหรัฐอเมริกาสามารถสร้างแนวปฏิบัติได้ครบถ้วนทั้งหมด ในขณะที่กฎหมายและแนวปฏิบัติของประเทศไทยนั้นขาดองค์ประกอบที่สำคัญบางประการ ซึ่งอาจส่งผลกระทบด้านลบต่อสถานประกอบการตามมาได้ การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อหาสัดส่วนของโรงงานอุตสาหกรรมผลิตขนาดใหญ่ที่มีการใช้สารเคมีซึ่งสามารถปฏิบัติตามโปรแกรมเฝ้าระวังทางการแพทย์ได้ตามเกณฑ์มาตรฐานองค์กร U.S.OSHA 2) ศึกษาความแตกต่างระหว่างปัจจัยการมีแพทย์และไม่มีแพทย์อาชีวเวชศาสตร์กับการผ่านมาตรฐาน U.S.OSHA การศึกษาแบบภาคตัดขวางนี้ ศึกษาในโรงงานที่ตั้งในจังหวัดระยอง ชลบุรี และ ฉะเชิงเทรา(พื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก) ดำเนินการตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนมีนาคม พ.ศ.2565 ขนาดตัวอย่าง 190 โรงงาน วิธีการวิจัยประกอบด้วย การทบทวนวรรณกรรมเพื่อพัฒนาแบบสอบถามที่มี 38 ข้อโดยมีการทดสอบความถูกต้องของเนื้อหาและความเชื่อมั่นของเครื่องมือ และส่งแบบสอบถามให้โรงงานโดยผู้ตอบที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับโปรแกรมเฝ้าระวังทางการแพทย์ ผลการวิจัยพบว่ามีเพียงร้อยละ 3.4 (ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 = 1.1-8.9) ของโรงงานปฏิบัติอย่างน้อย 8 ขั้นตอนสำคัญจาก 14 ขั้นตอนของโปรแกรมตามมาตรฐาน OSHA โดยสามขั้นตอนที่โรงงานปฏิบัติตามมาตรฐานได้ต่ำสุด ได้แก่ 1) การออกแบบรายการตรวจเพื่อติดตามสุขภาพร้อยละ 12.6% (ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 = 6.9-20.8) 2) การเดินสำรวจค้นหาสารเคมีร้อยละ 25.3 (ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 = 17.1-35.1) และ3) การจัดเก็บข้อมูลโดยแยกตามชนิดสิ่งคุกคามร้อยละ 29.9 (ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 = 21.0-40.0) โดยการมีแพทย์อาชีวเวชศาสตร์เข้าร่วมสามารถเพิ่มอัตราการปฏิบัติตามมาตรฐาน U.S.OSHA มากขึ้นในบางขั้น เช่น การเดินสำรวจค้นหาสารเคมี (OR =4.33 ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 = 1.56-12.51, p=0.003) และการออกแบบรายการตรวจเพื่อติดตามสุขภาพ (OR =20.71, ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 = 4.36-154.7, p<0.001) โดยสรุปมีเพียงร้อยละ 3.4 ของโรงงานการผลิตขนาดใหญ่ เขตระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออกในประเทศไทยปฏิบัติตามมาตรฐานของ OSHA ของประเทศสหรัฐอเมริกา และการมีส่วนของแพทย์อาชีวเวชศาสตร์ในโปรแกรมเฝ้าระวังทางการแพทย์โดยเฉพาะการออกแบบรายการตรวจเพื่อติดตามสุขภาพ ผ่านองค์กรที่มีความเชี่ยวชาญและมีการจัดทำแนวปฏิบัติมาตรฐานมีส่วนช่วยที่สำคัญต่อการดำเนินการ
เอกสารอ้างอิง
Occupational Safety and Health Administration. Medical screening and surveillance requirements in OSHA standards: a guide [Internet]. 2014 [cited 2022 Dec 2]. Available from: https://kku.world/0yc3f
Craner J. Medical surveillance. In: LaDou J, Harrison R, editors. Current occupational & environmental medicine. 5th ed. New York: McGraw-Hill; 2014. p. 693–707.
Koh D, Aw TC. Surveillance in occupational health. Occup Environ Med 2003;60:705–10, 633.
Trout DB, Schulte PA. Medical surveillance, exposure registries, and epidemiologic research for workers exposed to nanomaterials. Toxicology 2010;269:128–35.
Srisook P, Chaiear N, Ekpanyasakul C, et al. A systematic review of chemical inventory required medical surveillance in the context of occupational. Srinagarind Med J 2020;35:173–81. (in Thai)
Persechino B, Fontana L, Buresti G, et al. Professional activity, information demands, training and updating needs of occupational medicine physicians in Italy: National survey. Int J Occup Med Environ Health 2016;29:837–58.
Schaafsma F, Hugenholtz N, de Boer A, et al. Enhancing evidence-based advice of occupational health physicians. Scand J Work Environ Health 2007;33:368–78.
de Boer AGEM, van Beek JC, Durinck J, et al. An occupational health intervention programme for workers at risk for early retirement; a randomised controlled trial. Occup Environ Med 2004;61:924–9.
Miller P, Haslam C. Why employers spend money on employee health: Interviews with occupational health and safety professionals from British Industry. Saf Sci 2009;47:163–9.
Martyny J, Glazer CS, Newman LS. Respiratory protection. N Engl J Med 2002;347:824–30.
Hartenbaum NP, Baker BA, Levin JL, et al. ACOEM OEM Core Competencies: 2021. J Occup Environ Med 2021;63:e445–61.
Breeher LE, Molella RG, Vaughn AI, et al. Medical surveillance programs for workers exposed to hazardous medications:a survey of current practices in health care institutions. J Occup Environ Med 2019;61:120–5.
Subsookumnuay P, Chaiear N, Krisorn P. Development of an appropriate medical certificate of employment for administrative purposes. Chiang Mai Med J 2021;60:449–62.
Department of Occupational Safety and Health, Ministry of Human Resource of Malaysia. Guidelines on medical surveillance. Putrajaya: The Department; 2001. (in Thai)
Academic Model Providing Access to Healthcare. AMPATH medical surveillance guideline. [n.p.]: AMPATH; 2014.
Occupational Safety and Health Administration. OSH act of 1970 [Internet]. 2004 [cited 2021 Feb 6]. Available from: https://kku.world/66195
Safe Work Australia. Hazardous chemicals requiring health monitoring [Internet]. n.d. [cited 2021 Feb 22]. Available from: https://kku.world/1ejka
Workplace exposure standards and biological exposure indices. Wellington: Worksafe Mahi Haumaru Aotearoa; 2020.
Froneberg B, Timm S. Country profile of occupational health system in Germany. Copenhagen: WHO Regional Office for Europe; 2012.
Rantanen J, Fedotov IA. Standards, principles and approaches in occupational health services [Internet]. 2002 [cited 2021 Feb 22]. Available from: https://kku.world/s9j5e
Conway H, Simmons J, Talbert T. The purposes of occupational medical surveillance in US industry and related health findings. J Occup Med 1993;35:670–86.
Notification of Ministry of Industry: Thailand industrial standard for chemical health risk assessment for industrial worker B.E. 2555. (A.D. 2012). Roy Thai Gov Gaz 2012;129(Special Pt 146 ng):12, 1–14. (in Thai)
Notification of Ministry of Industry: Establish industry product standards, health check-up practices based on chemical and physical risk factors from occupations in the workplace B.E. 2555 (A.D. 2012). Roy Thai Gov Gaz 2012;129(Special Pt 105 ng):6, 1–59. (in Thai)
Ministerial Regulations set the standard for employee health checks relating to risk factors B.E. 2563 (A.D. 2020). Roy Thai Gov Gaz 2020;137(Special Pt 105 ng):30–3. (in Thai)
Ministry of Public Health: Occupational health and safety and environment act B.E. 2554 (A.D. 2011). Roy Thai Gov Gaz 2011;128(Pt 4 k):5–25. (in Thai)
Ministerial Regulations on the provision of safety officers for personnel, agencies or personnel to carry out safety operations B.E. 2565 (A.D. 2022). Roy Thai Gov Gaz 2022;139(Pt 39 k):9–24. (in Thai)
Notification of Ministry of Public Health: Isclosure of personal information under the disease control act from occupations and environmental diseases B.E. 2562 (2019) B.E. 2565 (A.D. 2022). Roy Thai Gov Gaz 2022;139(Special Pt 63 ng):1–4. (in Thai)
Personal data protection act B.E. 2562 (A.D. 2019). Roy Thai Gov Gaz 2019;136(Pt 69 k):52–95.
Silverstein M. Analysis of medical screening and surveillance in 21 Occupational Safety and Health Administration standards: support for a generic medical surveillance standard. Am J Ind Med 1994;26:283–95.
Thailand Board of Investment. Thailand's Eastern Economic Corridor (EEC): industrial estate authority of Thailand [online] 2017 [cited 2021 Feb 22]. Available from: https://www.kku.world/fw43v [in Thai].
Sangphoo T, Chaiear N, Krisorn P. The proportion of medium sized manufacturing factories performing medical emergency preparedness and response according to United States Occupational Safety and Health Administration (U.S. OSHA) standards. J Med Health Sci. 2564;28:120–31. (in Thai)
Sombutteera K, Thavornpitak Y. Response rate and factors associating mailed questionnaire response rate in nursing sciences and public health research. KKU Res J (Graduate Studies) 2558;15:105–13. (in Thai)
Edwards P, Roberts I, Clarke M, et al. Increasing response rates to postal questionnaires: systematic review. BMJ [Internet]. 2002 May 18 [cited 2021 Feb 22];324(7347):1183. Available from: https://kku.world/f389b
Ishimaru T, Punpeng T, Maiyapakdee C, et al. Survey of the necessary competencies and proficiency of safety officers in Thailand. Ind Health. 2020;58:403–13.
Yiu NSN, Famakin IO. A review on safety practitioners' competency profiles from the employers' perspective. J Edu Res Rev 2021;9:77–83.
Tangyosthakijjakul S, Chernbamrung T. The appropriation of chemical and physical health risk examination of establishment in Rayong province and details of the result reporting to labor inspector. J Safety Health 2018;11:35–46. (in Thai)
Choi BCK. The past, present, and future of public health surveillance. Scientifica (Cairo) [Internet]. 2012 Oct 23 [cited 2021 Feb 22];2012: 875253. Available from: https://kku.world/76yok
Szeinuk J, Beckett WS, Clark N, et al. Medical evaluation for respirator use. Am J Ind Med 2000;37:142–57.
Kaplan B. How should health data be used? Camb Q Healthc Ethics 2016;25:312–29.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
