พฤติกรรมและทัศนคติต่อการใช้เวชศาสตร์เชิงประจักษ์ในการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ ระดับชั้นคลินิก

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินพฤติกรรมและทัศนคติต่อการใช้หลักการเวชศาสตร์เชิงประจักษ์ของคณาจารย์ระดับคลินิกในการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ชั้นคลินิกของคณาจารย์แพทย์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ การศึกษานี้เป็นการศึกษาแบบตัดขวางในคณาจารย์แพทย์ชั้นคลินิกจำนวน 178 ราย ในภาควิชาหลักทางคลินิก คือ ภาควิชาสูติศาสตร์-นรีเวชวิทยา ศัลยศาสตร์ อายุรศาสตร์ และกุมารเวชศาสตร์ และในภาควิชาทางคลินิกอื่นๆ โดยให้คณาจารย์ตอบแบบสอบถามด้วยตนเองซึ่งมีคำถามสำหรับประเมิน ด้านพฤติกรรมและทัศนคติการใช้หลักการแพทย์เชิงประจักษ์ในการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ชั้นคลินิก ตอบโดยพิจารณาค่าน้ำหนักเป็น 5 ระดับ ผลการศึกษาพบว่า มีคณาจารย์ที่ตอบแบบสอบถามกลับจำนวน 102 ราย (คิดเป็นร้อยละ 57.3) ส่วนใหญ่ของอาจารย์แพทย์เห็นความสำคัญและมีทัศนคติที่ดีต่อการใช้เวชศาสตร์ เชิงประจักษ์ ในการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ โดยอาจารย์แพทย์ในภาควิชาหลักทางคลินิก มีการใช้วิธี ค้นคว้าจากฐานข้อมูลทางการแพทย์ (p=0.003) และกระตุ้นให้นักศึกษาแพทย์ใช้วิธีค้นคว้าจากฐานข้อมูล ทางการแพทย์ (p<0.001) มากกว่าอาจารย์แพทย์กลุ่มภาควิชาทางคลินิกอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยสรุป อาจารย์แพทย์ชั้นคลินิก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ส่วนใหญ่มีการใช้เวชศาสตร์เชิงประจักษ์และ มีทัศนคติเชิงบวกกับเวชศาสตร์เชิงประจักษ์ ในการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ชั้นคลินิก โดยอาจารย์แพทย์ กลุ่มภาควิชาหลักทางคลินิกมีแนวโน้มในการปฏิบัติและเข้าใจเวชศาสตร์เชิงประจักษ์ในเวชปฏิบัติมากกว่า อาจารย์แพทย์กลุ่มภาควิชาทางคลินิกอื่นๆ