การศึกษาเปรียบเทียบการรักษาถุงหุ้มเลนส์ขุ่นภายหลังการผ่าตัดต้อกระจก ระหว่างเลนส์แก้วตาเทียม 2 ชนิด

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ
ถุงหุ้มเลนส์ขุ่น (Posterior capsular opacification; PCO) ถือเป็นภาวะแทรกซ้อนระยะยาวที่สำคัญ ที่สุดภายหลังการผ่าตัดต้อกระจก ปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการเกิดถุงหุ้มเลนส์ขุ่น คือ วัสดุและรูปแบบของเลนส์ แก้วตาเทียมมีการศึกษาพบว่าเลนส์ที่ทำจากวัสดุ hydrophilic acrylic ทำให้เกิดถุงหุ้มเลนส์ขุ่นและได้รับการรักษา ด้วยเลเซอร์มากที่สุด เมื่อเทียบกับเลนส์ชนิด PMMA, silicone และ hydrophobic acrylic นอกจากนี้ ขอบเลนส์ แก้วตาเทียมด้านหลังที่มีลักษณะเหลี่ยม (square edge) สามารถช่วยลดอัตราการเกิดภาวะถุงหุ้มเลนส์ขุ่นได้ เมื่อเทียบกับขอบเลนส์แบบขอบมน (round edge) การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบเลนส์แก้วตาเทียม 2 ชนิด ที่ใช้มากที่สุดในศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพฯ ได้แก่ EZE55 (round edge, PMMA, Baush & Lomb) และ Akreos MI60 (square edge, hydrophilic acrylic, Baush & Lomb) ต่อการเกิดถุงหุ้มเลนส์ขุ่นที่ต้องรับการรักษาด้วยเลเซอร์มากที่สุด การศึกษานี้มีวิธีดำเนินการวิจัยแบบ Retrospective descriptive study โดยศึกษาข้อมูลผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดต้อกระจกแบบ phacoemulsification และใส่เลนส์แก้วตาเทียมชนิด EZE55 หรือ Akreos MI60 ระหว่าง พ.ศ. 2552-2555 และมีการติดตามผลการรักษามากกว่า 3 ปีหลังผ่าตัด นำข้อมูลผู้ป่วยที่เกิดถุงหุ้มเลนส์ขุ่นแล้วได้รับการรักษาด้วยเลเซอร์มาวิเคราะห์ ด้วยวิธีทางสถิติ กลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดต้อกระจกและใส่เลนส์แก้วตาเทียมมีจำนวนทั้งหมด 1,624 คน แบ่งเป็นผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยเลเซอร์เนื่องจากถุงหุ้มเลนส์ขุ่นจากเลนส์ hydrophilic acrylic Akreos MI60 จำนวน 24 คน (ร้อยละ 3.66) ที่ระยะเวลา 18 เดือนหลังผ่าตัด และ PMMA EZE55 29 คน (ร้อยละ 7.12) ที่ระยะเวลา 36 เดือนหลังผ่าตัด ระยะเวลาที่ผู้ป่วยต้องเข้ารับการรักษาด้วยเลเซอร์เนื่องจากถุงหุ้ม เลนส์ขุ่นที่เกิดจากการใช้เลนส์ hydrophilic acrylic เร็วกว่า 8.31 เท่า (95% CI, 3.54-19.49) เมื่อเทียบกับเลนส์ PMMA ผลการศึกษาสรุปได้ว่า เลนส์ hydrophilic acrylic (Akreos MI60) มีอัตราที่ทำให้ผู้ป่วยเกิดภาวะถุงหุ้ม เลนส์ขุ่นภายหลังการผ่าตัดต้อกระจกที่ต้องได้รับการรักษาด้วยเลเซอร์เป็นระยะเวลาที่เร็วกว่าเลนส์ชนิด PMMA (Hydrophobic, EZE55)