การประเมินระบบเฝ้าระวังโรคไข้หวัดใหญ่ โรงพยาบาลอากาศอำนวย อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร 1 มกราคม 2564-31 ตุลาคม 2568

บทคัดย่อ

อำเภออากาศอำนวย พบผู้ป่วยโรคไข้หวัดใหญ่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปี 2566 ถึงปัจจุบัน ข้อมูล  ณ วันที่ 1 ธันวาคม 2568 พบอัตราป่วยสะสมสูงสุดในรอบ 6 ปีและเป็นอันดับ 3 ของจังหวัด จึงประเมินระบบเฝ้าระวังโรคไข้หวัดใหญ่เพื่อทราบคุณลักษณะของระบบเฝ้าระวังฯ และให้ข้อเสนอแนะเพื่อการพัฒนา ด้วยการศึกษาเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวางในผู้ป่วยที่มารับบริการ โรงพยาบาลอากาศอำนวย ตั้งแต่ 1 มกราคม 2564-31 ตุลาคม 2568 คัดผู้ป่วยเข้าสู่การศึกษาด้วยนิยาม 2 แบบ ผู้ป่วยแบบที่ 1 ปรับจากเกณฑ์กองระบาดวิทยา และแบบที่ 2 แพทย์วินิจฉัย สุ่มเวชระเบียนแบบชั้นภูมิ ทบทวนรายงาน DDS/506 ศึกษาขั้นตอนรายงานโรค สัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องกับระบบเฝ้าระวัง

ผลการศึกษา รพ.อากาศอำนวยมีระบบแจ้งโรคจากจุดบริการไปงานระบาดวิทยา เพื่อตรวจสอบและส่ง รง.506/DDS ตามนิยามแบบที่ 1 ค่าความไวรวมและค่าพยากรณ์บวก ร้อยละ 5.87 และ 51.02 ตามนิยามแบบที่ 2 ค่าความไวรวมและค่าพยากรณ์บวก ร้อยละ 61.81 และ 73.46 ค่าความไวรหัสโรค J10-J11 ตามนิยามแบบที่ 1 และ 2 ร้อยละ 72.05 และ 61.81 ตัวแปรประเภทผู้ป่วย อายุ เพศ เชื้อชาติ อาชีพ และตำบลที่อยู่ขณะป่วย บันทึกครบถ้วน และถูกต้อง ร้อยละ 100 ยกเว้นประเภทผู้ป่วย ร้อยละ 99.36 พบเพศ อายุ ตำบลที่อยู่ขณะป่วย และช่วงเวลาเริ่มป่วย เป็นตัวแทนได้ ความทันเวลาส่งรายงานร้อยละ 38.78 บุคลากรยอมรับในการนำระบบมาใช้ ระบบทันสมัย เข้าใจง่าย มีความยืดหยุ่นหากมีการปรับนิยามและการรายงานโรค บุคลากรสามารถปฏิบัติงานแทนกันได้ มีการสำรองฐานข้อมูลทุกวันและมีการใช้ประโยชน์จากข้อมูล

ข้อเสนอแนะ เจ้าหน้าที่ระบาดวิทยา 1) ประชุมผู้เกี่ยวข้องถึงแนวทางการรายงานโรค โดยใช้เกณฑ์กองระบาดวิทยา ร่วมกับการวินิจฉัยของแพทย์ 2) ประสานหน่วยบริการแจ้งข้อมูลผู้ป่วยทุกรายภายในเวร 3) ดึงข้อมูลผู้ป่วยทั้งรหัสโรคหลัก (J10-J11) และโรคใกล้เคียง (โดยเฉพาะ J09 และ J12) ทั้งกรณีเป็นโรคหลักหรือโรครอง และติดตามรายงานที่มีการเปลี่ยนวินิจฉัยภายหลัง และ 4) ประสานแพทย์หรือพยาบาลเพื่อวางแนวทางการบันทึกเวชระเบียนให้ครบถ้วน