ปัจจัยที่มีอำนาจพยากรณ์พฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของประชาชน อำเภอวัดโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงพรรณนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอำนาจพยากรณ์พฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของประชาชน อำเภอวัดโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก กลุ่มตัวอย่างคือ ประชาชน อำเภอวัดโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก จำนวน 353 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์ถดถอยพหุแบบขั้นตอน ผลการวิจัย พบว่า ความรู้เกี่ยวกับยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อและความรอบรู้ด้านการใช้ยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้ออยู่ในระดับสูง ส่วนทัศนคติต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ความพึงพอใจต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ความเชื่อมั่นต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ส่วนประสมทางการตลาดต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ และพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้ออยู่ในระดับปานกลาง และปัจจัยที่มีอำนาจพยากรณ์พฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของประชาชนสูงที่สุดคือ ส่วนประสมทางการตลาดต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ รองลงมาคือ ความรอบรู้ด้านการใช้ยาสมุนไพรเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ความรู้เกี่ยวกับยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ และทัศนคติต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ตามลำดับ ตัวแปรพยากรณ์ทั้ง 4 ตัว ร่วมพยากรณ์พฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของประชาชนได้ ร้อยละ 16.4 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรพัฒนาส่วนประสมทางการตลาดต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ สร้างความรอบรู้ด้านการใช้ยาสมุนไพรเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ให้ความรู้เกี่ยวกับยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ และปรับทัศนคติที่ดีต่อยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้ออย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการนโยบายสมุนไพรแห่งชาติ. แผนปฏิบัติการด้านสมุนไพรแห่งชาติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2566 - 2570. กรุงเทพมหานคร: เปเปอรี่; 2566.
กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. ข้อมูลการบริการด้านแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก [อินเทอร์เน็ต]. 2557 [เข้าถึงเมื่อ 4 ธันวาคม 2566] เข้าถึงได้จาก: http://hs.dtam.moph.go.th
กองโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อม กรมควบคุมโรค. รายงานสถานการณ์โรคและภัยสุขภาพจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อม [อินเทอร์เน็ต]. 2562 [เข้าถึงเมื่อ 4 ธันวาคม 2566] เข้าถึงได้จาก: https://ddc.moph.go.th/doed/pagecontent.php?page=888&dept=doed
อภิรุจน์ รุ่งเรือง, วธู พรหมพิทยารัตน์. ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของเกษตรกร อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี 2567;35(1):195-205.
พระราชบัญญัติผลิตภัณฑ์สมุนไพร พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 136, ตอนที่ 56 ก (30 เมษายน 2562).
Bloom BS. The role of educational science in curriculum development. Int J Educ Sci 1965;1:5-15.
กองสุขศึกษา กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ. กลยุทธ์การสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: สามเจริญพาณิชย์; 2561.
Kotler P, Keller KL. Marketing management. 15th ed. Edinburgh: Pearson Education; 2016.
Morgan RM, Hunt SD. The commitment-trust theory of relationship marketing. J Mark. 1994;58(3):20-38. doi:https://doi.org/10.2307/1252308.
Wheelen TL, Hunger JD. Strategic management and business policy: toward global sustainability. 13th ed. Massachusetts: Pearson Education; 2012.
กัลยา วานิชย์บัญชา, ฐิตา วานิชย์บัญชา. การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. พิมพ์ครั้งที่ 27. กรุงเทพมหานคร: สามลดา; 2558.
จรณิต แก้วกังวาล. ขนาดกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงคลินิก. ใน: พรรณี ปีติสุทธิธรรม, ชยันต์ พิเชียรสุนทร, บรรณาธิการ. ตำราการวิจัยทางคลินิก ฉบับปรับปรุงใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง; 2561. หน้า 185-227.
Bloom BS. Taxonomy of educational objectives, handbook I: The cognitive domain. New York, NY: David Mckay; 1975.
Rovinelli RJ. Hambleton RK. On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch 1977;2(2):49-60.
Kuder GF, Richardson MW. The theory of the estimation of test reliability. Psychometrika 1937;2(3):151–60.
Cronbach LJ. Essentials of psychology and education. New York: McGraw-Hill; 1984.
Hair JF, Black WC, Babin BJ, Anderson RE. Multivariate data analysis. 7th edition. Upper Saddle River (NJ): Pearson Education; 2010.
ปิยทัศน์ ใจเย็น, ยุทธนา แยบคาย. ปัจจัยที่มีผลต่อความเชื่อมั่นในผลิตภัณฑ์สมุนไพรของประชาชน จังหวัดสุโขทัย. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก 2563;18(1):122-34.
ฐาปานีย์ กรณพัฒน์ฤชวี, ภัทรฤทัย เกณิกาสมานวรคุณ. ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดมีผลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์สมุนไพรไทยผ่านทางอินเทอร์เน็ตของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์ 2565;4(3):111-24.
วัชราพร เชยสุวรรณ. ความรอบรู้ด้านสุขภาพ: แนวคิดและการประยุกต์สู่การปฏิบัติการพยาบาล. วารสารแพทย์นาวี 2560;44(3):183-97.
นัฐธิญา จันทร์ดอน, นงลักษณ์ เมธากาญจนศักดิ์. ผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในการใช้สมุนไพรต่อความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพของผู้เป็นโรคไตเรื้อรังระยะที่ 3-4. วารสารการปฏิบัติการพยาบาลและการผดุงครรภ์ไทย 2566;10(1):86-103.
อภิญญา จุติตระกูลชัย, วิลาสินี หงสนันทน์. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการใช้ยาขมิ้นชันของประชาชนในจังหวัดสุโขทัย. วารสารสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร 2563;2(2):26-36.
