รูปแบบนาฬิกาชีวิตของผู้สูงอายุกลุ่มช่วยเหลือตัวเองได้ดีในชุมชน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนารูปแบบนาฬิกาชีวิตของผู้สูงอายุกลุ่มช่วยเหลือตัวเองได้ดีในชุมชน เขตเทศบาลตำบลปทุม อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม โดยมี 3 ระยะ คือ ระยะ1 ศึกษาสถานการณ์การดูแลสุขภาพผู้สูงอายุกลุ่มช่วยเหลือตัวเองได้ดีในชุนชน จากแบบสอบถาม กลุ่มเป้าหมาย 100 คน สนทนากลุ่มผู้มีส่วนเกี่ยวข้องและประชุมกลุ่มผู้สูงอายุ จำนวน 10 คน ระยะ2 พัฒนารูปแบบนาฬิกาชีวิตของผู้สูงอายุกลุ่มช่วยเหลือตัวเองได้ดีในชุมชน โดยขั้นวางแผน ขั้นปฏิบัติการ ขั้นสังเกตผลและขั้นสะท้อนผล กลุ่มเป้าหมาย 50 คน และระยะ 3 ประเมินการพัฒนารูปแบบนาฬิกาชีวิตของผู้สูงอายุกลุ่มช่วยเหลือตัวเองได้ดีในชุมชน จากแบบประเมินการดูแลสุขภาพ กลุ่มเป้าหมาย 20 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณา ได้แก่ การแจงแจงความถี่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย ระยะที่ 1 พบว่า ผู้สูงอายุส่วนใหญ่มีค่าดัชนีมวลกายกลุ่มอ้วนระดับ 2 มีปัญหาการรับประทานอาหารและส่วนใหญ่ไม่ทำงานอดิเรก มีภาวะซึมเศร้าอยู่ในระดับน้อย ระยะ 2 พบว่า ผู้สูงอายุมีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นเสนอและตัดสินใจเลือกกิจกรรม (กิจกรรมตรวจสุขภาพในชุมชน กิจกรรมอบรมความรู้ กิจกรรมทางศาสนา) ระยะ 3 พบว่า ผู้สูงอายุไม่เกิดภาวะแทรกซ้อน ค่าดัชนีมวลกายอยู่ในระดับกลุ่มอ้วน 1 มีการออกกำลังกาย ทำงานอดิเรก เข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมมากขึ้นและผู้สูงอายุได้เกิดการเรียนรู้ในการดูแลสุขภาพตนเองได้ดีขึ้น สรุปการพัฒนารูปแบบนาฬิกาชีวิตของผู้สูงอายุกลุ่มช่วยเหลือตัวเองได้ดีในชุมชนภาคีเครือข่ายชุมชนต้องสนับสนุนในการดำเนินกิจกรรมของผู้สูงอายุให้มีการปฏิบัติตามนาฬิกาชีวิตและให้การดำเนินกิจกรรมเป็นไปอย่างต่อเนื่อง