ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจ การรับรู้คุณค่าตนเอง กับการพัฒนาตนเองของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลศูนย์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ระดับแรงจูงใจ การรับคุณค่าตนเอง กับการพัฒนาตนเอง ของพยาบาลวิชาชีพ และหาความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจ การรับรู้คุณค่าตนเอง กับการพัฒนาตนเองของพยาบาลวิชาชีพ กลุ่มตัวอย่างคือพยาบาลวิชาชีพ สังกัดกลุ่มการพยาบาลโรงพยาบาล ศูนย์ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ซึ่งปฏิบัติงานมาแล้ว 1 ปีขึ้นไป จำนวน 272 คนได้จากการสุ่มตัวอย่าง แบบแบ่งชั้นภูมิ และสุ่มตัวอย่างอย่างง่ายเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม 4 ส่วน ส่วนที่ 1 ข้อมูล ทั่วไป ส่วนที่ 2 แรงจูงใจ ส่วนที่ 3 การรับรู้คุณค่าในตนเอง ส่วนที่4 การพัฒนาตนเองของพยาบาลวิชาชีพ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความสอดคล้องของเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ค่าดัชนีความสอดคล้องของ เนื้อหาของแบบสอบถามแต่ละข้อ อยู่ระหว่าง 0.8 - 1.00 และความเที่ยงของเครื่องมือซึ่งแบบสอบถาม ส่วนที่ 2 ส่วนที่ 3 และส่วนที่ 4 มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.93, 0.94 และ 0.94 ตามลำดับวิเคราะห์ข้อมูล โดยหาค่า ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1) แรงจูงใจรับรู้คุณค่าตนเองและการพัฒนาตนเองของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาล ศูนย์ เขตภาคเหนือตอนล่างโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.59, SD = 0.38, = 3.93, SD = 0.40, = 3.69, SD = 0.49 ตามลำดับ) 2) แรงจูงใจ และการรับรู้คุณค่าตนเองของพยาบาลวิชาชีพมีความสัมพันธ์ทางบวก กับการพัฒนาตนเองของพยาบาลวิชาชีพ โดยรวมอยู่ในระดับปานกลางที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .01 (r = .583, r = .623 ตามลำดับ) ข้อเสนอแนะจากการทำวิจัยครั้งนี้ คือผู้บริหารควรให้โอกาสบุคลากรได้เป็นผู้นำ ให้มีส่วนร่วมรับผิดชอบ งานด้านการบริหาร ให้การยกย่อง ชมเชยเมื่อพยาบาลปฏิบัติงานได้สำเร็จตามเป้าหมาย บริหารงานด้วยความ ยุติธรรม มีการกระตุ้นให้พยาบาลมีเป้าหมายในการดำเนินงาน หรือมีการประเมินและวัดความก้าวหน้าของตนเองอย่างสม่ำเสมอ ให้การสนับสนุนและช่วยเหลือ สร้างความเชื่อมั่น เพื่อให้บุคลากรบรรลุสำเร็จ ตามที่ได้ตั้งเป้าหมายไว้