ผลของโปรแกรมความเชื่อด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคเอดส์ของนักเรียนวัยรุ่นชาย ในสังกัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย

Main Article Content

Jurairut Chanpichit
Worawan Tipwareerom

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้การวิจัยกึ่งทดลองสองกลุ่มวัดซ้ำ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมความเชื่อด้านสุขภาพ ต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคเอดส์ของนักเรียนวัยรุ่นชายในสังกัดศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษา ตามอัธยาศัย อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนวัยรุ่นชายที่มีอายุระหว่าง 16-18 ปี เลือกแบบเฉพาะเจาะจง เป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิง พรรณาและสถิติ Repeated Measure ANOVA ผลการวิจัย พบว่า 1. หลังเข้าร่วมโปรแกรมกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้ ทัศนคติและพฤติกรรมเกี่ยวกับโรคเอดส์และ การป้องกัน พฤติกรรมการป้องกันโรคเอดส์การใช้ถุงยางอนามัยขณะมีเพศสัมพันธ์ สูงกว่ากว่าก่อนได้รับ โปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) การไม่มีคู่นอนหลายคน การไม่ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ หรือใช้สารเสพติดก่อนการมีเพศสัมพันธ์ และการไม่เที่ยวหญิงหรือชายที่ขายบริการทางเพศ มีคะแนนเฉลี่ย สูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) 2. เปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม พบว่า คะแนนเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับโรคเอดส์และ การป้องกันและการไม่มีคู่นอนหลายคนของเด็กวัยรุ่นชายในกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (p < .05) ทัศนคติเกี่ยวกับโรคเอดส์และพฤติกรรมการป้องกันโรคเอดส์ การไม่ดื่มเครื่องดื่มที่มี แอลกอฮอล์หรือใช้สารเสพติดก่อนการมีเพศสัมพันธ์ และการไม่เที่ยวหญิงหรือชายที่ขายบริการทางเพศ ในกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมความเชื่อด้านสุขภาพสามารถนำไปใช้ในการส่งเสริม พฤติกรรมการป้องกันโรคเอดส์ของนักเรียนวัยรุ่นชายได้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Chanpichit, J., & Tipwareerom, W. (2018). ผลของโปรแกรมความเชื่อด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคเอดส์ของนักเรียนวัยรุ่นชาย ในสังกัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย. NU Journal of Nursing and Health Sciences, 12(1), 35–47. สืบค้น จาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/NurseNu/article/view/160232
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กองควบคุมโรคเอดส์ สานักอนามัย. (2558). การเฝ้าระวัง
พฤติกรรมที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อเอชไอวี
ใน 9 กลุ่ม ประชากรเป้าหมายพื้นที่กรุงเทพ
มหานคร ปี 2558. นครปฐม:สถาบันพัฒนา
สุขภาพอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล.
จรรยา เศรษฐพงศ์, เกียรติกำจร กุศล, สายฝน เอกวรางกูร
และปิยธิดา จุลละเปีย. (2550). พฤติกรรมเสี่ยง
ต่อสุขภาพของวัยรุ่นในสถานศึกษาจังหวัด
นครศรีธรรมราช.วารสารการพยาบาลและ
การศึกษา สถาบันพระบรมราชชนก. 3(3), 51-63.
เจตนิพิฐ สมมาตย์. (2557). ผลของโปรแกรมการให้
ความรู้เกี่ยวกับโรคเอดส์ตามแบบแผนความ
เชื่อด้านสุขภาพในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา
ตอนต้น จังหวัดขอนแก่น (พิมพ์ครั้งที่ 1).
ขอนแก่น: วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร.
เจียรนัย ทรงชัยกุล. (2554). เอกสารการสอนชุดวิชา
จิตวิทยาและวิทยาการการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2).
กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัย
ธรรมาธิราช.
ชุตินธร จังสถิตย์กุล. (2553). ผลของโปรแกรมสุขศึกษา
ในการประยุกต์แบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ
และการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมในการพัฒนา
พฤติกรรมการป้องกันโรคเอดส์ของนักเรียน
มัธยมศึกษาปีที่ 2 จังหวัดอุดรธานี .วารสารวิจัย
มข (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 10(3), 39-50.
ฐิติมา เพชรสัมฤทธิ์, ไชยรัตน์ ปราณี, และสุพัฒนา
หอมบุปผา. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรม
สุขภาพทางเพศของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา
ตอนต้นในจังหวัดนครสวรรค์.วารสารวิชาการ
เครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏ
ภาคเหนือ,4(6), 71-84.
ทิศนา แขมมณี. (2555). 14 วิธีการสอนสำหรับครูมือ
อาชีพ (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2556). รูปแบบการเรียนการสอน:
ทางเลือกที่หลากหลาย (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ:
แอคทีฟ พริ้นท์
พนม เกตุมาน. (2550). การสอนเพศศึกษาตาม
พัฒนาการทางเพศ. สืบค้นจาก http://www.
psyclin.co.th/new_page_50.htm
ยุพา พูนขำ, ประกายดาว พรหมประพัฒน์, กอบกุล
ไพศาลอัชพงษ์, และรณภูมิ สามัคคีคารมย์.
(2553). การส่งเสริมสุขภาพป้องกันพฤติกรรม
เสี่ยงและปัญหาสุขภาพเยาวชน (พิมพ์ครั้งที่ 1).
นนทบุรี: องค์การอนามัยโลกประจำประเทศไทย.
เยาวลักษณ์ แสนทวีสุข และพรรณี บัญชรหัตกิจ. (2554).
ผลของโปรแกรมสุขศึกษาโดยประยุกต์ทฤษฏี
ความสามารถตนเองร่วมกับการสร้างแรงจูงใจ
เพื่อสร้างเสริมพฤติกรรมทางเพศที่พึงประสงค์
ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียน
แห่งหนึ่ง จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิจัย มข
(ฉบับบัณฑิตศึกษา), 11(4), 67-76.
วารุณี ฟองแก้ว. (2554). การป้องกันเอชไอวีในวัยรุ่น
ประเด็นท้าทายและแนวทางแก้ไข. เชียงใหม่:
บริษัท
นพบุรีการพิมพ์ จำกัด.UNICEF Thailand. (2557).
วิเคราะห์สถานการณ์และปัจจัยที่มีผลต่อ
การติดเชื้อเอชไอวี (HIV) ของกลุ่มเยาวชนใน
ประเทศไทย .สืบค้นจาก http://www.unicef.org/
thailand/tha/media_22921.htm
วิลาวัณย์ เสนารัตน์ และชวพรพรรณ จันทร์ประสิทธิ์.
(2551). เอกสารการสอนชุดวิชามโนมติและ
กระบวนการพยาบาล (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ:
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์. (2555).
สถานการณ์เด็กและวัยรุ่น. สืบค้น จาก http://
www.smartteen.net/main/
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสุโขทัย. (2558). รายงาน
สถานการณ์เอดส์มกราคม 2558. สืบค้นจาก
www.skto.moph.go.th/ssj/disease/tb/58aids/
สุมิตตา สว่างทุกข์ และปาริชาติ ทาโน. (2558). การศึกษา
การตระหนักรู้ในพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศกับ
พฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนักเรียนวัยรุ่น. วารสาร
เกื้อการุณย์, 22(2), 41-56.
องค์การแพธ. (2550). คู่มือผู้จัดการเรียนรู้เพศศึกษา
รอบด้าน. กรุงเทพฯ:เออริเจนท์ แทค จำกัด.