Effect of Behavior Modification Program on The Health Behavior and Nutritional Status of Overweight and Obese Healthcare Worker in Thungsong Hospital, Nakhon Si Thammarat Province.
Keywords:
Behavior Modification Program, Healthcare Worker, Overweight and ObeseAbstract
Background: Obesity is a serious public health problem that requires urgent attention and also the beginning of various health problems. The annual health check-up results of health care workers in Thungsong Hospital showed one-third were overweight and obese.
Objective: To study the effects of a behavior modification program on health behaviors and nutritional status of overweight and obesity healthcare worker in Thungsong Hospital.
Materials and Methods: This research was quasi-experiment research with two groups pre-posttest design. The sample were 66 health care workers with overweight and obese were divided 33 persons per groups by simple random sampling. The control group received obesity pamphlets. The experimental group received a behavior modification program (diet,exercise and emotion) based on the Health Belief Model and Social support for 12 weeks, then follow up at 24 weeks. The instruments used in this study were questionnaires (knowledge of obesity, weight loss attitude and health behaviors) examined by 3 experts that CVI equal to 1, Reliability Index was 0.77, 0.71 and 0.84 respectively. Nutritional status was assessed by BMI and waist circumference. Data were analyzed by SPSS program and using descriptive statistics (percentage, mean, standard deviation). Paired t-test for intra-group differences and independent sample t-test for between groups differences. Statistic significance was set at 0.05.
Result: At 12 and 24 weeks after the trial, the experimental group had the mean scores of knowledge, attitude and health behavior were significantly higher than before the experiment and the control group (p<0.05), waist circumference was significantly lower than before the experiment and the control group (p<0.05), and body mass index was lower than before the experiment but not different from the control group.
Conclusion: The research findings show this program can apply in working-age population with overweight and obese due to increased knowledge about obesity, weight loss attitude and health behaviors, then decreased BMI and waist circumference. and maintained healthy behaviors at 12 weeks after the end of program.
Keywords: Behavior Modification Program, Healthcare Worker, Overweight and Obese
References
World Health Organization. Obesity and overweight; 9 June 2021[internet]. [cited 2022 April 26].Available from: https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail /obesity-and-overweight.
Nuys KV, Globe D, Mak DN, Cheung H, Sullivan J, Goldman D. The association between employee obesity and employer costs: evidence from a panel of U.S. employers. American Journal Health Promotion 2014;5:277-85.
วิชัย เอกพลากร(บก).รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 6 พ.ศ.2562-2563. พิมพ์ครั้งที่1. อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์; 2564:169-76.
Pitayatienanan P, et al. Economic costs of obesity in Thailand: a retrospective cost-of-illness study. Pubmed. 2014;14:146.
เปรมยศ เปี่ยมนิธิกุล.ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะน้ำหนักเกินและโรคอ้วนกับการลาป่วยของคนงานโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์แห่งหนึ่ง.[วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ; 2556
กนกนันท์ สมนึก,กุลรัตน์ สายธิไชย, กิตติพงศ์ อ้วนแก้ว, รุ่งนภา ศิริพรไพบูลย์, อานนท์ ทองคงหาญ. ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อภาวะอ้วนลงพุงในบุคลากรโรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยาตากสินมหาราช. วชิรเวชสารและวารสารเวชศาสตร์เขตเมือง.2021;65:27-36.
Dankyau M, Shu'aibu JA, Oyebanji AE, Mamven OV. Prevalence and correlates of obesity and overweight in healthcare workers at a tertiary hospital. Journal of Medicine in the Tropics 2016. 18;2:55-9.
สถาบันวิจัยและประเมินเทคโนโลยีทางการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. แนวทางเวชปฏิบัติการป้องกันและดูแลรักษาโรคอ้วน.พิมพ์ครั้งที่1.กรุงเทพ:ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย;2553
สุธรรม นันทมงคลชัย.วิจัยอนามัยครอบครัว.พิมพ์ครั้งที่2.กรุงเทพฯ;ประยูรสาส์นไทยการพิมพ์;2562.
Rosenstock IM.The health belief model and preventive health behavior.Health Education Monographs 1974;2:354-86.
House JS. Social support and social structure. Soc Forum 1987; 2(1):135-46.
Prochaska JO, DiClemente CC. Stages and processes of self-change of smoking: Toward an integrative model of change. Journal of Counseling and Clinical Psychology 1983;51:390-5.
อรรถพงษ์ ชุ่มเขียว, กาญจนา ทองบุญนาค, อุบล ชื่นสำราญ, ณัฐิยา ตันตรานนท์. ประสิทธิผลของโปรแกรมควบคุมน้ำหนักที่เน้นเรื่องการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม การรับประทานอาหารในนักศึกษาที่มีน้ำหนักเกินหรือเป็นโรคอ้วน. วารสารพยาบาลสาร. 2562;3:106-17.
ศุภชัย สามารถ,จุฬาภรณ์ โสตะ.ประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาโดยประยุกต์ใช้ความสามารถตนเองร่วมกับขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเพื่อการลดน้ำหนักในกลุ่มวัยทำงานอายุ 40-49 ปีที่มีภาวะน้ำหนักเกินและโรคอ้วนตำบลหนองกุงเซิน อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น. วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 7 จังหวัดขอนแก่น.2559;23:34-45.
นฤมล เพิ่มพูน, วนลดา ทองใบ, ลภัสรดา หนุ่มคำ. ผลของโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมต่อพฤติกรรมสุขภาพและภาวะโภชนาการของพนักงานในสถานประกอบการที่มีภาวะน้ำหนักเกินมาตรฐาน.รามาธิบดีพยาบาลสาร. 2016;22:177-91
เกรียงศักดิ์ สมบัติ สุรนาถวัชวงศ์, ไพบูลย์ พงษ์แสงพันธ์, กาญจนา พิบูลย์. ประสิทธิผลของโปรแกรมสนับสนุนการจัดการตนเองต่อภาวะอ้วนของบุคลากรคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. บูรพาเวชสาร.2563;7:23-38.
ทวีศักดิ์ เทพพิทักษ์.การใช้แบบจำลองKAPกับการศึกษาพฤติกรรมและทัศนคติการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ของคนประจำเรือไทย.วารสารวิทยาการจัดการ ม.ราชภัฎเชียงราย.2556;8:84-102.
อรนภา ทัศนัยนา. ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายที่มีต่อค่าดัชนีมวลกายและเปอร์เซ็นต์ไขมันของหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน. วารสารสุขศึกษา พลศึกษาและสันทนาการ.2561;44:303-17
Christensen JR, Overgaard K, Carneiro IG, Holtermann A & Sogaard K. Weight loss among female health care workers- a 1-year workplace based randomized controlled trial in the FINALE-health study. BMC Public Health.2012;12:625.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในมหาราชนครศรีธรรมราชเวชสาร ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในมหาราชนครศรีธรรมราชเวชสาร ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาราชนครศรีธรรมราชเวชสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารมหาราชนครศรีธรรมราชเวชสาร ก่อนเท่านั้น
