ผลของการใช้ยาแอสไพรินในการป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดระดับปฐมภูมิ ในผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2: การศึกษาจากเหตุไปหาผลแบบย้อนหลัง

บทคัดย่อ

     การศึกษาจากเหตุไปหาผลแบบย้อนหลังนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของการได้รับยาแอสไพรินขนาด 81 มิลลิกรัมต่อวันในการป้องกันการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด ระดับปฐมภูมิ และการเกิดเลือดออกในทางเดินอาหารของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีอายุมากกว่าหรือเท่ากับ 50 ปี ที่มีความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือดคำนวณขนาดตัวอย่าง จำนวนกลุ่มละ 313 ราย แบ่งเป็นกลุ่มที่ได้รับยาแอสไพรินและไม่ได้รับยาแอสไพริน เก็บรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนโรงพยาบาลบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2555 ถึง 30 มิถุนายน 2565 ติดตามการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด และการเกิดเลือดออกในทางเดินอาหารเป็นระยะเวลา 5 ปี วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ความถี่ ร้อยละ และ Logistic regression
     ผลการศึกษาพบว่า การได้รับยาแอสไพริน ไม่มีความสัมพันธ์ต่อการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด (OR = 0.87, 95% CI = 0.54-1.38) และเกิดเลือดออกในทางเดินอาหาร (OR = 1.38, 95% CI = 0.68-2.80) ในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีอายุมากกว่าเท่ากับ 50 ปี ที่มีความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือด ทั้งนี้พบปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด ได้แก่ โรคความดันโลหิตสูง (ORadj = 2.12, 95% CI = 1.14-3.99) ระดับความดันซิสโตลิกที่มากกว่าเท่ากับ 140 มิลลิเมตรปรอท (ORadj = 1.93, 95% CI = 1.13-3.30) และระดับความดันไดแอสโตลิกที่มากกว่าเท่ากับ 90 มิลลิเมตรปรอท (ORadj = 2.47, 95% CI = 1.17-5.23) ดังนั้นแพทย์ควรมีการสั่งจ่ายยาแอสไพรินในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 อายุมากกว่าเท่ากับ 50 ปี ที่มีความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือดโดยคำนึงข้อมูลผู้ป่วยรายบุคคลร่วมกับปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดร่วมด้วย