ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ตามแนวคิดการฟื้นหาย ต่อการฟื้นหายของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

Main Article Content

กาญจนา สุดใจ

บทคัดย่อ

การดูแลผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามีเป้าหมายสำคัญคือผู้ป่วยหายจากโรค ดังนั้นเมื่อผู้ป่วยสิ้นสุดการรักษาในโรงพยาบาลแล้วจำเป็นต้องได้รับการบำบัดทางจิตสังคมอย่างต่อเนื่องเพื่อให้สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ตามแนวคิดการฟื้นหายต่อการฟื้นหายในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่เข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยในของโรงพยาบาลจิตเวช จำนวน 56 คน คัดเลือกเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 28 คนด้วยการจัดลำดับก่อนหลัง กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ตามแนวคิดการฟื้นหาย และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือโปรแกรมการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ตามแนวคิดการฟื้นหาย ใช้ระยะเวลา 4  เดือน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่แบบประเมินการฟื้นหายทางจิตใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติที ผลการศึกษาพบว่า คะแนนเฉลี่ยของการฟื้นหายทางจิตใจในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่ได้รับโปรแกรมการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ตามแนวคิดการฟื้นหายสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p<.05 ผลการวิจัยเสนอแนะว่าโปรแกรมการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ตามแนวคิดการฟื้นหายในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสามารถนำมาใช้ในการบำบัดกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าได้โดยตรง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
1.
สุดใจ ก. ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ตามแนวคิดการฟื้นหาย ต่อการฟื้นหายของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. JMPH4 [อินเทอร์เน็ต]. 9 ธันวาคม 2022 [อ้างถึง 31 มกราคม 2026];12(2):48-57. available at: https://he01.tci-thaijo.org/index.php/JMPH4/article/view/258161
ประเภทบทความ
นิพนธ์ต้นฉบับ (บทความวิชาการ)

เอกสารอ้างอิง

พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, นพพร ตันติรังสี, วรวรรณ จุฑา, อธิบ ตันอารีย์, ปทานนท์ ขวัญสนิท, สาวิตรี อักษณางค์กรชัย และคณะ. รายงานการศึกษาเรื่องความชุกของโรคจิตเวชและปัญหาสุขภาพจิต: การสำรวจระบาดวิทยาสุขภาพจิตของคนไทยระดับชาติปี พ.ศ. 2556. นนทบุรี: บียอนด์พับลิสชิ่ง; 2559.

สำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ. รายงานภาระโรคและการบาดเจ็บของประชากรไทย พ.ศ. 2557. นนทบุรี: เดอะกราฟิกโกซิสเต็มส์; 2560.

กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. แนวทางการดูแลเฝ้าระวังโรคซึมเศร้าระดับจังหวัด. อุบลราชธานี: ศิริธรรมออฟเซ็ท; 2554.

ฉวีวรรณ สัตยธรรม, แผ จันทร์สุข, ศุกร์ใจ เจริญสุข. การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช (ฉบับปรับปรุง) เล่มที่ 1. นนทบุรี: โครงการสวัสดิการวิชาการ สถาบันพระบรมราชชนนี; 2562.

ยาใจ สิทธิมงคล, พวงเพชร เกสรสมุทร, นพพร ว่องสิริมาศ, อทิตยา พรชัยเกตุ โอว ยอง. การพยาบาลจิตเวชศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โครงการตำราคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล; 2559.

ภานุมาศ จิตสงบ. ประสบการณ์การฟื้นหายของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่ได้รับการวินิจฉัยครั้งแรก [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาพยาบาลศาสตร์]. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2560.

Young SL, Ensing DS. Exploring recovery from the perspective of people with psychiatric disabilities. PRJ 1999; 22(3): 219-31.

อัจฉราพร สี่หิรัญวงษ์, ทัศนา บุญทอง, ศิริอร สินธุ, ธนา นิลชัยโกวิทย์. การคืนความสำคัญให้ตนเองภายหลังจากการสูญเสียความมีคุณค่าในตนเอง: ทฤษฎีเชิงสาระอธิบายการฟื้นหายจากความซึมเศร้าของสตรีไทยวัยกลางคน. วารสารวิจัยทางการพยาบาล 2022; 6: 186-99.

Zauszniewski AJ. Nursing Diagnosis and Depressive Illness. Int J Nurs Terminol Classif 1994; 5(3):106-14.

Ahern L, & Fisher D. Recovery at your own Pace. JPN 2001; 39(4): 22-32.

กนกรัชต์ สุดลาภา, สุวัฒสัน รักขันโท. การให้คำปรึกษารายบุคคลตามแนวคิดสัมพันธภาพระหว่างบุคคลในผู้มีภาวะซึมเศร้า. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์ 2564; 7(2): 431-47.

รัตน์ศิริ ทาโต. การวิจัยทางพยาบาลศาสตร์: แนวคิดสู่การประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2018.

ฐานียา สุทะปา, จินตนา ยูนิพันธุ์, วิภาวี เผ่ากันทรากร, ปทานนท์ ขวัญสนิท. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการฟื้นหายต่อการฟื้นหายในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารปฏิบัติการพยาบาลและการผดุงครรภ์ไทย 2563; 7(1):118-32.

บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. ขนาดอิทธิพล การวิเคราะห์อำนาจ การคำนวณขนาดตัวอย่างที่เหมาะสมโดยใช้โปแกรม G* Power. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2020.

Glazer GL, Pressler JL. Schlotfelde’s health seeking nursing model. In: Fitzpatrick, J. J., Whall, A. L., editors. Conceptual models of nursing practice. Englewood Cliffs (NJ): Prentice-Hall; 1989.

นุสรา วรภัทราทร. ปัจจัยทำนายการฟื้นหายของบุคคลที่ป่วยด้วยโรคซึมเศร้า [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาพยาบาลศาสตร์]. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2560.

Barber JP, Connolly MB, Crits-Christoph P, Gladis L, Siqueland L. Alliance predicts patients’ outcome beyond in treatment change in symptoms. J Consult Clin Psychol 2022; 68(6): 1027-32.

Vasquez MT, Johnson JD. Multicultural therapy: A practice imperative. American Psychological Association; 2022.

Johnson SL, Mayer B, Winett C, Small J. Social support and self-esteem predict changes in bipolar depression but not mania. J Affect Dis 2000, 58(1): 79-86.

Nasser EH, Overholser JC. Recovery from major depression: The role of support from family, friends, and spiritual beliefs. Acta Psy Scandinavia 2005; 111(2): 125-32.

Cook AJ, Copeland EM, Floyd BC, Jonikas AJ, Hamilton MM, Razzano L, et al. A randomized controlled trial of effects of wellness recovery action planning on depression, anxiety, and recovery. Psy Serv 2012; 63(6): 541-7.

Fava GA, Ruini C, Rafanelli C, Finos L, Conti S, Grandi S. Six-year outcome of cognitive behavior therapy for prevention of recurrent depression. Am J Psychiatry 2004; 161(10): 1872-6.

Zimmerman M, Posternak MA, McGlinchey J, Friedman M, Attiullah N, Boerescu D. Validity of a self-report depression symptom scale for identifying remission in depressed outpatients. Compre Psychia 2006; 47(3): 185-8.