ผลของการประยุกต์ใช้โปรแกรม Smart Kid C0acher ต่อภาวะโภชนาการและความรู้ของเด็กนักเรียนที่มีภาวะโภชนาการเกินชั้นประถมศึกษาตอนปลายโรงเรียนนำร่อง 4 โรงเรียน จังหวัดสมุทรปราการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ภาวะโภชนาการเกินและโรคอ้วนเป็นปัญหาที่พบมากขึ้นในเด็กวัยเรียนซึ่งโรคอ้วนเป็นปัจจัยที่นำไปสู่โรคเรื้อรังได้มากมายเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการประยุกต์ใช้โปรแกรม Smart Kid Coacherต่อภาวะโภชนาการและความรู้ของเด็กนักเรียนที่มีภาวะโภชนาการเกินชั้นประถมศึกษาตอนปลายโรงเรียนนำร่อง 4 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนวัดแพรกษา โรงเรียนนาคดีวิทยา โรงเรียนเทศบาล 1 ในระบบสาธิตรามคำแหง และโรงเรียนชุมชนวัดราษฎร์บำรุงที่มีภาวะโภชนาการเกิน ใช้วิธีเลือกสุ่มแบบเจาะจงจำนวน 136 คน โดยประยุกต์ใช้การจัดการน้ำหนักเด็กของกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข และแนวคิดการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามความรู้และประเมินภาวะโภชนาการด้วยน้ำหนักตามเกณฑ์ส่วนสูงวิเคราะห์ความรู้ของเด็กในการการบริโภคอาหารการออกกำลังกายก่อนเข้าร่วมโครงการกับหลังเข้าร่วมโครงการ 1 3 และ 6 เดือน โดยการแจกแจงความถี่ร้อยละและค่าเฉลี่ย ผลการวิจัยพบว่าคะแนนความรู้การบริโภคอาหารและออกกำลังกายก่อนและภายหลังเข้าร่วมโครงการ 1 3 และ 6 เดือนไม่มีความแตกต่างกัน (p-value >.05) ส่วนภาวะโภชนาการภายหลังเข้าร่วมโครงการพบว่า นักเรียนมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นและความสูงเพิ่มขึ้น พบว่า ส่วนใหญ่มีภาวะโภชนาการคงที่ จำนวน 114 คน คิดเป็นร้อยละ 83.83 รองลงมามีภาวะโภชนาการจาก +3 S.D. ลดลงเป็น +2 S.D. จำนวน 11 คน คิดเป็นร้อยละ 8.09 จาก +2 S.D. ลดลงเป็น +1.5 S.D. จำนวน 9 คน คิดเป็นร้อยละ 6.62 จาก +2 S.D. ลดลงเป็น Median จำนวน 1 คน คิดเป็นร้อยละ 0.74 และภาวะโภชนาการจาก +2S.D. เพิ่มขึ้นเป็น +3S.D. จำนวน 1 คน คิดเป็นร้อยละ 0.74 ตามลำดับโดยสรุปจะเห็นว่าภาวะโภชนาการของนักเรียนยังไม่แตกต่างจากตอนเริ่มโครงการ ดังนั้นจึงควรสนับสนุนให้โรงเรียนจัดกิจกรรมที่เน้นการความตระหนักจัดกิจกรรมเสริมแรงจัดสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคและการออกกำลังกายเช่นการเข้มงวดในการขายอาหารที่ไม่มีประโยชน์แก่แม่ค้าทั้งในและนอกบริเวณโรงเรียนการจัดกิจกรรมการออกกำลังกายก่อนและหลังเลิกเรียนการจัดหาน้ำดื่มที่สะอาดและเพียงพอกับจำนวนนักเรียนทั้งนี้ภายใต้การมีส่วนร่วมของครอบครัวชุมชนและสถานบริการสุขภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
2.ปริยาภรณ์ มณีแดง.บทบาทพยาบาลอนามัยชุมชนในการป้องกันโรคอ้วนในเด็กวัยเรียน;2561 [วันที่อ้างถึง 12พฤศจิกายน 2561].ที่มา:www.tcithaijo.org/index.php/jnatned/article/view/ 111698.
3. กระทรวงสาธารณสุข. คู่มือนักจัดการน้ำหนักเด็กวัยเรียน Smart Kid coacher.กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์บริษัทสามเจริญพาณิชย์ (กรุงเทพฯ) จำกัด;2559
4. ปุลวิชช์ ทองแตงและจันทร์จิรา สีสว่าง. ภาวะน้ำหนักเกินในเด็กไทย; 2554 [วันที่อ้างถึง 12 พฤศจิกายน 2561].ที่มา : https://med.mahidol.ac.th/nursing/jns/DocumentLink/2555/issue_03/02.pdf.
5. นวลอนงค์ บุญจรูญศิลป์. เด็กไทยกับนิสัยการกิน; 2546 [วันที่อ้างถึง 31 ตุลาคม 2561].ที่มา:http://www.doctor.or.th/article/detail/ 1815.
6. เพ็ญศรี เปลี่ยนขำ, บุญยง เกี่ยวการค้า, และสิน พันธุ์พินิจ.การพัฒนาโปรแกรมการควบคุมภาวะน้ำหนักเกินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น จังหวัดเพชรบุรี. วารสารสาธารณสุขและการพัฒนา, 8(2), 186-200.
7. พัณณะวไล พินทุนันท์.บทความบทความฟื้นวิชาความชุกและแนวทางการป้องกันโรคอ้วนในเด็ก.วารสารการแพทย์ทหารบก2555;65:133-6.
8. อุรุวรรณ แย้มบริสุทธิ์.ความไม่มั่นคงทางอาหารและโรคอ้วนในเด็ก. วารสารสาธารณสุข 2561;48: 95-107.
9. ลิวรรณ อุนนาภิรักษ์และคณะ. ผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพต่อพฤติกรรมการทำกิจกรรมทางกายของเด็กวัยเรียนชั้นประถมศึกษาที่มีภาวะน้ำหนักเกิน. Journal of Nursing Science 2554;29: 15-26
10. แนวทางในการเรียนรู้ฉลากโภชนาการแบบ GDA ของสำนักอาหาร ประจำปีงบประมาณ 2555. [วันที่อ้างถึง 4 พฤษภาคม 2559].ที่มา: http://iodinethailand. fda.moph.go.th/PMQABOF/file_fiscal/97.pdf.
11. ศศิธร ตันติเอกรัตน์และคณะ.ประสิทธิผลของโปรแกรมป้องกันโรคอ้วนต่อพฤติกรรมการบริโภคอาหารและพฤติกรรม การทำกิจกรรมทางกายของเด็กวัยเรียนที่มีภาวะน้ำหนักเกิน. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราช-ชนนีกรุงเทพมหานคร2558;31: 47-61.
12. พัชราภัณฑ์ ไชยสังข์และคณะ. ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการบริโภคอาหารของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 -6 ที่มีนํ้าหนักเกินเกณฑ์. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครราชสีมา 2557;20: 30-43.
13. Nicklas TA, O’Neil CE, Hughes SO,Liu Y. Resemblance of dinner mealconsumption among mother andpreschool-aged child dyads fromfamilies with limited incomes Int JChild Health Nutr 2013; 2: 178-88.
